Chapter 5

Zariah pov

 

Kumalat ang balita nang mas mabilis pa sa inaasahan ko. Pagsapit ng kalagitnaan ng umaga, nasa lahat na ito — ibinabahagi sa social media, pinag-uusapan sa mga grupong matagal ko nang hindi nakikilahok, binabanggit ng mga taong nakakasalubong ko sa lansangan. Ang babaeng humadlang sa mag-ama. Plano ba niya ito mula pa sa simula? Paano nagagawang piliin ang ganyang bagay?

 

Buong araw kong pinatay ang aking telepono. Ngunit hindi ko matatakasan ang pakiramdam — ang bigat ng bawat tingin, bawat bulong, bawat sulyap na nagsasabing mali ako. Mali ang pagmamahal ko. Mali ang pananatili ko. Mali ang hindi paglisan ko upang maging maginhawa ang lahat para sa iba.

 

Nang gabing iyon, pumunta ako sa tahanan ni Elian. Nakatayo siya sa may bintana, nakatalikod sa p***o, nakatingin sa madilim na hardin. Nang lumingon siya, bakas ang pagod sa kanyang mukha — pagod na hindi ko pa nakikita noon.

 

“Aalis na ang mga huling malalaking mamumuhunan,” mahina niyang wika. “Tinatawag ang pambihirang pagpupulong. Nais nilang bumaba ako sa pwesto.”

 

Napigil ang aking hininga. “Dahil sa akin.”

 

Lumapit siya sa akin, umiiling nang mariin. “Dahil sa takot nila sa sasabihin ng iba. Hindi dahil sa anumang ginawa mo.”

 

“Ngunit kung hindi sana ako —”

 

Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang dalawang palad. “Kung wala ka noong gabing iyon, naligaw na ako nang tuluyan. Kung hindi ka nakinig sa akin, pasan ko pa rin ang lahat nang mag-isa. Hindi ka ang sanhi ng pagkawasak, Zariah. Ikaw ang tanging mahalaga.”

 

Dapat sana akong huminga nang maluwag. Ngunit lumalalim pa ang aking pagdududa. “Paano kung tama sila? Paano kung sirain ko ang lahat ng binuo mo? Paano kung hindi ako sapat?”

 

Tinitigan niya ako nang matatag. “Mas mahalaga ka kaysa sa bawat negosyo, bawat gusali, bawat salaping kinita ko. Ngunit kailangan mong maniwala rito. Dahil kung hindi… wala nang ibang mahalaga.”

 

Nais kong maniwala. Ngunit napakaraming tinig, napakalakas, at lahat ay kumbinsidong nagkakamali ako.

 

Nang makatulog siya, naghanda ako ng maliit na bag — sapat para sa ilang araw. Nag-iwan ako ng sulat: Kailangan ko ng panahon para mag-isip. Huwag mo muna akong hanapin.

 

Hindi ko alam kung saan pupunta. Alam ko lamang na hindi ako makapagpapatuloy — hindi kung ang bawat hininga ko ay may kapalit na kanyang kinabukasan. Pumunta ako sa lumang bakasyunan ng aking mga magulang — maliit, luma, nasa pagitan ng buhanginan at dagat, at tahimik na tahimik.

 

Sa loob ng dalawang araw, nakaupo ako sa beranda at pinagmasdan ang karagatan — malawak, walang hanggan. Iniisip ko ang lahat. Ang tatlong taong kalahating pagmamahal. Ang isang gabi ng pagiging nakikita. Ang pagkakaiba ng pagiging ninanais at pagiging tunay na minamahal.

 

Sa ikatlong hapon, narinig ko ang sasakyan. Hindi ako lumingon. Alam ko kung sino ito.

 

Narinig ko ang mga yabag sa likuran ko. Ang kanyang tinig — mababa, pagod, puno ng kirot. “Pinuntahan kita sa lahat ng lugar na alam ko.”

 

Lumingon ako nang dahan-dahan. Nakatayo roon si Elian — magulo ang buhok, pagod ang mukha, ngunit ang mga mata ay hindi lumayo sa akin. “Paano mo nalaman?”

 

“Binanggit mo ito minsan,” hakbang niya palapit, ngunit hindi lumalampas sa aking puwang. “Sinabi mong dito ka lang nakakaramdam ng tunay na katahimikan.”

 

Tumahimik kami nang matagal, naririnig ang hampas ng alon sa malayo.

 

“Inakala kong mas magiging magaan kung aalis ako,” pag-amin ko. “Para sa iyo. Para sa lahat.”

 

“Naging magaan ba ito para sa iyo?”

 

Umiling ako, tumulo ang aking luha. “Hindi. Pakiramdam ko ay iniiwan ko ang tanging lugar kung saan ako nararapat.”

 

Hakbang niya nang maingat palapit. “Kung gayon, huwag ka nang umalis. Hayaan silang magsalita. Hayaan silang umalis. Wala silang halaga kung wala ka sa aking tabi.”

 

“Ngunit paano kung hindi ko maibigay ang inaasahan nila?” bulong ko. “Ang magandang pangalan. Ang tahimik na buhay. Ang pagtanggap nila.”

 

Inayos niya ang hibla ng aking buhok. “Hindi ko kailangan ng perpekto. Kailangan ko ang totoo. At ikaw ang pinakatunay na bagay na nakilala ko.”

 

Bago pa ako makasagot, may dumating na sasakyan — pamilyar ang kotse, ang kay Kian. Bumaba siya at tumingin sa amin — sa akin, sa kanyang ama — at sa pagkakataong ito, wala ang galit. Pagod na pagod siya.

 

“Sinundan ko kayo,” sabi niya nang walang emosyon. “Inakala kong magbabago ang isip mo.”

 

“Kian…” lumapit ako nang dahan-dahan. “Hindi ito tungkol sa pag-iisip. Tungkol ito sa nararamdaman. Ligtas ako sa kanya. Pinahahalagahan niya ako.”

 

“Dahil sinasabi niya ang nais mong marinig?” tumawa siya nang mapait, ngunit wala nang init. “Marunong siya roon. Magaling magsalita at pagkatapos ay lumisan.”

 

“Hindi siya lumalayo,” malinaw kong sinabi. “Nanatili siya kahit lahat ay nagsasabing umalis siya.”

 

Tumingin si Kian sa kanyang ama — tunay na tumingin — at tila may nagbago sa kanyang paningin. “Ibibigay mo ba ang lahat? Ang kumpanya? Ang pangalan? Lahat?”

 

“Nang walang pag-aalinlangan,” sagot ni Elian, ang tingin ay hindi lumalayo sa akin. “Kung mawawala ang lahat manatili ka lamang — pipiliin ko ito sa bawat pagkakataon.”

 

Tumahimik si Kian. Sinipa niya ang maliit na bato sa buhanginan. “Gusto kong ikaw ang piliin ko. Gusto kong patunayan… na sapat ako. Na hindi ko kailangan siya.”

 

“Alam ko,” mahinahong sabi ni Elian. “At humihingi ako ng tawad. Sa lahat. Sa pag-alis. Sa hindi pagpapaliwanag. Sa pagpapaubaya sa inyong pagkamuhi sa akin nang dalawampung taon.”

 

Tumingin si Kian sa kanya, nagniningning ang mga mata. “Bakit hindi mo sinabi?”

 

“Dahil nahihiya ako,” pag-amin ni Elian. “Inakala kong mahihina ang tingin mo sa akin. Ngunit ngayon alam ko — mas masakit ang pananahimik kaysa sa katotohanan.”

 

Tumahimik muli. Tanging alon ang naririnig — malambot, matatag, tila naghihintay din.

 

“Hindi ko pa rin ito gusto,” sa wakas ay nagsalita si Kian, itinuro kami. “Sa tingin ko mali ito. Magulo. At galit pa rin ako sa kanya.” Turo niya sa ama. “Ngunit… nakikita kong hindi kayo nagkukunwari.”

 

Tumingin siya sa akin. “Sana alam mo ang ginagawa mo. Sana hindi ka niya saktan. Hindi ko na kayo haharangin. Hindi sa ganitong paraan.”

 

Lumakad siya pabalik sa sasakyan, lumingon bago pumasok. “Sana hindi ko pagsisihan ang pagbibigay-daan ko.”

 

Nawala na siya — tanging tunog ng makina at hampas ng alon ang natira.

 

Humarap ako kay Elian, mabilis ang tibok ng puso. “Totoo ba ang sinabi niya?”

 

“Pagod na siya,” niyakap niya ako nang mahigpit. “At sa wakas, nakikita na rin niya ang totoo.”

 

Hinalikan niya ang aking noo. “Uuwi ka na ba kasama ko?”

 

Tumingin ako sa malawak na asul na dagat — maliwanag, walang hanggan. “Oo. Ayoko nang tumakbo.”

 

Hinigpitan niya ang yakap. “Kung gayon, haharapin natin ang lahat. Nang magkasama.”

 

 Susunod