Semua Bab ริษยา: Bab 21 - Bab 30

บทที่ 18 ถุงหอมจากน้องสาวดอกท้อทั่วนครหลวงผลิบานพร้อมกันดุจกลุ่มเมฆสีชมพู กลีบสีชมพูปลิวผ่านกำแพงจวนจิ้งอันโหว แสงแดดอ่อนส่องลงบนลานเรือนหานอวี้ ทว่ายามบ่าวจากสกุลเยี่ยก้าวผ่านประตู บรรยากาศกลับเย็นลงอย่างไร้สาเหตุเขานำหีบของขวัญมาสามใบ บอกว่าอวี๋หนิงคิดถึงพี่สาว จึงส่งอาภรณ์ เครื่องประดับ และของใช้มาขอคืนดี"คุณหนูรองยังฝากจดหมายมาด้วยขอรับ"ชิงหรานไม่ได้รับด้วยตนเอง นางสั่งให้เปิดหีบตรงลานและตรวจทุกชิ้นต่อหน้าพ่อบ้านอาภรณ์หกชุดไม่มีสิ่งผิดปกติ เครื่องประดับเป็นของซึ่งเดิมอยู่ในสินเดิมของอวี๋หนิง ส่วนหีบสุดท้ายมีถุงหอมสีเขียวอ่อนปักภาพดอกไห่ถังคู่ วางอยู่บนจดหมายเหลียนจือเห็นแล้วขมวดคิ้ว "ลายปักนี้เหมือนถุงหอมที่คุณหนูเคยทำตอนอายุสิบสองเจ้าค่ะ"ชิงหรานจำได้ นางเคยปักถุงหอมสองใบ ตั้งใจมอบให้อวี๋หนิงใบหนึ่ง ทว่าวันนั้นน้องสาวกล่าวว่าสีชมพูไม่เป็นมงคลจึงไม่รับ นางคิดว่าของถูกทิ้งไปนานแล้วสิบกว่าปีผ่านไป มันกลับถูกส่งคืนในฐานะของแทนความคิดถึงความทรงจำอีกเรื่องผุดขึ้นตามมา เมื่ออวี๋หนิงอายุหกขวบ นางเคยเก็บดอกจินเหลียนมาร้อยเป็นมงกุฎแล้วขอให้พี่สาวสวม ชิงหรานปฏิเสธเพราะรู้ว่าตนแพ้เกส

บทที่ 20 ผู้ใดกล้าหัวเราะน้องข้าแสงแดดอ่อนส่องเหนือทะเลสาบจินหมิงนอกกำแพงนครหลวงดุจปูทองบนผิวน้ำ ดอกบัวต้นฤดูผลิพ้นผิวน้ำ ลมพัดม่านแพรของศาลาริมฝั่งพลิ้วไหว งานชมวสันต์ซึ่งองค์หญิงใหญ่จัดขึ้นจึงเต็มไปด้วยบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์จวนจิ้งอันโหวได้รับเทียบเชิญทั้งครอบครัวชิงหรานนั่งรถม้าคันเดียวกับมู่หว่าน เด็กสาวพูดไม่หยุดตั้งแต่ออกจากจวน นางชอบขี่ม้า ยิงธนู และปีนเขา ทว่าถูกมารดาบังคับให้สวมชุดกระโปรงสีอ่อนมาร่วมงานเพื่อพบคุณชายเฉินซึ่งกำลังทาบทามเรื่องแต่งงาน"ข้าเคยพบเขาสองครั้ง" มู่หว่านกระซิบ "พูดจาสุภาพ แต่ชอบมองแผลตรงคิ้วข้า"ชิงหรานมองรอยแผลบางเหนือคิ้วซ้าย "แผลเกิดจากสิ่งใด""เมื่อสองปีก่อนม้าตื่น ข้าช่วยเด็กคนหนึ่งแล้วตกลงมา ท่านแม่บอกว่าโชคดีไม่เสียตา""ในเมื่อเป็นรอยจากการช่วยคน เหตุใดต้องอาย"มู่หว่านแตะคิ้ว "สตรีมีแผลบนหน้า ผู้ใดจะอยากแต่งด้วยเล่า""หากเขารังเกียจแผลนี้ ก็ไม่คู่ควรให้เจ้าแต่ง"เด็กสาวมองพี่สะใภ้แล้วหัวเราะ "ท่านพูดเหมือนพี่ใหญ่ไม่มีผิด"ชิงหรานเลิกคิ้ว "อย่านำข้าไปเทียบกับคนปากน่ารำคาญเช่นนั้น"เมื่อลงจากรถ มู่เฉิงเยียนซึ่งขี่ม้านำหน้าหันมาพอดี "ข้าได้ยิน

บทที่ 22 ครั้งแรกที่มีคนเชื่อเมฆฝนเคลื่อนบดบังแสงเหนือจวนจิ้งอันโหวจนฟ้าหม่นดุจยามพลบค่ำ ประตูใหญ่ถูกปิดลงทั้งที่ยังไม่ถึงยามเย็น บ่าวเฝ้าประตูยืนเรียงสองแถวนิ่งสนิท ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้ออกไปคนทั้งหมดซึ่งติดตามอวี๋หนิงถูกรวมไว้ในห้องโถงเรือนหานอวี้หยกเมฆามงคลวางอยู่กลางโต๊ะ มู่เฉิงเยียนนั่งเบื้องหน้า สีหน้าเรียบเฉยจนคนที่ถูกถามยิ่งหวาดกลัว"ผู้ใดเห็นคุณหนูเยี่ยถอดหยกออกจากเอว" เขาถามปี้เถารีบตอบ "บ่าวเห็นเจ้าค่ะ ตอนคุณหนูล้างมือ นางกลัวหยกเปียกจึงถอดวางไว้บนโต๊ะ""โต๊ะตัวใด""โต๊ะกลมในห้องโถงเจ้าค่ะ""มีผู้ใดอยู่ด้วย""บ่าว คุณหนูรอง ฮูหยินน้อย และคุณหนูมู่เจ้าค่ะ"มู่หว่านขมวดคิ้ว "ข้าอยู่ตรงนั้นจริง แต่ไม่เห็นนางถอดหยก"อวี๋หนิงกล่าวแผ่วเบา "ตอนนั้นเจ้าอาจหันไปคุยกับพี่หญิง หยกชิ้นเล็กเพียงเท่านี้ คงไม่ทันสังเกต"เฉิงเยียนหันไปหาสาวใช้ซึ่งเป็นผู้พบของ "เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าหยกอยู่ใต้หมอน"เด็กสาวคุกเข่าตัวสั่น "บ่าวเข้าไปค้นตามคำสั่ง เห็นมุมกล่องโผล่ออกมาจึงหยิบเจ้าค่ะ""ผู้ใดสั่งให้ค้นห้องนอน""ไม่มีผู้ใด...บ่าวคิดเองเจ้าค่ะ""คนทำงานในเรือนหานอวี้รู้กฎดี หากไม่มีคำของนาย ห

บทที่ 24 ถ้วยที่ไม่ควรถูกล้างฝนเทลงบนหลังคาจวนจิ้งอันโหวราวฟ้ารั่ว เสียงฟ้าร้องสะเทือนหน้าต่าง ขณะที่โคมในเรือนอายุวัฒนะสว่างตลอดคืนมู่เหล่าฟูเหรินยังไม่ฟื้นหมอผลัดกันเฝ้าชีพจรและป้อนยาถอนพิษทุกครึ่งชั่วยาม ส่วนเสี่ยวหลานนอนอยู่ในห้องข้าง ริมฝีปากดำคล้ำเพราะพิษซึ่งซ่อนในฟัน โชคดีที่ชิงหรานสังเกตเร็ว หมอจึงใช้ยาขับพิษได้ทันชิงหรานไม่ได้พัก นางนั่งอยู่ในห้องโถงกับเศษถ้วยและหม้อน้ำแกงตรงหน้าเหลียนจือใช้ผ้าบางแยกเศษแต่ละชิ้น พ่อบ้านบันทึกตำแหน่งซึ่งพบ ทุกสิ่งถูกเก็บโดยไม่มีผู้ใดล้างน้ำ"พิษในหม้อมีเพียงเล็กน้อยจริงขอรับ" หมอชรากล่าว "หากเหล่าฟูเหรินได้รับเท่านี้ อาการไม่ควรรุนแรง ส่วนคราบตรงก้นถ้วยเข้มข้นกว่าสิบเท่า"ชิงหรานพิจารณาเศษกระเบื้อง ด้านในเคลือบสีขาว ด้านนอกวาดดอกโบตั๋นแดง ตรงก้นมีรอยขูดเป็นวงเล็ก ๆ"ถ้วยใบอื่นมีรอยเช่นนี้หรือไม่"พ่อบ้านนำถ้วยที่เหลือจากชุดเดียวกันมา ทุกใบไร้รอย มีเพียงใบที่ใช้กับมู่เหล่าฟูเหรินซึ่งก้นถ้วยถูกขัดจนหยาบ"คนร้ายทาพิษผสมขี้ผึ้งไว้ตรงก้น" ชิงหรานกล่าว "เมื่อเทน้ำแกงร้อน ขี้ผึ้งละลาย พิษจึงลงไปในถ้วย ทว่าส่วนที่เหลือไหลย้อนจากทัพพีกลับลงหม้อ ทำ

บทที่ 26 บัญชีที่ไม่มีใครอยากให้นางเปิดลมเย็นพัดใบอู๋ถงปลิวผ่านลานจวนจิ้งอันโหวเป็นสายฝนสีทอง แสงเช้าส่องลงบนห้องบัญชีซึ่งปิดมานาน ฝุ่นบางเกาะตามชั้นไม้ ขณะที่หีบสมุดเก่าห้าปีถูกยกออกมาเรียงเต็มพื้นชิงหรานนั่งอยู่กลางกองกระดาษตั้งแต่ยามเหม่าหลังรับกุญแจ นางตรวจบัญชีปีปัจจุบันพบของหายหลายรายการ ทว่าต้นตออยู่ในยอดค้างจากปีก่อน หากไม่ย้อนดูทั้งหมด ย่อมไม่มีวันรู้ว่าเงินไหลไปที่ใด"ค่าซ่อมบ่อน้ำเรือนตะวันออกสามร้อยตำลึง" นางอ่าน "บ่อนี้อยู่ที่ใด"พ่อบ้านเฉินตอบ "เรือนตะวันออกถูกรื้อไปสี่ปีก่อนขอรับ บ่อน้ำถูกถมพร้อมกัน""แต่บัญชีบันทึกค่าซ่อมทุกปี"สีหน้าพ่อบ้านเปลี่ยนไปรายการถัดไปเป็นเบี้ยเลี้ยงบ่าวยี่สิบสามคนซึ่งไม่มีชื่อในทะเบียน เงินซื้อผ้าฤดูหนาวมากกว่าจำนวนคนจริงสองเท่า และค่าเครื่องเซ่นศาลบรรพชนสูงขึ้นทุกปีทั้งที่ของบนโต๊ะเท่าเดิมลายมือรับเงินส่วนใหญ่เป็นของหลี่หมัวมัว ผู้ดูแลคลังเก่าซึ่งเวลานี้รับใช้ฮูหยินสาม ญาติสายรองของจิ้งอันโหว"เรียกนางมาสอบ" ชิงหรานสั่งพ่อบ้านลังเล "ฮูหยินสามมีอารมณ์ตรงไปตรงมา หากเรื่องเกี่ยวถึงเรือนนาง เกรงว่าจะเกิดความบาดหมางขอรับ""หากเพราะกลัวบาดหม