Semua Bab ริษยา: Bab 41 - Bab 50

บทที่ 38 พิษในพิธีบรรพชนหมอกยามเช้าปกคลุมนครหลวงหนาทึบ เสียงระฆังจากวัดใหญ่ดังผ่านหลังคาจวนสกุลเยี่ย วันนี้เป็นวันบูชาบรรพชนก่อนอวี๋หนิงออกเรือน ธิดาที่แต่งออกแล้วจึงได้รับเทียบให้กลับมาร่วมพิธีชิงหรานไม่อยากไปทว่าในศาลบรรพชนมีทะเบียนเก่าซึ่งอาจบันทึกการจ่ายเงินแก่นักพรตเจียง และนางยังต้องการเตือนแม่นมเถียนซึ่งพักอยู่ใกล้จวนให้หลบออกจากเมือง จึงตัดสินใจเข้าร่วมพร้อมมู่เฉิงเยียนกับองครักษ์ก่อนออกจากรถ เขากำชับ "อย่ากินหรือดื่มสิ่งใดซึ่งคนของเราไม่ได้ตรวจ""ข้ารู้""อยู่ในสายตาข้า""ท่านกล่าวประโยคนี้ทุกครั้ง""เพราะเจ้าฝ่าฝืนทุกครั้งเช่นกัน"ชิงหรานกำลังจะตอบ ฟางซื่อเดินออกมาต้อนรับเสียก่อน มารดามีสีหน้าอิดโรย นางจับมือบุตรสาวคนโตและกล่าวว่า ไม่ว่าเกิดสิ่งใด วันนี้ขอให้วางความบาดหมางเพื่อบรรพชนชิงหรานดึงมือกลับอย่างสุภาพ "ตราบใดที่ไม่มีผู้ใดก่อเรื่อง ข้าย่อมไม่ก่อเจ้าค่ะ"พิธีเริ่มในยามซื่อ ทุกคนเรียงตามลำดับอาวุโส จุดธูปและคุกเข่าต่อหน้าป้ายวิญญาณ อวี๋หนิงสวมอาภรณ์สีขาวปักด้ายแดง ใบหน้าอ่อนหวานดูสงบผิดปกติ ซุนหมัวมัวยังไม่ปรากฏตัว มีเพียงปี้เถาซึ่งติดตามไม่ห่างหลังถวายธูป ธิดาทั

บทที่ 40 สาวใช้ที่ไม่ยอมตายแทนฝนเย็นเทลงเหนือนครหลวงหลังยามจื่ออย่างไม่ลดละ ลมพัดประตูข้างจวนจิ้งอันโหวสั่นดัง ชายเฝ้าประตูได้ยินเสียงเคาะอ่อนแรงอยู่สามครั้ง ก่อนพบหญิงคนหนึ่งล้มคว่ำอยู่กลางโคลนนางคือปี้เถาอาภรณ์ขาดหลายแห่ง เลือดไหลจากบาดแผลตรงสีข้าง มือข้างหนึ่งยังกอดกล่องไม้ดำแน่น เมื่อถูกพาเข้าห้องเฝ้ายาม นางไม่ยอมปล่อยกล่องและกล่าวเพียงว่า ต้องพบชิงหรานก่อนตายข่าวไปถึงเรือนหานอวี้ ชิงหรานจึงมากับมู่เฉิงเยียนและหมอปี้เถาเห็นนางก็พยายามลุกคุกเข่า "คุณหนูใหญ่...ช่วยครอบครัวบ่าวด้วยเจ้าค่ะ""รักษาแผลก่อน" ชิงหรานสั่ง"บ่าวไม่มีเวลา ซุนหมัวมัวส่งคนตามมา พวกมันจะฆ่าบ่าว..."เฉิงเยียนให้เว่ยหานนำองครักษ์ปิดประตูและตรวจรอบกำแพง หมอจึงกรีดเสื้อรักษาแผล มีดแทงไม่ลึกถึงอวัยวะสำคัญ ทว่าเสียเลือดมาก หากมาช้ากว่านี้อีกครึ่งชั่วยามคงสิ้นใจหลังดื่มยา ปี้เถาจึงเล่าเรื่องทั้งหมดคืนพิธีบรรพชน อวี๋หนิงเป็นผู้สั่งให้ทาพิษหานซินในถ้วยด้ายเขียว ส่วนถ้วยตนใส่เพียงเล็กน้อยเพื่อสร้างภาพว่าถูกทำร้ายพร้อมกัน ซุนหมัวมัวเตรียมรถผักพานางหนี ก่อนส่งไปซ่อนในเรือนร้างนอกเมือง"คุณหนูรองบอกว่าบ่าวทิ้งรอยไว้ม

บทที่ 42 ยี่สิบปีบนโต๊ะตัวเดียวต้นฤดูหนาว รัชศกเทียนอันปีที่ยี่สิบ หิมะแรกโปรยลงเหนือนครหลวงตั้งแต่ยามอิ๋น หลังคากระเบื้องสีดำของจวนสกุลเยี่ยถูกเคลือบด้วยสีขาวบาง ต้นไห่ถังในสวนทิ้งกิ่งเปล่าเปลี่ยว เสียงระฆังจากวัดไกลลอยมากับลมเย็น ฟังคล้ายเสียงเตือนให้ผู้คนตื่นจากความฝันอันยาวนานญาติสายหลักกับผู้อาวุโสสกุลเยี่ยมาถึงห้องโถงบรรพชนก่อนยามเฉิน ทุกคนได้รับจดหมายเพียงว่า เรื่องนี้เกี่ยวพันกับชื่อเสียงของตระกูลและชีวิตคนหลายคน ห้ามขาดแม้แต่ผู้เดียวตรงกลางห้องมีโต๊ะยาวตัวหนึ่งบนโต๊ะวางของซึ่งดูไม่เกี่ยวข้องกันตุ๊กตากระต่ายไม้ ปิ่นผีเสื้อ หยกขาวที่ต่อกลับอย่างหยาบ สายรัดรถม้าขาดครึ่ง ผ้าปักเปื้อนหมึก ถุงหอมสีฟ้า ถ้วยชาผูกด้ายเขียว เครื่องราง ตราดอกบัว จดหมายรักปลอม และสมุดบัญชีไหม้ครึ่งเล่มยี่สิบปีของเยี่ยชิงหรานถูกวางอยู่บนโต๊ะตัวเดียวเยี่ยเหล่าฟูเหรินนั่งบนตั่งสูง มือกำลูกประคำแน่น ฟางซื่ออยู่ข้างนาง ดวงตาบวมแดงเพราะไม่ได้นอน เยี่ยหวยอันเดินวนอยู่หน้าห้อง กระทั่งเห็นเจ้าหน้าที่ศาลนครหลวงสองคนตามมู่เฉิงเยียนเข้ามา สีหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียด"เรื่องในครอบครัว เหตุใดต้องเรียกคนนอก" เขาถามเ

บทที่ 44 ใบหน้าใต้หน้ากากแสงยามบ่ายเหนือจวนสกุลเยี่ยหม่นมัวอยู่หลังม่านหิมะ กิ่งไห่ถังเปลือยเปล่ารับเกล็ดขาวจนโค้งต่ำ ภายในโถงบรรพชน ถ่านในเตาแดงฉาน ทว่าความหนาวกลับซึมลึกเข้ากระดูกของทุกคนอวี๋หนิงยังคุกเข่าข้างตั่งเยี่ยเหล่าฟูเหริน น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่มีผู้ใดยื่นผ้าให้"ท่านย่า ท่านแม่" นางกล่าวเสียงสั่น "ข้ายอมรับว่ารู้เรื่องคำทำนายตั้งแต่วัยเด็ก แต่ข้าไม่มีทางเลือก ทุกคนเรียกข้าว่าดาวนำโชค หากวันหนึ่งบอกว่าทั้งหมดเป็นเท็จ พวกท่านจะยังรักข้าหรือเจ้าคะ"ฟางซื่อขยับปลายนิ้ว สีหน้าเจ็บปวด"ข้าเพียงเจ็ดขวบ" อวี๋หนิงร่ำไห้ต่อ "ซุนหมัวมัวบอกให้ปิดปาก มิฉะนั้นท่านพ่อจะถูกถอดจากตำแหน่ง ร้านค้าจะล่ม และคนทั้งจวนจะโทษข้า ข้ากลัวเหลือเกินจึงทำตาม ต่อมานางลงมือสิ่งใด ข้าก็ห้ามไม่ได้"ถ้อยคำอ่อนหวานพาให้นางกลับเป็นเด็กน้อยซึ่งถูกผู้ใหญ่หลอกใช้ หากไม่มีจดหมายกับรอยนิ้ววางเต็มโต๊ะ หลายคนคงใจอ่อนดังเดิมชิงหรานถาม "ตอนเจ้าเจ็ดขวบ ข้าเชื่อว่าเจ้ากลัวได้ แล้วตอนสิบห้าที่สั่งตัดสายรถม้าเล่า"อวี๋หนิงสะอื้น "ซุนหมัวมัวทำเอง...""ตอนสิบแปดซ่อนเครื่องรางและกินยาทำให้ตนป่วย?""นางบังคับข้า""ตอนยี่สิบเ

บทที่ 46 ผลของคำลวงลมเหนือพัดหิมะเก่าบนถนนนครหลวงแตกกระจายเป็นผงขาว ธงหน้าศาลนครหลวงสะบัดดัง ขณะประชาชนแน่นสองฟากทางเพื่อรอฟังคำตัดสินคดีซึ่งเล่าลือไปทั่วเมืองก่อนวันอ่านคำตัดสิน ชิงหรานไปเยี่ยมครอบครัวองครักษ์สี่คนซึ่งสิ้นใจในเหตุปล้นขบวนสินค้า บางบ้านเหลือมารดาชรา บางบ้านมีบุตรยังไม่พ้นหัวเข่า เงินชดใช้จากทรัพย์ผู้กระทำถูกแบ่งตามจำนวนคนในบ้าน จวนมู่เพิ่มที่นาให้ครอบครัวละยี่สิบหมู่ และรับบุตรที่โตพอเข้าเรียนวิชาตามความสมัครใจภรรยาองครักษ์คนหนึ่งไม่รับคำขออภัยของชิงหราน "ฮูหยินไม่ได้ส่งพวกเขาไปตาย คนวางแผนต่างหากที่ต้องคุกเข่าเจ้าค่ะ"ชิงหรานยังค้อมกาย "พวกเขาปกป้องขบวนของเราจนลมหายใจสุดท้าย อย่างน้อยข้าควรจำชื่อ ไม่ใช่จำเพียงว่าตายสี่คน"นางให้สลักชื่อทั้งสี่ไว้ในหอผู้กล้าของจวน พร้อมกำหนดเงินเลี้ยงดูรายปีโดยไม่หักจากค่าชดใช้ความจริงที่เปิดเผยจึงไม่ได้มีไว้ล้างชื่อของนางผู้เดียว หากต้องคืนความเป็นธรรมแก่คนซึ่งถูกเรื่องของตระกูลใหญ่กลบจนแทบไร้เสียงด้วยจากคำทำนายมงคลในเรือนขุนนาง เรื่องราวกลับเปิดออกเป็นการปลอมตรา วางยา จ้างโจร เผาหลักฐาน และพยายามฆ่าพยาน หลักฐานกินเวลายี่สิบปีจึ