جميع فصول : الفصل -الفصل 20

บทที่ 8 ของหมั้นจากจวนจิ้งอันโหวต้นฤดูใบไม้ร่วง รัชศกเทียนอันปีที่สิบแปด ลมแรกแห่งสารทพัดผ่านนครหลวงอย่างเยือกเย็น ใบไม้ริมถนนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองดุจถูกย้อม เช้าวันนั้นเสียงประทัดดังสนั่นขึ้นหน้าประตูจวนสกุลเยี่ย ก่อนขบวนหีบแดงยาวเหยียดจะเคลื่อนเข้ามาจนเต็มลานหน้าจวนจิ้งอันโหวส่งแม่สื่อมาสู่ขอหีบของหมั้นสามสิบหกใบวางเรียงอยู่ใต้แสงอาทิตย์ มีทั้งทองคำ ผ้าแพร ไข่มุกราตรี และโสมอายุร้อยปี บ่าวจากจวนโหวแต่งกายเรียบร้อยทุกคน เพียงมองก็รู้ว่าตระกูลมู่ให้ความสำคัญกับการแต่งงานครั้งนี้เพียงใดเยี่ยหวยอันเชิญแม่สื่อเข้าห้องรับรองด้วยตนเอง ฟางซื่อนั่งข้างสามี สีหน้ายินดีจนปิดไม่มิด"จิ้งอันโหวกับฮูหยินได้ยินชื่อเสียงคุณหนูรองมานาน" แม่สื่อกล่าวพลางยิ้ม "คุณชายใหญ่มู่เฉิงเยียนอายุยี่สิบเจ็ดปี แม้ยังไม่มีตำแหน่งขุนนางเต็มตัว ทว่าดูแลกองคุ้มกันกับกิจการครึ่งหนึ่งของตระกูล ทั้งยังสร้างความชอบที่ชายแดน นับว่าเหมาะสมกันยิ่งเจ้าค่ะ"เยี่ยเหล่าฟูเหรินลูบลูกประคำ "สกุลมู่เป็นตระกูลใหญ่ หนิงเอ๋อร์ของพวกเราได้เข้าไปย่อมเป็นวาสนา"แม่สื่อหัวเราะ "ผู้คนต่างกล่าวว่าคุณหนูรองเป็นดาวนำโชค หากสองตระกูลได้ผู

บทที่ 10 เกี้ยวแดงของเจ้าสาวสำรองปลายฤดูใบไม้ร่วง รัชศกเทียนอันปีที่สิบแปด หมอกสีขาวปกคลุมนครหลวงตั้งแต่รุ่งสางดุจม่านบาง เสียงประทัดมงคลดังขึ้นเป็นระยะ กลีบกระดาษแดงปลิวเกลื่อนหน้าประตูจวนสกุลเยี่ย ทว่าภายในเรือนชิงหรานกลับเงียบงันราวกับไม่ใช่วันออกเรือนของบุตรสาวคนโตชุดเจ้าสาวซึ่งตัดตามรูปร่างอวี๋หนิงถูกแก้ใหม่อย่างเร่งรีบ แม้ช่างจะพยายามเพียงใด ช่วงเอวยังหลวมเล็กน้อย ลายหงส์บนชายกระโปรงก็ไม่อยู่ตรงกลางดังเดิมเหลียนจือมองแล้วน้ำตาคลอ "แม้แต่ชุด พวกเขายังนำของคุณหนูรองมาให้ท่าน"ชิงหรานนั่งอยู่หน้ากระจก ปล่อยให้สาวใช้เกล้าผม "ชุดแดงก็คือชุดแดง เมื่อคลุมผ้าแล้วผู้ใดจะเห็น""แต่วันนี้เป็นวันสำคัญของคุณหนูนะเจ้าคะ""สำหรับสกุลเยี่ย วันนี้เป็นเพียงวันที่พวกเขาส่งปัญหาออกจากจวน"ตลอดสิบสองวันที่ผ่านมา ไม่มีผู้ใดถามว่านางอยากได้ชุดแบบใด ชอบเครื่องประดับชิ้นไหน หรือหวาดกลัวการแต่งไปอยู่กับคนแปลกหน้าหรือไม่ ทุกคนเพียงเร่งแก้ของเดิมให้ทันฤกษ์ ราวกับเปลี่ยนสินค้าชิ้นหนึ่งในหีบโดยไม่จำเป็นต้องแจ้งผู้รับกระนั้นชิงหรานไม่ได้ยอมขึ้นเกี้ยวมือเปล่าสามวันก่อน นางนำบัญชีทรัพย์สินไปวางตรงหน้าบิดา

บทที่ 12 น้ำชาถ้วยแรกรุ่งอรุณปลายฤดูใบไม้ร่วง รัชศกเทียนอันปีที่สิบแปด หมอกบางลอยเหนือชายคาจวนจิ้งอันโหวราวควันธูป เสียงระฆังยามเช้าดังมาจากหอคอยไกล ๆ แสงสีทองส่องผ่านบานหน้าต่างห้องหอซึ่งเทียนมงคลเผาไหม้จนเหลือเพียงครึ่งเล่มชิงหรานตื่นก่อนยามเหม่า แม้เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเหลียนจือเข้ามาช่วยเปลี่ยนอาภรณ์ สีหน้าของสาวใช้ยังตื่นตระหนกกับสิ่งแวดล้อมใหม่ "คุณหนู ได้ยินว่าจิ้งอันโหวโกรธมากเจ้าค่ะ เมื่อคืนเรียกคุณชายใหญ่ไปคุยถึงครึ่งชั่วยาม""ย่อมต้องโกรธ""หากพวกเขาลงโทษท่านเล่าเจ้าคะ"ชิงหรานปักปิ่นหยกเรียบง่ายลงบนมวยผม "พิธีเสร็จแล้ว หากส่งข้ากลับ ผู้ที่เสียหน้าที่สุดคือสกุลมู่ พวกเขาอาจไม่ชอบข้า ทว่าจะไม่ทำสิ่งโง่เขลา"เสียงเคาะประตูดังขึ้น มู่เฉิงเยียนยืนรออยู่ด้านนอก เขาเปลี่ยนเป็นอาภรณ์สีดำดังเดิม มีเพียงสายคาดเอวแดงเข้มซึ่งบ่งบอกว่าเพิ่งผ่านพิธีมงคล"พร้อมหรือยัง""พร้อมแล้ว"ทั้งสองเดินเคียงกันไปยังเรือนอายุวัฒนะ ระหว่างทางไม่มีผู้ใดกล่าวสิ่งใด บ่าวที่พบต่างค้อมกาย ทว่าสายตากลับลอบมองชิงหรานด้วยความอยากรู้ข่าวเจ้าสาวผิดตัวย่อมปิดไม่มิดในโถงใหญ่ จิ้งอันโหวนั่งสีหน้าเคร่งขรึม เสิ

บทที่ 14 ชื่อเสียงของหญิงร้ายกาจกลางฤดูหนาว รัชศกเทียนอันปีที่สิบแปด หิมะแรกโปรยลงเหนือนครหลวงในยามค่ำอย่างเงียบเชียบ รุ่งเช้าลานจวนจิ้งอันโหวจึงขาวโพลนไปทั่ว กิ่งสนก้มต่ำทด้วยน้ำหนักหิมะ ขณะที่ลมหนาวพัดลอดช่องหน้าต่างเรือนหานอวี้จนเปลวเทียนสั่นไหวชิงหรานตื่นขึ้นเพราะความเย็นเตาไฟในห้องดับไปตั้งแต่กลางดึก ถ่านซึ่งควรถูกเติมกลับเหลือเพียงเถ้าสีเทา กาน้ำบนโต๊ะแข็งเย็น อาหารเช้าที่สาวใช้ยกเข้ามามีเพียงโจ๊กใสกับผักดองหนึ่งจานเหลียนจือเปิดฝาชามแล้วหน้าเปลี่ยนสี "อาหารเช่นนี้แม้แต่บ่าวชั้นล่างยังไม่กิน คุณหนูแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินน้อย พวกเขากล้าดูหมิ่นถึงเพียงนี้ได้อย่างไร"สาวใช้ผู้ยกอาหารคุกเข่า ทว่าสีหน้าไม่ได้หวาดกลัวนัก "ห้องครัวบอกว่าหิมะตก ผักสดส่งมาไม่ทันเจ้าค่ะ ส่วนถ่านของเรือนนี้เบิกครบตามจำนวนแล้ว""ถ่านอยู่ที่ใด" ชิงหรานถาม"บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ""ผู้ใดรับผิดชอบ""เปาหมัวมัวเจ้าค่ะ"ชิงหรานไม่ได้โกรธ นางกินโจ๊กจนหมดถ้วย จากนั้นให้เหลียนจือนำบัญชีรับจ่ายของเรือนมาตรวจนับแต่เข้าจวน นางไม่เคยได้รับกุญแจคลังใหญ่ มีเพียงบัญชีของเรือนตนซึ่งเสิ่นซื่อให้คนส่งมา ตามรายการ หานอวี้ควรได้ร

บทที่ 16 ยามค่ำใต้เรือนคนใช้ปลายฤดูหนาว รัชศกเทียนอันปีที่สิบแปด หิมะหยุดตกหลังยามซวี ท้องฟ้าเหนือจวนจิ้งอันโหวมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์สะท้อนพื้นขาวและโคมตามระเบียงซึ่งส่องืเป็นวงเล็ก ๆ ท่ามกลางความวังเวงชิงหรานถือโคมเดินไปทางเรือนคนใช้ด้านตะวันตกเหลียนจือตามอยู่ด้านหลัง มือหนึ่งหิ้วกล่องยา อีกมือกอดผ้าห่มผืนหนา "คุณหนู เหตุใดไม่ให้บ่าวมาเองเจ้าคะ ทางลื่นเช่นนี้ หากท่านหกล้ม...""โจวหมัวมัวไม่ยอมพบหมอ คนที่นางไม่รู้จักไป นางคงปิดประตูใส่"โจวหมัวมัวเคยเป็นแม่นมของมู่เฉิงเยียน หลังสามีสิ้นใจและบุตรชายหนีหนี้ไปต่างเมือง นางยังทำงานในจวนต่อ กระทั่งโรคข้อกำเริบจนเดินไม่ไหวจึงขอลาออก เสิ่นซื่อจัดเงินเลี้ยงดูให้ทุกเดือน ทว่าหญิงชรากลับนำเงินส่วนใหญ่ไปชำระหนี้แทนบุตร ตนเองกินเพียงข้าวต้มและไม่ยอมซื้อยาชิงหรานรู้เรื่องจากอาฝู เด็กชายบอกว่าหมัวมัวแบ่งอาหารให้พี่สาวเขาในช่วงลำบาก นางจึงให้คนไปเชิญหมอ ทว่าหญิงชราปฏิเสธเพราะไม่อยากรบกวนเจ้านายประตูเรือนเล็กปิดสนิท ชิงหรานเคาะสามครั้งจึงได้ยินเสียงไอจากด้านใน"ผู้ใด""ข้าเอง"ประตูเปิดเพียงช่องแคบ โจวหมัวมัวเห็นผู้มาเยือนก็รีบจะคุกเข่า "ฮูหยิ