บททั้งหมดของ ช่วยด้วย! ข้าพังเรือพระเอกนายเอกโดยไม่ตั้งใจ: บทที่ 61 - บทที่ 70

ไป๋ชิงเหยียนได้ยินเช่นนั้น ถึงกับรีบเข้าไปดูให้เห็นกับตา เมื่อเห็นว่าในเรือนของนางไม่ได้มีแค่เสวียนหนิง แววตาคู่คมที่มักอ่อนโยนพลันหม่นลงทันที “เอาเช่นไรดีมู่เฉิน… คืนนี้หนิงเอ๋อร์มีน้องชายมานอนอยู่ด้วยเสียแล้ว” หวังมู่เฉินขมวดคิ้วมุ่ยอย่างไม่พอใจ เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนคว้าปิ่นปักผมของไป๋ชิง

มู่เฉินกระซิบพร่าข้างหู สอดประสานนิ้วมือเข้ากับมือบางของนาง “แต่ความรักของพวกเรา... เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น” ชิงเหยียนขยับตัวขึ้นมาประคองสะโพกบางให้แนบชิด เขาประสานสายตากับมู่เฉินด้วยความเข้าใจกันโดยไร้คำพูด ก่อนจะค่อยๆ สอดแทรกความอบอุ่นเข้าสู่กายงามอย่างนุ่มนวล ทว่าลึกซึ้งสุดกาย ความแน่นกระชับนั

‘หึ… เห็นทีฉันคงชนะใส ๆ แล้วล่ะ’ ฟิ่วส์! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ลูกธนูทั้งสามดอกถูกปล่อยออกไป ก่อนที่หลิ่วชิงอวี่จะรีบดึงผ้าปิดตาออก แล้วมองดูผลงานของตนด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ “โห้… พลาดเป้าเต็ม ๆ สู้ไม่ได้แล้ว” “นั่นสิ นางผ่านมาถึงด่านนี้ได้อย่างไรกัน” เสียงผู้คนโห่ร้องวิพากษ์วิจารณ์ดังทั่วสนามแข่งขัน ห

“นั่น! ลูกสาวข้า ฮ่า ๆ ๆ ๆ!” “หนิงเอ๋อร์ ลูกพ่อ เจ้าเก่งที่สุดเลยลูก!” เสวียนหนิงลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม ก่อนค้อมศีรษะรับเสียงชื่นชมจากผู้คนด้วยความปลาบปลื้มใจ ส่วนมู่หยางโจว เมื่อเห็นว่าเสวียนหนิงทำผลงานได้ดีกว่าตน จึงยอมรับความพ่ายแพ้อย่างหมดใจ ก่อนเดินเข้ามาหานาง “คุณหนูเจียง ข้ายอมแพ้แล้ว ท

เจิ้นกั๋วกงมองบุรุษทั้งสองด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “ต่อแต่นี้พวกเจ้าทั้งสองก็เป็นคนของจวนสกุลเจียงแล้ว” หวังมู่เฉินและไป๋ชิงเหยียนสบตากัน ก่อนตอบพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง “ขอรับ ท่านพ่อตา” “ดูแลลูกสาวข้าให้ดี” “ขอรับ!” เสียงตอบรับหนักแน่นของทั้งสองทำให้เสวียนหนิงต้องก้มหน้าซ่อนรอยยิ้