Lahat ng Kabanata ng ช่วยด้วย! ข้าพังเรือพระเอกนายเอกโดยไม่ตั้งใจ: Kabanata 1 - Kabanata 10

“จับกรอกยาให้มันกินเสีย” น้ำเสียงใสแต่เหี้ยมเกรียมเอ่ยสั่งสาวใช้คนสนิททั้งสอง นางจ้องมองร่างผอมบางอันสั่นเทาของไป๋ชิงเหยียนด้วยสายตาแสนชิงชัง ไป๋ชิงเหยียนถูกกลั่นแกล้งจนเจ็บไปทั้งตัว ฝ่ามือเรียวยาวที่งดงามถูกเจียงเสวียนหนิงเหยียบย่ำจนเลือดไหลซึมออกจากปลายนิ้วทั้งสิบ เขามองฝ่ามือที่ตนเองหวงแหนทั้ง

เจียงเสวียนหนิงกลับออกมาจากห้องของไป๋ชิงเหยียน ก็พบว่าสาวใช้หน้าตาใสซื่อสองคนกำลังยืนตัวสั่น มองมาที่นางอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อเสวียนหนิงเห็นพวกนาง นางก็จำได้ทันทีจากความทรงจำของนางร้าย รวมถึงเนื้อหาในนิยายที่เคยอ่านมา “เร็วเข้า เสี่ยวจิน เสี่ยวจู กลับจวนไปตั้งหลักก่อน” เสวียนหนิงคว้ามือของสาวใช

หวังมู่เฉินที่อ้างกับไป๋ชิงเหยียนว่าจะไปค่ายทหาร แท้จริงแล้วกลับแอบเดินตามเจียงเสวียนหนิงมายังเรือนของนางต่างหาก ช่วงขาที่ยาวก้าวเพียงไม่กี่ครั้ง ก็เข้าประชิดร่างเล็กของนางได้ทัน ก่อนที่นางจะมีโอกาสกลับเข้าเรือนเสียอีก หมับ! ฝ่ามือหยาบคว้ารั้งข้อมือบางของเสวียนหนิงเอาไว้แน่น นัยน์ตาคู่คมจับจ้องนาง

จวนแม่ทัพพลันวุ่นวายไปทั่วทั้งจวนในชั่วข้ามคืน เมื่อมีมือสังหารบุกเข้ามาทำร้ายคุณชายไป๋ จนฮูหยินเสวียนหนิงได้รับบาดเจ็บ เสี่ยวจินและเสี่ยวจูต่างลอบมองหน้ากันอย่างกังวล เพราะรู้ดีเต็มอกว่ามือสังหารเหล่านั้นเป็นผู้ใดส่งมา บัดนี้หวังมู่เฉินและไป๋ชิงเหยียนต่างยืนรออยู่ข้างเตียง ขณะที่ท่านหมอกำลังตรวจด

“ขยับสิ… ข้าอึดอัด” “ได้… เช่นนั้นข้าจะขยับแล้ว” หวังมู่เฉินก้มจูบหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ก่อนขบฟันขยับสะโพกเนิบนาบช้าๆ ความคับแน่นในกายนางทำเขาแทบคลั่ง สะโพกสอบเริ่มขยับลึกขึ้นทีละน้อย แม้ยังคงเนิบนาบแต่หนักแน่นยิ่งแก่นกายใหญ่โตสอดประสานเข้าออกในกายสาวที่บีบรัดแน่น หวังมู่เฉินยิ่งพร่าเลือนด้วยความ