บททั้งหมดของ สายลม...ที่หวังดี: บทที่ 11 - บทที่ 20

32

เมื่อครั้งวันวาน

บรรยากาศภายในร้านอาหารสไตล์เลานจ์บรรยากาศอบอุ่นยามค่ำคืน เคล้าไปด้วยเสียงดนตรีสดเบาๆ และเสียงคุยหัวเราะเฮฮาอันคุ้นเคย ริชาก้าวเข้ามาภายในร้านพร้อมกับเอิร์ธ โดยที่หัวใจของเธอยังคงเต้นผิดจังหวะจากเรื่องของเมษที่เพิ่งบ่ายเบี่ยงมา แต่สิ่งที่ทำให้ริชาต้องชะงักนิ่งไปชั่วครู่เมื่อก้าวมาถึงโต๊ะกว้างด้านในสุด... คือภาพของเพื่อนๆ สมัยมัธยมปลายกลุ่มเดิมที่นั่งล้อมวงกันอยู่มันไม่ใช่การนัดกินข้าวสองต่อสองอย่างที่เธอแอบคิดในใจตอนแรก หากแต่เป็นการรวมตัวกันของกลุ่มเพื่อนสนิทในห้องสมัย ม.ปลาย ที่เอิร์ธเป็นคนนัดหมาย เพื่อพบปะกันตามประสาเพื่อนฝูงและแน่นอน... ในวงล้อมของเพื่อนเก่ากลุ่มนี้ ย่อมมีร่างสูงคุ้นตาของ อาร์ท นั่งอยู่ด้วยอาร์ทในวัยทำงานยังคงดูดี รอยยิ้มและบุคลิกอบอุ่นร่าเริงยังคงเหมือนในวันวาน ทันทีที่อาร์ทเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับริชา ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันชั่วครู่ ความเงียบอันหนักอึ้งแล่นผ่านสายตาคู่นั้น แม้อาร์ทจะส่งรอยยิ้มบางๆ ตามประสาเพื่อนเก่ามาให้ แต่สายตาของเขากลับ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-30
อ่านเพิ่มเติม

เหตุเพราะอะไร

บรรยากาศการรวมตัวของเพื่อนเก่าสมัยมัธยมปลาย ยังคงดำเนินไปอย่างคึกคัก เสียงหัวเราะและบทสนทนาเรื่องราววัยเยาว์ดังเคล้าไปกับดนตรีสดเบาๆ ภายในร้านอาหาร ทว่าสำหรับริชา อาหารบนโต๊ะกลับไร้ซึ่งรสชาติ ความรู้สึกอึดอัดแน่นในอกบีบบังคับให้เธอต้องขอตัวลุกออกมาเดินสูดอากาศด้านนอกหลังจากจัดการตัวเองในห้องน้ำเรียบร้อย ริชาเดินเปิดประตูออกมา และต้องชะงักกึกเมื่อพบร่างสูงของ อาร์ท ยืนกอดอกพิงผนังอิฐอยู่บริเวณหน้าทางเดินดวงตาคู่คมของชายหนุ่มทอดมองมาที่เธออย่างเรียบเฉย แต่นุ่มนวล เขาส่งรอยยิ้มจางๆ ให้เธอ รอยยิ้มเดิมที่ไม่เคยมีความแค้นเคือง แม้จะเคยถูกเธอทำร้ายหัวใจอย่างรุนแรงในวันปัจฉิมฯ ก็ตาม"ไปเดินสูดอากาศข้างนอกกันหน่อยไหมริชา" อาร์ทเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบริชามองหน้าเพื่อนเก่าและอดีตคนรัก ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ ทั้งคู่ก้าวเดินออกจากประตูหลังร้านอาหาร ออกไปยืนรับลมเย็นยามค่ำคืนตรงระเบียงไม้ริมสวนขนาดเล็ก เสียงดนตรีภายในร้านถูกลดทอนลงเหลือเพี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-01
อ่านเพิ่มเติม

ทีหลบภัย สุดท้าย

ความเงียบสงบภายในรถ SUV สีดำถูกปัดเป่าด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่ชะลอตัวลง บริเวณลานจอดรถชั้นล่างของคอนโดมิเนียม ริชาถอนหายใจยาวเบาๆ เตรียมตัวจะเอ่ยขอบคุณเอิร์ธที่ขับรถมาส่ง ทว่าทันทีที่สายตาของเธอทอดมองผ่านกระจกหน้ารถไปยังบริเวณพื้นที่ส่วนกลางและโซนรับรองชั้นล่าง... หัวใจของเธอกลับกระตุกวูบอย่างแรงด้วยความตกใจร่างสูงของ เมษ ในชุดทำงานที่ดูยับย่นเล็กน้อย ยืนกอดอกรออยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมคายฉายแววเครียดขึงและเหนื่อยล้า นัยน์ตาเบื้องหลังสายตาจ้องตรงมายังรถของเอิร์ธที่กำลังจอดสนิทริชาหน้าซีดลงเล็กน้อย เธอไม่คิดเลยว่าเมษจะมารอเธอที่นี่จริงๆ หลังจากที่เธอพยายามใช้คำว่า 'งานด่วน' บ่ายเบี่ยงเขาไปเมื่อเย็น"นั่นใช่แฟนเธอหรือเปล่าริชา" เอิร์ธหรี่ตามองพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย "เขามารอเธอเหรอ... มีอะไรกันหรือเปล่า""อืม... เมษเอง" ริชารีบปรับสีหน้า พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว "ไม่มีอะไรหรอกเอิร์ธ พอดีเรานัดคุยเรื่องธุระกันไว้น่ะ ขอบใจมากนะที่มาส่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-02
อ่านเพิ่มเติม

ดวงดาวของริชา

เสียงสะอื้นไห้กระซิกภายในห้องพักสว่างนวลค่อยๆ แผ่วลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของหญิงสาวที่ซบหน้าอยู่กับอกแกร่ง ริชารู้ดี... รู้จักธรรมชาติของเมษเป็นอย่างดีที่สุด ตลอดระยะเวลาสองปีที่คบหากันมา เมษเป็นผู้ชายที่แพ้ให้กับความอ่อนแอและความบอบบางของเธอเสมอมาในค่ำคืนนี้ ริชารู้แจ้งแก่ใจว่าต้องทำตัวอย่างไรจึงจะเหนี่ยวรั้งผู้ชายคนนี้เอาไว้ได้... หยาดน้ำตาและความน่าสงสารคืออาวุธเดียวที่จะสยบความขุ่นเคืองในใจของเมษ และมันก็ดั่งเวทมนตร์ที่ไม่เคยพลาดเป้าเลยแม้แต่ครั้งเดียวฝ่ามือหนาของเมษยังคงลูบแผ่นหลังสั่นเทาของเธออย่างนุ่มนวล ความตึงเครียดและความระแวงก่อนหน้านี้ละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรัก ความสงสาร และความห่วงใยที่เอ่อล้น ชายหนุ่มประคองใบหน้าหวานที่เปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมา สายตาประสานกับนัยน์ตาสุกใสที่คลอไปด้วยหยาดน้ำจางๆลึกๆ ในอกของเมษแล่นริ้วไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างจับใจ... เขาละอายเหลือเกินที่ก่อนหน้านี้ปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบและความหวาดระแวงเข้าครอบงำ จนเผลอคิดไปเองแล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-07
อ่านเพิ่มเติม

รอยยิ้มใต้คำลวง

ยามเช้าอันอบอุ่นละมุนละไมเริ่มต้นขึ้น แสงแดดอ่อนๆ รอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาตกกระทบปลายเตียงนอนอันแสนนุ่มนวล เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของชายหนุ่มที่นอนโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบและราบรื่น ราวกับว่าคลื่นลมและเรื่องเข้าใจผิดระหว่างเมษและริชาเมื่อคืนได้ถูกซัดหายไปพร้อมกับสายฝนแล้วเมษขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฎบนใบหน้าคมคายยามเมื่อเขารู้สึกถึงร่างบางในอ้อมกอด เมื่อคืนนี้ รสสัมผัสอันรุ่มร้อน ความออดอ้อน และความเสน่หาที่ริชาเป็นคนนำทาง ละลายความหวาดระแวงและความขุ่นเคืองในใจเขาจนหมดสิ้น บัดนี้ เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเธอรักเขา และเขาได้หัวใจของเธอกลับคืนมาแล้วอย่างสมบูรณ์ทว่า... ในความเป็นจริงกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยสักนิดริชาค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความเงียบ สมองที่เพิ่งตื่นนอนยังคงพร่ามัวและทำงานได้ไม่เต็มที่ ความรู้สึกสับสนที่ถูกกดทับไว้ลึกสุดหัวใจลอยวนกลับขึ้นมาปะทบกับสติ ภาพความทรงจำยามเช้าของเมื่อวาน... ภาพของชายอีกคนที่เคยยืนอยู่ตรงมุมห้อ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-08
อ่านเพิ่มเติม

เงาที่วนลูป

ความเงียบสงบอันชวนอึดอัดภายในห้องนอน หลังจากที่เมษเดินหายเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้ริชานั่งอยู่บนเตียงคนเดียวตามลำพัง ความรู้สึกจุกแน่นและความละอายใจพุ่งขึ้นมากดทับอกเธออีกครั้งรอยยิ้มขื่นๆ และสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเองของเมษเมื่อครู่ ทำให้ริชาอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนกลับไปในอดีต... ภาพเหตุการณ์ตลกร้ายที่เคยเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในชีวิตของเธอ ราวกับเป็นวงจรอุบาทว์ที่ไม่เคยวิ่งหนีพ้นความทรงจำพาร่างของเธอย้อนกลับไปเมื่อครั้งยังเป็นนิสิตเฟรชชี่ มหาวิทยาลัยปี 1ในตอนนั้น ริชาพยายามอย่างหนักที่จะสลัดความบอบช้ำจากความรักข้างเดียวที่มีต่อเอิร์ธ และความรู้สึกผิดที่ทำ   ร้ายอาร์ทในชั้น ม.6 เธอตั้งใจว่าชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยจะเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ เธออยากจะมูฟออนและลืมเอิร์ธให้ได้อย่างจริงจังเสียทีจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ครั้งใหม่เกิดขึ้นในบ่ายวันหนึ่งของช่วงกิจกรรมรับน้องอันแสนวุ่นวาย เสียงพี่ระเบียบตะโกนเชียร์และเสียงกลองร้องเพลงดังกระหึ่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-09
อ่านเพิ่มเติม

มองเห็นแผล

ความเงียบเชียบภายในห้องนอนทำให้อากาศยามเช้าเย็นชืดจนน่าอึดอัด ริชานั่งมองเมษที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยท่าทีเรียบเฉย แผ่นหลังของเขายังคงเหยียดตรง แต่มันกลับดูห่างเหินและอึมครึม ราวกับมีกำแพงหนาที่มองไม่เห็นคั่นกลางอยู่ ริชารู้ดีว่าเมษกำลังโกรธและเจ็บปวดกับคำพูดหลุดปากเมื่อครู่ แม้เธอจะพยายามปั้นเรื่องโกหกกลบเกลื่อนอย่างไร แต่รอยแผลฉกรรจ์ในใจเขากลับไม่ได้สมานลงเลยแม้แต่น้อยความกลัวที่จะสูญเสียกะบังลมคนสำคัญแล่นริ้วขึ้นมากัดกินหัวใจ ริชาตัดสินใจก้าวลงจากเตียงนอนอันแสนนุ่มนวล เดินตรงเข้าไปหาแฟนหนุ่มช้าๆ เธอสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าแล้วยื่นมืออันสั่นเทาออกไป ช่วยเมษแต่งตัว พลางขยับเข้าไปชิดแผ่นอกแกร่งเพื่อจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เขาอย่างประดิดประดอย"เมษคะ..." ริชาส่งเสียงหวานประพฤติตนเป็นสาวน้อยน่าสงสาร ดวงตาสุกใสช้อนขึ้นสบตากับเขาอย่างเว้าวอน "อย่าโกรธริชาเลยนะ... ริชาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"มือเรียวเล็กค่อยๆ บรรจงติดกระดุมเสื้อทีละเม็ดอย่างเบามือ จากนั้นจึงเอื้อมไปห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-10
อ่านเพิ่มเติม

น้ำเกลือปลอม

หน้าจอมือถือสว่างวาบพร้อมชื่อของเอิร์ธที่ยังคงกะพริบเรียกสาย ริชานั่งนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย"ฮัลโหล..." ริชาเอ่ยทักทายออกไปด้วย เสียงแห้งผาก ราวกับคนกำลังหมดแรงปลายสายเงียบไปชั่วเสี้ยววินาทีก่อนที่น้ำเสียงตื่นตระหนกเจือความตกใจจะดังสวนกลับมาทันที "ริชา! เสียงเธอเป็นอะไรน่ะ ทำไมเสียงแหบแล้วก็เบาขนาดนั้น? ไม่สบายหรือเปล่าริชา เป็นอะไรมากไหม... ให้ฉันแวะไปรับพาไปหาหมอไหมเนี่ย"คำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและการเสนอตัวจะพาไปหาหมอของเอิร์ธนั้นเอง ที่จุดประกายความคิดบางอย่างขึ้นมาในหัวของริชาอย่างรวดเร็ว—ความคิดอันบิดเบี้ยวที่อาศัยความห่วงใยของคนอื่นมาเป็นเครื่องมือเพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเองในวินาทีนั้น สมองของเธอนึกแผนการขึ้นมาได้ทันที เธอมองเห็นทางที่จะใช้ความใจอ่อนและความเป็นห่วงของเมษมาเป็นเกราะคุ้มครองความสัมพันธ์ จึงรีบเอ่ยตอบเอิร์ธด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและอ่อนแอที่สุด"เอิร์ธ... เราเว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-11
อ่านเพิ่มเติม

ภาพที่พัง

เสียงปิดประตูห้องพักดังขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกับร่างสูงของเมษที่ก้าวเดินลับหายออกไปจากชีวิตของเธออย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่เกาะกุมพื้นที่ห้องรับแขกทั้งห้องริชาทรรุดฮวบลงนั่งกับพื้นพรมอย่างหมดเรี่ยวแรง แขนเรียวเล็กยกขึ้นกอดตัวเองแน่นในความว่างเปล่า หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พรั่งพรูไหลรินออกมาอย่างไม่อาจควบคุม หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้านและแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีคำถามอันเจ็บปวดวิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเธอ... เธอเสียเมษไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม? ผู้ชายแสนดีที่ยอมอดทนและโอบกอดเธอไว้ด้วยความรักอย่างไร้เงื่อนไข บัดนี้ได้เดินหันหลังให้เธอไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ และในขณะเดียวกัน เอิร์ธ... เพื่อนสนิทผู้เป็นดั่งภาพฝันในวัยเยาว์ ก็เพิ่งเดินออกไปจากห้องนี้ด้วยความรู้สึกผิดและแววตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัดเธอกำลังจะสูญเสียทุกคนไปจริงๆ... สูญเสียทั้งคนรักที่เธอใช้เป็นเกราะกำบัง และสูญเสียทั้งคนที่เธอเฝ้าโหยหามาตลอดชีวิตวันต่อมา ณ บริเวณส
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-12
อ่านเพิ่มเติม

เริ่มใหม่ทีเมืองหนาว

ความเงียบสงบอันหนักอึ้งภายหลังจากที่เอิร์ธเดินลับสายตาไปเพื่อกลับไปหาลูกปัด ตอกย้ำความจริงอันขมขื่นลงกลางอกของริชาจนเธอแทบหมดแรงหายใจ ริชาตระหนักอย่างแจ่มชัดแล้วว่า คราวนี้... เธอไม่เหลือใครให้อิงแอบและไม่เหลือใครบนโลกใบนี้อย่างแท้จริงอีกแล้วกำบังแสนดีอย่างเมษพังพินาศลงด้วยคำโกหก ส่วนเอิร์ธ... ภาพฝันที่เธอโหยหาก็ไม่เคยมีพื้นที่ให้เธอยืนอยู่ในชีวิตจริง ยิ่งเธอดันทุรังรั้ง ยิ่งพยายามดึงคนโน้นคนนี้เข้ามาเป็นเกราะป้องกันความโดดเดี่ยว ผลลัพธ์ก็ยิ่งย้อนกลับมากรีดแทงหัวใจของเธอจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดีความเจ็บปวดและบาดแผลฉกรรจ์ที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นำมาซึ่งความเหนื่อยล้าถึงขีดสุด ริชาตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตด้วยการยื่นเรื่องขอ ย้ายสาขาไปประจำที่เชียงใหม่ เธอเลือกที่จะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างในกรุงเทพฯ ไว้เบื้องหลัง ตัดขาดจากการติดต่อของเอิร์ธอย่างสิ้นเชิง และหวังลึกๆ ในใจว่าจะใช้เมืองทางเหนืออันสงบเงียบแห่งนี้ เป็นสถานที่รักษาบาดแผล หลบหนีจากวงจรอุบาทว์เดิมๆ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งกับใครสักค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-13
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status