All Chapters of สายลม...ที่หวังดี: Chapter 1 - Chapter 9

เสียงแป้นพิมพ์ของคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานเงียบสงบลงเมื่อเข็มนาฬิกาบนผนังเดินผ่านตัวเลขสิบสอง บอกเวลาเที่ยงคืนตรง คืนนี้ฝนทางด้านนอกตกหนักจนละอองน้ำเกาะเป็นฝ้าหนาบนกระจกใสตึกสูงทรงทันสมัย ริชา—เฌอริชา วางปากกาลงบนโต๊ะทำงาน ปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตสีเบจออกเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้าเธอยืนขึ้นเต็มความสูง เดินตรงไปยังริมกระจกหน้าต่าง มองลงไปเห็นแสงไฟจากรถยนต์ที่ส่องสว่างเป็นสายบนถนนกรุงเทพมหานคร เสียงเพลงในวิทยุคลื่นเก่าที่เปิดทิ้งไว้เบาๆ ดังคลอขึ้นมาด้วยท่วงทำนองกีตาร์โปร่งอันคุ้นเคย... ท่วงทำนองดนตรีสายเดิมที่เคยหยุดเวลาในหัวใจของเธอไว้เมื่อสิบปีก่อนเพลงเดิม... ที่ฟังทีไร ภาพความทรงจำในวัยขาสั้นคอซองก็มักจะย้อนคืนกลับมาเสมอย้อนกลับไปในฤดูฝนเมื่อสิบปีก่อนเสียงกริ่งเลิกเรียนของโรงเรียนมัธยมชื่อดังใจกลางเมืองดังขึ้นพร้อมกับเสียงเฮฮาของนักเรียนชั้น ม.4/2 ที่ต่างพากันรีบเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน แต่สำหรับ ริชา ห้องเรียนในยามเย็นกลับเป็นช่วงเวลาที่เธอโปรดปรานที่สุดริชาเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารัก นัยน์ตาสุกใสแต่ทว่าแฝงความเรียบง่ายและถ่อมตัว เธอชอบสะพายกระเป๋าเป้ใบเดิม ยิ้มง่ายแต่พูด

แสงไฟสีส้มจากป้ายชื่อบริษัทด้านหน้าอาคารตึกสูงสะท้อนเงาบนพื้นถนนที่เปียกปอน รถยนต์ SUV สีดำเงาขับเข้ามาจอดชะลอชิดฟุตบาทตรงจุดที่ริชายืนกางร่มรออยู่ กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่เธอลืมไม่เคยลงริชารีบหุบร่ม แล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ ลมแอร์เย็นฉ่ำพร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของเอิร์ธที่คุ้นเคยพุ่งเข้ามาปะทะจมูกทันที เธอหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาอย่างตั้งใจ สายตามองไล่ตั้งแต่โครงหน้าคม คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ไปจนถึงแววตาหมองหม่นที่พยายามซ่อนความเหนื่อยล้าเอาไว้ใต้รอยยิ้มจางๆริชานั่งเงียบ รอคอยว่าเขาจะเอ่ยปากเล่าเรื่องความทุกข์ใจ หรือระบายความเจ็บปวดจากการทะเลาะกับคนรักออกมาอย่างไรบ้างทว่า... เอิร์ธกลับไม่ได้พูดเรื่องนั้นเลยแม้แต่คำเดียวเขาลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาระบายยิ้มละมุนให้เธอ แววตาแฝงความอ่อนโยนเหมือนวันวาน "หิวหรือยังริชา... คืนนี้ฝนตกหนักแบบนี้ ไปหาอะไรอุ่นๆ กินกันดีกว่า""เอิร์ธ... ไม่เป็นไรใช่ไหม" ริชาถามด้วยความห่วงใย น้ำเสียงเรียบเย็นทว่าอบอุ่นเสมอ"ไว้ค่อยคุยกันเถอะ ตอนนี้ฉันแค่อยากกินของอร่อยๆ กับเธอว

เสียงสายฝนที่พัดกระหน่ำเริ่มซาลงเหลือเพียงหยาดน้ำพร่างพรม กระทบกระจกหน้ารถ SUV สีดำที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนยามค่ำคืน หลังจากมื้ออาหารที่กรุ่นไปด้วยความทรงจำอันขมขื่นจบลง เอิร์ธรับหน้าที่ขับรถมาส่งริชาที่คอนโดมิเนียมของเธอความเงียบปกคลุมภายในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และลมแอร์พัดเบาๆ ริชานั่งเหม่อมองไฟถนนสีส้มที่ส่องกระทบละอองน้ำบนกระจกเป็นระยะ ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับคำว่า 'แต่งงาน' ที่เอิร์ธเพิ่งพูดออกมาจังหวะที่รถจอดติดสัญญาณไฟแดงตรงสี่แยก เอิร์ธก็ยื่นมือไปเปิดวิทยุเพื่อลายความเงียบ ท่วงทำนองเสียงกีตาร์โปร่งอันคุ้นเคยดังคลอขึ้นมาเบาๆ ผ่านลำโพงคุณภาพดี... มันคือเสียงอินโทรโน้ตเพลงเก่าสไตล์อคูสติกที่เรียบง่าย แต่มีพลังพุ่งตรงเข้ามากระแทกใจของริชาอย่างจังทั้งเอิร์ธและริชาต่างชะงักไปพร้อมกัน"เพลงนี้นี่หว่า..." เอิร์ธพึมพำออกมาเบาๆ เผลอยิ้มออกมาที่มุมปาก สายตามองตรงไปยังไฟแดงข้างหน้าด้วยความถวิลหาอดีต "จำได้ไหมริชา เพลงนี้แหละ... เพล

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาตกกระทบทีปลายโซฟา เสียงสายฝนด้านนอกซาลงจนเหลือเพียงเสียงหยดน้ำร่วงกราวจากขอบหน้าต่างเอิร์ธค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากความฝัน ความล้าที่เคยหนักอึ้งในหัวเมื่อคืนเบาบางลงไปมาก แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักนิ่ง... คือสัมผัส นุ่มนวลและไออุ่นที่กอดรัดอยู่ข้างกายเขาลืมตาขึ้นมอง ภาพตรงหน้าคือ ริชา ที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าหวานยามไร้เครื่องสำอางดูหมดจดและเปราะบาง วงแขนหนาของเขายังคงตระกองกอดร่างบางไว้แนบอกอย่างถือสิทธิ์ โดยที่ศีรษะของเธอซบลงตรงแผงอกของเขาพอดีหัวใจของเอิร์ธกระตุกวูบ... ความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานแล่นผ่านเข้ามาในอก มันเป็นความรู้สึกสงบ ปลอดภัย และผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพราะกลัวว่าเสียงลมหายใจจะไปปลุกคนที่กำลังหลับสนิท สายตาคมคายจดจ้องมองใบหน้าของริชาในระยะใกล้ ร่องรอยความล้าใต้ตาของเธอทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ

ตลอดทั้งวันภายในห้องทำงานแอร์เย็นเฉียบของบริษัทเอกชนแห่งใหญ่ เสียงแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ที่ดังระเบงเซ็งแซ่ไม่ได้เข้าสู่หัวสมองของริชาเลยแม้แต่น้อย หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดเอกสารรายงานค้างไว้ยังคงนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าเดิมมาเกือบสามชั่วโมงริชานั่งเหม่อมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ สายตามองหยดน้ำฝนที่ยังคงเกาะแพรวพราวบนกระจกด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก สมองของเธอว้าวุ่นและสับสนจนไม่อาจตั้งสมาธิกับสิ่งใดได้ในหัวใจของเธอตอนนี้... เหมือนกำลังถูกดึงรั้งด้วยโซ่ล่ามสองเส้นที่พาเธอไปคนละทิศทางใจหนึ่ง... บอกให้เธอยอมรับความจริงอันแสนเจ็บปวดว่า ถึงเวลาที่จะต้องจบความสัมพันธ์ ความรู้สึก และการเป็น 'สถานีพักใจ' ให้กับเอิร์ธอย่างจริงจังเสียที ข่าวเรื่องการแต่งงานของเขากับลูกปัดคือเส้นชัยที่เตือนว่าเวลาของเธอหมดลงแล้วอย่างเป็นทางการแต่อีกใจหนึ่ง... ก็กังวลถึงเรื่องของเมษ แฟนหนุ่มคนปัจจุบันที่เธอเพิ่งทิ้งรอยแผลและความแคลงใจไว้ให้เขาเมื่อเช้านี้ เธอรู้ดีว่าเมษเป็นคนดีและมอบควา