جميع فصول : الفصل -الفصل 15

Tahimik ang mansyon tuwing hapon, lalo na kapag nasa kani-kanilang gawain ang mga staff. Pero kapag oras na ng merienda at nakapagpahinga na ang lahat mula sa mga trabaho nila, parang ibang lugar ang garden. May mga upuang nakapalibot sa mahabang mesa sa ilalim ng puno, may nakahandang tinapay at kakanin, at may pitsel ng malamig na juice na agad dinudumog ng mga uhaw na katulad ko.“Hoy, Shasha, dahan-dahan ka naman sa pagkuha. Hindi naman tatakbo ang tinapay,” natatawang saway ni Ate Osang nang makita akong kumuha ng pangatlong piraso ng pandesal. Nakataas pa ang kilay niya habang nakatingin sa hawak kong plato, na para bang nahuli niya akong nagnakaw sa kusina.Ngumunguya muna ako bago siya sinagot. “Ate, ang tawag po rito ay paghahanda. Malay mo, biglang may ipagawa sa akin si Don Arthur mamaya. At least, may energy ako.” Inayos ko pa ang pagkakaupo ko at buong yabang na itinaas ang pandesal. “Tsaka sayang naman kung hindi ko titikman. Baka mamaya, ito na ang huling merienda ko ri

DON ARTHUR'S POVAlas-dose na ng madaling-araw, pero gising pa rin ako.Ilang beses na akong nagpalit ng posisyon sa kama, ilang beses na ring tumingin sa orasan, ngunit ni katiting na antok ay wala akong maramdaman. Nakapikit man ako, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang eksenang nakita ko sa garden kaninang hapon. Ang malakas na tawanan ng mga staff, ang ngiti ni Shasha, at higit sa lahat, ang kamay ni Poks na nakahaplos sa likuran niya habang tinutulungan siyang makabawi sa pagkabulon.Napadilat ako at napabuntong-hininga.For heaven's sake, Arthur. It's just a hand on her back.Ilang oras na ang lumipas, pero bakit parang sariwa pa rin sa isip ko ang eksenang iyon? Hindi ko naman nakita si Poks na gumawa ng anumang bagay na dapat ikagalit ko. Tinulungan lang niya ang dalaga. Kung may ibang empleyado man ang gumawa noon, malamang ay hindi ko na iyon pinag-isipan pa.Pero dahil si Shasha ang sangkot, tila hindi ako mapakali.Bumangon ako at sumandal sa headboard, saka pinisi

Kung may kakayahan lang akong maglaho na parang bula, malamang kanina pa ako naglaho sa loob ng study ni Don Arthur.Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong sinubukang ituon ang atensiyon sa natitirang almusal sa harap ko, pero bawat subo ay may kasamang alaala ng ginawa niya ilang minuto lang ang nakalipas. Nakakainis dahil napakasimple naman ng pangyayari. May kanin sa gilid ng bibig ko, kinuha niya iyon, at pagkatapos ay bumalik siya sa pagbabasa ng mga dokumento na para bang wala siyang ginawang dahilan para masira ang tahimik kong umaga.Samantalang ako, parang gusto ko nang magpalamon sa sahig.“Are you done?”Napataas ang ulo ko nang marinig ang boses niya. Muntik ko pang mabitawan ang tinidor dahil hindi ko inaasahang magsasalita siya habang abala ako sa pakikipagtalo sa sarili kong utak.“Opo,” sagot ko, saka mabilis na inilapag ang kubyertos. “Maraming salamat po sa almusal, Don Arthur. Babalik na po ako sa kusina.”Tumayo ako at agad na inayos ang upuan, pero bago ko pa