Alle Kapitel von Hurt me Hurt you แค้นรักเอาคืน : Kapitel 1 – Kapitel 10

“พี่สิง...แต่พี่สิงก็รู้ว่าวาดยุ่ง วาดต้องเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย วาดไม่ได้รวยเหมือนพี่แล้ววาดก็กลัวท้องแล้วเราก็ยังเรียนไม่จบด้วย” ‘ใช่ เธอกับเขาคบกันมาเจ็ดเดือนแต่เคยมีอะไรกันแค่ครั้งเดียวแล้วมันก็เป็นครั้งแรกของเธอด้วย เธอไม่มีเวลาเพราะที่บ้านของเธอยากจน พ่อแม่ของเธอขายขนมหวานอยู่ในตลาด เธอเองก็กลัวว่าตัวเองจะท้อง ถ้าท้องตอนนี้เธอไม่พร้อมแน่นอน แล้วเธอก็กลัวว่าจะทำให้พ่อแม่ผิดหวัง พ่อแม่เธอไม่ได้ห้ามให้เธอมีแฟน แต่พ่อแม่ไม่อยากให้เธอชิงสุกก่อนห่าม อยากให้เธอมีอนาคตที่ดี ที่ผ่านมาเธอจึงกลัวและรู้สึกผิดต่อพ่อแม่ แม้ว่าตอนนี้พ่อกับแม่ของเธอจะเสียชีวิตไปแล้วก็ตาม’ วาดดาวคิดในใจ“ก็พี่จะให้เงินวาดใช้ วาดก็ไม่เอาเองอะ มัวแต่เกรงใจอ้างศักดิ์ศรีบ้าบออะไรก็ไม่รู้ แล้วจะกลัวท้องทำไม พี่ก็ป้องกันให้อยู่แล้ว”“พี่จะไม่ยอมรับผิดเลยใช่ไหม โอเค วาดผิดเอง วาดผิดเอง งั้นเรา...เราเลิกกันไปเลย” วาดดาวเอ่ยพูดพลางเช็ดน้ำตาออกอย่างลวกๆ ‘มันจบแล้วสำหรับเธอกับเขา พอกันที ไม่มีใครรับได้กับการนอกใจหรอก’ วาดดาวคิดในใจแล้วกำลังจะเดินออกไปจากห้องแต่สิงหาเดินตามมาสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง“วาด วาด ใจเย็นๆ วาดไม่รั

ที่บริษัทธนาจิวเวลรีแอนด์ไดมอนด์ จำกัดวันนี้เป็นวันที่วาดดาวเริ่มทำงานวันแรกหลังจากที่เธอได้งานประจำทำ เธอได้รับเลือกเข้าทำงานที่บริษัทธนาจิวเวลรีแอนด์ไดมอนด์ จำกัด ในตำแหน่งพนักงานการตลาด หัวหน้าแผนกการตลาดพาเธอเดินดูรอบๆแผนกและแนะนำห้องต่างๆและสิ่งต่างๆที่เธอต้องรู้เกี่ยวกับบริษัทก่อนที่จะกลับมาที่ห้องทำงานและตอนนี้วาดดาวกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ เธอเรียนรู้งานจากผู้จัดการได้ไวและแทบไม่มีปัญหาอะไรในการทำงาน ในขณะที่พนักงานบางส่วนก็ทำงานกันไปพลางพูดคุยกันไป จนเวลาผ่านไปสักพัก“ท่านประธานมาแล้ว ตั้งใจทำงานกันหน่อย อย่ามัวแต่คุยกัน” เสียงของกรกนกหญิงสาววัยกลางคนหัวหน้าแผนกการตลาดเอ่ยพูดขึ้นในขณะที่นั่งอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะทำงาน พนักงานทุกคนของแผนกจึงเงียบเสียงลง“นี่เธอรู้ไหมว่าท่านประธานหล่อมากนะ ฮอตมากด้วย” พนักงานหญิงที่ชื่อโบว์ซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลจากวาดดาวเอ่ยพูดซุบซิบขึ้นกับพนักงานหญิงอีกคนที่นั่งข้างกันที่ชื่อว่าฟ้า“เหรอ ฉันเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานยังไม่เคยเห็นท่านประธานตัวจริงเลย เคยเห็นแต่ในภาพแต่เคยได้ยินว่าท่านดุมาก” ฟ้าเอ่ยพูดกับโบว์ที่นั่งข้างกันเสียง

บทที่ 6ตอนนี้วาดดาวเธอกำลังเก็บของเพื่อลงไปพักเที่ยง ในขณะที่พนักงานคนอื่นต่างก็ทยอยลงไปพักเที่ยงกันเกือบหมด ตอนนี้เหลือแค่วาดดาวกับพนักงานชายคนหนึ่ง พนักงานชายคนนี้ชื่อ พัฒน์ หรือ พิพัฒน์ เขาทำงานที่นี่มาสามปีและอายุมากกว่าวาดดาวสามปี พิพัฒน์นั่งทำงานอยู่ด้านหลังของวาดดาว โต๊ะทำงานของทั้งสองคนอยู่ห่างกันสามแถว พิพัฒน์รู้สึกสนใจพนักงานน้องใหม่อย่างวาดดาวเขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธอขณะที่เธอยืนอยู่ที่โต๊ะทำงาน“สวัสดีครับ ผมพัฒน์นะครับ คุณ...”“อ๋อ ฉันวาด วาดดาวค่ะ”“คุณเพิ่งมาทำงานที่นี่ใช่ไหม ผมไม่เคยเห็นหน้า”“ใช่ ฉันเพิ่งมาทำงานที่นี่วันแรกค่ะ”ในขณะที่วาดดาวยืนคุยอยู่กับพิพัฒน์ สิงหาก็เดินออกมาจากห้องทำงานหลังจากที่เข้าประชุมในช่วงเช้า สิงหากำลังจะไปพักเที่ยงเช่นกัน เขาเดินผ่านมาที่แผนกการตลาดแล้วมองผ่านกระจกห้องใสไปเห็นวาดดาวกำลังยืนคุยอยู่กับพนักงานชาย สิงหายืนมองพลางกำมือไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่วาดดาวกับพิพัฒน์ทั้งสองคนไม่เห็นสิงหา กลับมาที่วาดดาวกับพิพัฒน์“คุณน่าจะอายุน้อยกว่าผมใช่ไหม ผมอายุยี่สิบแปด”“อ๋อ ค่ะ ฉันยี่สิบห้า”“เอ่อ งั้นผมขอเรียกแทนตัวเองว่าพี่นะ”“อ๋อได้ค

ช่วงเย็นที่บริษัทธนาจิวเวลรีแอนด์ไดมอนด์ จำกัดเวลานี้เป็นเวลาเลิกงาน พนักงานทุกคนต่างทยอยกันเดินทางกลับบ้าน วาดดาวก็เช่นกันเธอเดินทางกลับคอนโดห้องพักของเธอด้วยรถประจำทาง ถึงเธอจะมีเงินพอที่จะซื้อรถยนต์ได้แต่เธอก็ตัดสินใจยังไม่ซื้อเพราะเธอขับรถไม่เป็นและยังไม่มีเวลาไปเรียนขับรถด้วย ในขณะที่สิงหาเขายังมีงานที่ต้องไปคุยกับลูกค้าคนสำคัญต่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงค่ำตอนนี้สิงหาอยู่ที่คอนโดหรูของเขาหลังจากที่เขากลับมาจากการทำงานพูดคุยกับลูกค้าคนสำคัญ ตอนนี้สิงหานั่งถอนหายใจอยู่ที่โต๊ะทำงานภายในห้องทำงานที่คอนโดของเขา สิงหานั่งพักผ่อนถอนหายใจออกมาพลางคิดถึงวาดดาวขึ้นมา‘วาด...วาดดาว...ไม่เจอกันหลายปี เธอเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปมากจริงๆ....จากคนที่ขี้อายอ่อนโยนเรียบร้อย ตอนนี้เธอกลายเป็นสาวเปรี้ยว สวย...เซ็กซี่แถมยังกล้ามากขึ้นกว่าเดิมมาก เธอ...เหมือนตั้งใจเข้ามายั่วยวนเขาทั้งที่เมื่อก่อนเธอหวงเนื้อหวงตัวจะตาย เธอต้องการอะไร...หรือว่า...เธอต้องการแก้แค้นเขาในสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอ...เรื่องในอดีต เรื่องในอดีตถึงลึกๆเขาจะแอบรู้สึกผิดแต่....เรื่องมันก็จบไปแล้ว แต่ถ้าเธอทำแบบนี้เพราะต้องการแก้แค้นเขา

บทที่ 10“สวัสดีครับ คุณวาด” ปกฉัตรเอ่ยพูดพลางยืนอยู่ข้างๆโต๊ะที่วาดดาวนั่ง“อ๋อ คุณปก สวัสดีค่ะ” วาดดาววางช้อนลงหลังกินเค้กหมดพอดีแล้วทักทายปกฉัตรก่อนที่จะหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม“ผมขอนั่งด้วยได้ไหมครับ”“อ๋อ ได้ค่ะ” วาดดาวตอบรับก่อนที่ปกฉัตรจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามกับเธอ“สั่งอะไรไปครับ”“อ๋อ ฉันสั่งเค้กวานิลลากับลาเต้เย็นค่ะ อร่อยมากเลยค่ะ”“ดีใจนะครับที่คุณวาดชอบ จริงๆตอนแรกร้านผมขายแค่กาแฟครับแต่เค้กนี้รับมาจากเรือนจำ”“เรือนจำ?” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกตื่นเต้น จะบอกว่าเธอไม่ฉลาดก็ได้นะแต่เธอไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลยจริงๆ“ใช่ครับ เป็นฝีมือของผู้ต้องขังในเรือนจำ เป็นโครงการฝึกวิชาชีพของกรมราชทัณฑ์ครับ ผมติดต่อเพื่อรับมาขายจะได้เป็นรายได้ให้ผู้ต้องขังในเรือนจำ”“โอ้โฮ คุณปก น่ารักแล้วก็ใจดีมากเลยค่ะ” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม เธอชื่นชมปกฉัตรอย่างจริงใจที่เขาช่วยเหลือและให้โอกาสคน คำชมและรอยยิ้มของวาดดาวทำเอาปกฉัตรรู้สึกเขินอายขึ้นมาพลางยิ้มเขินๆออกมา“แหม คุณวาดชมซะผมเขินเลยครับ”“เขินทำไมคะ ฉันพูดจริงๆนะคะ คุณใจดีมากให้โอกาสคนที่เคยทำผิดพลาด” วาดดาวเอ่ยพูดก่อนที่จะหยิบกาแฟ