บทที่ 6

บทที่ 6

ตอนนี้วาดดาวเธอกำลังเก็บของเพื่อลงไปพักเที่ยง ในขณะที่พนักงานคนอื่นต่างก็ทยอยลงไปพักเที่ยงกันเกือบหมด ตอนนี้เหลือแค่วาดดาวกับพนักงานชายคนหนึ่ง พนักงานชายคนนี้ชื่อ พัฒน์ หรือ พิพัฒน์ เขาทำงานที่นี่มาสามปีและอายุมากกว่าวาดดาวสามปี พิพัฒน์นั่งทำงานอยู่ด้านหลังของวาดดาว โต๊ะทำงานของทั้งสองคนอยู่ห่างกันสามแถว พิพัฒน์รู้สึกสนใจพนักงานน้องใหม่อย่างวาดดาวเขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธอขณะที่เธอยืนอยู่ที่โต๊ะทำงาน

“สวัสดีครับ ผมพัฒน์นะครับ คุณ...”

“อ๋อ ฉันวาด วาดดาวค่ะ”

“คุณเพิ่งมาทำงานที่นี่ใช่ไหม ผมไม่เคยเห็นหน้า”

“ใช่ ฉันเพิ่งมาทำงานที่นี่วันแรกค่ะ”

ในขณะที่วาดดาวยืนคุยอยู่กับพิพัฒน์ สิงหาก็เดินออกมาจากห้องทำงานหลังจากที่เข้าประชุมในช่วงเช้า สิงหากำลังจะไปพักเที่ยงเช่นกัน เขาเดินผ่านมาที่แผนกการตลาดแล้วมองผ่านกระจกห้องใสไปเห็นวาดดาวกำลังยืนคุยอยู่กับพนักงานชาย สิงหายืนมองพลางกำมือไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่วาดดาวกับพิพัฒน์ทั้งสองคนไม่เห็นสิงหา กลับมาที่วาดดาวกับพิพัฒน์

“คุณน่าจะอายุน้อยกว่าผมใช่ไหม ผมอายุยี่สิบแปด”

“อ๋อ ค่ะ ฉันยี่สิบห้า”

“เอ่อ งั้นผมขอเรียกแทนตัวเองว่าพี่นะ”

“อ๋อได้ค่ะ”

“งั้นเรา...ไปทานข้าวกับพี่ไหม”

“เอ่อ...มะ...” วาดดาวกำลังจะเอ่ยตอบปฏิเสธพิพัฒน์เพราะเธออยากไปทานข้าวคนเดียวมากกว่าแต่สิงหาเดินเข้ามายืนแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนซะก่อนพลางเอ่ยพูดตัดบทขึ้น

“มีอะไรกัน” สิงหาเอ่ยพูด ทำเอาวาดดาวกับพิพัฒน์ตกใจเล็กน้อย

“เอ่อ...ท่านประธาน...คือ พอดีผมกำลังชวนพนักงานน้องใหม่ไปทานข้าวกระชับความสัมพันธ์ในที่ทำงานน่ะครับ” พิพัฒน์เอ่ยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มพลางมองหน้าวาดดาว วาดดาวก็ยิ้มบางๆตอบกลับไปตามมารยาทพลางแอบมองท่าทางของสิงหา

“คุณไปทานข้าวไป” สิงหาเอ่ยพูดกับพิพัฒน์เสียงเข้ม

“แต่...” พิพัฒน์กำลังจะเอ่ยพูดแต่สิงหาเอ่ยพูดตัดบทเสียงเข้มขึ้นมาซะก่อน

“ไป” สิงหาเอ่ยพูดกับพิพัฒน์เสียงเข้ม

“ครับ” พิพัฒน์ตอบรับพลางพยักหน้าด้วยความรู้สึกไม่พอใจและเสียดายแล้วเดินออกไป เมื่อพิพัฒน์เดินออกไปแล้วสิงหาก็หันหน้ามามองหน้าวาดดาวที่ยืนอยู่ข้างๆ

“จะไปทานข้าวใช่ไหม”

“ค่ะ”

“ไปสิ”

“ค่ะ” วาดดาวตอบรับพลางคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้....

“เอ่อ...แต่ท่านประธานไม่ไปทานข้าวด้วยกันเหรอคะ ไปด้วยกันได้นะคะ” วาดดาวเอ่ยพูดก่อนที่เธอจะเดินเข้าหาสิงหาพลางใช้มือลูบไล้แผงอกของเขาแล้วเลื่อนมือขึ้นไปโอบกอดรอบคอของเขาอย่างหลวมๆพลางมองหน้าสิงหาด้วยสายตายั่วยวน สิงหาแอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกประหม่าอยู่ลึกๆแต่เขาก็พยายามเก็บอาการ

“จะทำอะไรของเธอ” สิงหาเอ่ยพูดพลางมองหน้าวาดดาว

“หึ ทำอะไรดีล่ะคะ” วาดดาวเอ่ยพูดพลางยกยิ้มมุมปากแล้วขยับลำตัวเข้าไปใกล้ๆกับลำตัวของสิงหามากขึ้น

สิงหาเห็นแบบนั้นเขารีบจับต้นแขนทั้งสองข้างของวาดดาวแล้วผลักตัวเธอออกไปจากเขาเบาๆในขณะที่มือของเขายังคงจับต้นแขนของเธออยู่

“คนอย่างฉัน...ไม่ได้ขาดผู้หญิง แล้วฉันก็ไม่ได้สนใจเธอด้วย” สิงหาเอ่ยพูดกับวาดดาวเสียงเข้มก่อนที่จะปล่อยมือออกจากต้นแขนของเธอพลางเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

“เหรอคะ ค่ะ รับทราบ” วาดดาวเอ่ยพูดพลางยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะเดินออกไป วาดดาวเดินหันหลังออกมาจากห้องทำงานพลางหุบยิ้มลง ‘หึ ฉันจะทำให้คุณหลงรักฉัน...แล้วฉันก็จะทิ้งคุณ...เหมือนที่คุณเคยทำกับฉัน...สิงหา เธอพอจะดูออกว่าเขาดูจะมีเยื่อใยกับเธออยู่’ วาดดาวคิดในใจพลางแสยะยิ้มออกมา ในขณะที่สิงหาเขาถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกหัวเสีย ‘ทำไมเขาต้องมาหัวเสียเพราะผู้หญิงคนนี้ด้วย เฮ้อ....’ สิงหาคิดในใจด้วยความรู้สึกหงุดหงิดก่อนที่เขาจะเดินออกไปพักเที่ยงเช่นกัน

เวลาผ่านไปสักพัก

หลังจากที่วาดดาวรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ เธอก็เดินมาที่ร้านกาแฟที่อยู่ใกล้กับบริษัท ร้านกาแฟร้านนี้มีชื่อว่า ไทม์เอ้าท์ คอฟฟี่ บาร์ ร้านนี้ถูกตกแต่งอย่างสวยงามในสไตล์มินิมอลโทนขาวน้ำตาล ร้านนี้มีทั้งกาแฟและเค้กมากหน้าหลายตาให้เลือกสรร วาดดาวเดินเข้าไปในร้านแล้วสั่งกาแฟที่เธอชอบ ตอนนี้ในร้านมีลูกค้านั่งอยู่ประมาณสามโต๊ะ

“ลาเต้เย็นแก้วนึงค่ะ” วาดดาวเอ่ยพูดสั่งกาแฟกับพนักงานสาวที่หน้าเคาน์เตอร์

“รอสักครู่นะคะ” พนังงานร้านกาแฟเอ่ยพูดแล้วหันไปทำกาแฟตามที่วาดดาวสั่ง ในขณะที่วาดดาวเธอก็ยืนรออยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์

สักครู่...พนักงานสาวชงกาแฟเสร็จ

“ได้แล้วค่ะ” พนักงานสาวเอ่ยพูดแล้วยื่นกาแฟลาเต้เย็นให้วาดดาวด้วยรอยยิ้ม วาดดาวก็ยื่นมือออกไปรับแต่ทันใดนั้นเองกาแฟกลับหลุดมือจากทั้งสองคนแล้วตกลงไปที่พื้น

โป๊ะ

“ว๊าย!” พนักงานสาวตกใจอุทานออกมา ในขณะที่วาดดาวเธอก็ตกใจเช่นกันพลางก้าวเท้าถอยหลังไปเล็กน้อย

“หนูขอโทษค่ะลูกค้า หนูไม่ได้ตั้งใจ” พนังงานสาวเอ่ยพูดอย่างลนลานพลางยกมือไหว้ขอโทษวาดดาว

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ฉันพลาดเองค่ะ” วาดดาวเอ่ยพูดออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆเพื่อให้พนักงานสาวสบายใจ

“เกิดอะไรขึ้น!” เสียงของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งดังขึ้น ชายหนุ่มคนนี้เขาเดินเข้ามายืนข้างๆพนักงานสาวพลางมองไปที่พื้น ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนนี้เขาคือเจ้าของร้านกาแฟแห่งนี้ เขาเดินออกมาจากห้องด้านหลังร้านเมื่อได้ยินเสียงดังเอ๊ะอะที่เคาน์เตอร์ ชายหนุ่มหล่อคนนี้เขาชื่อ ปก หรือ ปกฉัตร อนันตสกุล วัยยี่สิบหกปี

“เอ่อ คือ...หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะ อย่าไล่หนูออกเลยนะคะ” พนักงานสาวเอ่ยพูดกับปกฉัตรอย่างลนลานเพราะเธอเป็นพนักงานใหม่ที่เพึ่งจะมาทำงานได้ไม่กี่วัน เธอกลัวโดนไล่ออก ปกฉัตรเองก็มองหน้าพนักงานสาวกลับไป ‘เขาไม่ได้คิดจะไล่เธอออกหรอกเพราะเรื่องแค่นี้เอง’ ปกฉัตรคิดในใจ

“เอ่อ ฉันทำหล่นเองค่ะ น้องเขาไม่เกี่ยว เดี๋ยวฉันจ่ายค่าเสียหายให้” วาดดาวเอ่ยพูด ในขณะที่ปกฉัตรเขาก็หันมามองหน้าวาดดาว...เขาชะงักไปเล็กน้อย ‘ว้าว...เธอสวยจัง’ ปกฉัตรคิดในใจพลางยิ้มออกมาอย่างเหม่อลอย

“เอ่อ...คุณ...คุณคะ” วาดดาวเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าเหม่อลอยเอาแต่มองหน้าเธอ เธอจึงเอ่ยเรียกเขาซ้ำๆ

“อ๋อ ครับ เอ่อ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมทำให้ใหม่เรื่องแค่นี้เอง ไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายอะไรหรอกครับ” ปกฉัตรที่ได้สติเขาเอ่ยพูดกับวาดดาวด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะหันมาพูดกับพนักงานสาวของเขา

“ไป ไปเอาไม้ถูพื้นมาทำความสะอาด แล้วก็สบายใจได้พี่ไม่ไล่เราออกหรอก” ปกฉัตรเอ่ยพูด

“ค่ะ” พนักงานสาวตอบรับก่อนที่จะเดินเข้าไปที่หลังร้านและไปเอาอุปกรณ์มาทำความสะอาดพื้น

“ขอโทษแทนพนักงานด้วยนะครับ” ปกฉัตรเอ่ยพูดกับวาดดาวด้วยรอยยิ้ม ‘เธอ...สวยจัง...ตรงสเป็กเลย ทำเอาใจเขาเต้นแรงขึ้นมาเลย’ ปกฉัตรคิดในใจ

“ค่ะ ไม่เป็นไร” วาดดาวที่ยืนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ก็เอ่ยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม ทั้งคู่มองหน้าสบตากัน ปกฉัตรมองวาดดาวอย่างไม่วางตา วาดดาวก็มองปกฉัตรกลับไปพลางยิ้มบางๆตามมารยาท ในขณะที่พนักงานสาวก็กำลังทำความสะอาดพื้นไปด้วย....

ขณะที่อีกด้านสิงหาที่รับประทานอาหารกลางวันเสร็จ เขาขับรถผ่านมาที่หน้าร้านกาแฟของปกฉัตรเพราะเป็นทางผ่านก่อนถึงบริษัทของเขา สายตาของเขาก็มองไปเห็นวาดดาวที่อยู่ในร้านกาแฟของปกฉัตร สิงหาตัดสินใจขับรถเข้าไปจอดเทียบริมฟุตบาทแล้วเปิดประตูเดินลงมาจากรถก่อนที่จะเดินเข้าไปในร้านกาแฟ ในขณะเดียวกันพนักงานสาวทำความสะอาดพื้นเสร็จพอดีแล้วเดินกลับเข้าไปหลังร้าน ปกฉัตรกับวาดดาวยังคงยืนมองหน้ากัน ‘เขา...จะมองเธอแบบนี้อีกนานแค่ไหนนะ’ วาดดาวคิดในใจพลางยิ้มแห้งๆไปให้ปกฉัตร สิงหาเดินเข้ามาเห็นแบบนั้นเขาก็เดินเข้าไปยืนข้างๆวาดดาว

“อะแฮ่ม!” สิงหากระแอมออกมาทำให้ปกฉัตรได้สติแล้วหันไปมองหน้าสิงหา

“อ้าว! นึกว่าใคร คุณสิงหานี่เอง” ปกฉัตรเอ่ยพูดทักทายสิงหาด้วยรอยยิ้มกวนประสาท