All Chapters of พันธนาการรักมาเฟียซ่อนเงา: Chapter 31 - Chapter 40

ดารินทร์กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด พยายามกลั้นเสียงครางที่น่าอับอาย แต่ความเสียวซ่านที่ถูกเขายัดเยียดให้มันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ร่างกายของเธออ่อนระทวยและตอบสนองปลายนิ้วของเขาอย่างซื่อตรง“แฉะขนาดนี้ อยากให้ฉันเอาแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มกระซิบเยาะเย้ยอย่างผู้ชนะ ก่อนจะถอนนิ้วออกแล้วจับแก่นกายจ่อที่ปากทางรัก“อื้อ เข้ามาเถอะนะ พยัคฆ์ รินทร์ทรมาน” ดารินทร์สารภาพอย่างหมดเปลือก ดวงตาฉ่ำปรือเว้าวอนให้บุรุษตรงหน้าเติมเต็มความว่างเปล่าที่แสนทรมานนี้สิ้นคำขอร้อง พยัคฆ์ก็กระแทกสะโพกส่งความใหญ่โตแทรกซึมเข้าไปรวดเดียวจนสุดด้าม ดารินทร์หวีดร้องลั่น เชิดหน้าขึ้นสูดลมหายใจเข้าลึก ความคับแน่นอัดแน่นจนรู้สึกจุกเสียด ร่างกายตอดรัดเขาคลุ้มคลั่งจนชายหนุ่มต้องซี๊ดปากด้วยความเสียวซ่าน“โคตรแน่น รินทร์... รัดผัวแน่นๆ”เสือร้ายตัวโตไม่รอให้เหยื่อตัวน้อยปรับตัว เริ่มขยับสะโพกตอกอัดความปรารถนาเข้าใส่ร่างบางอย่างดุดันและบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องแข่งกับเสียงเตียงที่สั่นสะเทือน ดารินทร์ถูกไฟราคะของคนเถื่อนแผดเผาจนหัวสมองขาวโพลน เธอทำได้เพียงอ้าปากครางชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สองมือจิกทึ้งแผ่นหลังกว้าง ข่วน

ถึงเวลาที่เขาต้องออกไปล่าเหยื่ออย่างเต็มรูปแบบเสียที ไอ้พวกเศษสวะที่กล้ามาลองดีกับมัจจุราช มันต้องชดใช้ด้วยชีวิต ธุรกิจมืดและกฎแห่งโลกใต้ดินกำลังจะถูกงัดมาใช้อย่างถึงที่สุด เพื่อปกป้องกรงทองแห่งนี้ไม่ให้ใครหน้าไหนเข้ามาทำลายได้เป็นอันขาด แสงอาทิตย์ยามสายสาดทะลุม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบเปลือกตา ดารินทร์ขยับตัวซุกใบหน้าลงกับหมอนใบโต กลิ่นหอมสะอาดผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายหน้าเถื่อนยังคงลอยอวลอยู่รอบตัว หญิงสาวปรือตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกปวดหนึบที่ช่วงล่างและรอยแดงตามร่างกายตอกย้ำถึงบทรักเร่าร้อนบนอาร์มแชร์เมื่อคืน พื้นที่ข้างกายเย็นเฉียบ บ่งบอกว่ามัจจุราชร้ายลุกออกไปจัดการธุระของเขานานแล้วเธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่พยัคฆ์ทิ้งไว้ให้ หน้าจอแสดงข้อความจากมะนาวที่ส่งมาตั้งแต่เช้าตรู่‘รินทร์ กูปลอดภัยดีนะ เมื่อวานช็อกมาก จู่ๆ ก็มีชายชุดดำเป็นสิบคนมาล้อมรถตู้ที่พวกไอ้วินส่งมาดักกูหน้ามอ พวกมันโดนกระทืบซะเละเลย ส่วนกูโดนคุมตัวกลับมาส่งถึงหออย่างปลอดภัย ผัวมึงเป็นใครกันแน่วะ โคตรน่ากลัวแต่ก็โคตรเท่เลย’ดารินทร์ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก พิมพ์ข้อความตอบกลับไปส

ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้หนังบุนวมราคาแพงล้มกระแทกพื้นเสียงดังตึง! ทุกคนในห้องประชุมสะดุ้งสุดตัว หันมามองบอสใหญ่เป็นตาเดียว“เลื่อนการประชุม เลิกคุยทุกเรื่องจนกว่ากูจะสั่ง” น้ำเสียงดุดันตวาดกร้าว“แต่นายครับ แผนคืนนี้เราเตรียมการมาเป็นเดือน ถ้าพลาดโอกาสนี้...” หุ้นส่วนคนหนึ่งแย้งขึ้นด้วยความเสียดาย“กูบอกให้เลื่อนไงวะ!” พยัคฆ์ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะจนรอยร้าวปรากฏบนแผ่นไม้ แววตาของมัจจุราชตวัดมองคนพูดจนอีกฝ่ายต้องก้มหน้าหลบตา “ใครมีปัญหา เชิญถอนตัวออกไปได้เลย กูไม่สน”พูดจบเขาก็หันหลังก้าวยาวๆ ออกจากห้องประชุมไปทันที ทิ้งเม็ดเงินพันล้านและอำนาจทั้งหมดไว้เบื้องหลังอย่างไม่ไยดี ตอนนี้ในหัวของเขามีเพียงภาพใบหน้าหวานที่ซีดเซียวของผู้หญิงคนเดียวเท่านั้นล้อรถเอสยูวีคันหรูบดเบียดกับพื้นถนนด้วยความเร็วทะลุขีดจำกัด พยัคฆ์กระชากประตูเพนต์เฮาส์เปิดออก ก้าวตรงดิ่งไปยังห้องนอนกว้างด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงผิดจังหวะ ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้สันกรามหนาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นขอบนูนดารินทร์นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคิงไซส์ ใบหน้าหวานที่เคยมีสีเลือดฝาดบัดนี้ซีดเผือดตัดกับริมฝีปากท

“ก็รินทร์อยากเช็กดูว่ามันพอดีไหม นั่งๆ นอนๆ กินแต่ของอร่อยที่คุณสั่งมาให้จนรู้สึกว่าตัวเองจะอ้วนขึ้นแล้วเนี่ย” ดารินทร์ตอบพร้อมกับเอียงคอหนีสัมผัสสยิว มือเล็กตีลงบนท่อนแขนล่ำสันเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้“อ้วนตรงไหน จับไปก็เจอแต่กระดูก” มือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้ากระโปรงทรงเออย่างหมั่นเขี้ยว “แต่ถ้าอวบขึ้นมาอีกนิดก็ดี เวลาฟัดจะได้เต็มไม้เต็มมือหน่อย”“คนลามก ในหัวคิดแต่เรื่องพวกนี้ตลอดเลยหรือไง”พยัคฆ์หัวเราะในลำคอ หมุนร่างบางให้หันกลับมาเผชิญหน้า แววตาคมกริบที่เคยมองคนอื่นด้วยความเยียบเย็น บัดนี้ทอประกายวิบวับไปด้วยไฟปรารถนาที่เปิดเผย “ฉันเตือนเธอไว้แล้วนะรินทร์ ว่าถ้าหายไข้เมื่อไหร่ ฉันจะทบต้นทบดอกให้เตียงหัก วันนี้เธอแข็งแรงดีแล้ว... เตรียมตัวรับมือผัวให้ดีก็แล้วกัน”ดารินทร์หน้าร้อนผ่าว หลบสายตาเจ้าเล่ห์ของมัจจุราชที่จ้องจะตะครุบเหยื่อแทบไม่ทัน “พยัคฆ์... พรุ่งนี้รินทร์มีสอบนะ ถ้ารินทร์ลุกไปสอบไม่ไหว คุณรับผิดชอบไหวเหรอ”“งั้นก็ไปยกเลิกสอบซะสิ มหาลัยนั่นฉันจะซื้อให้เธอเป็นของเล่นยังได้เลย” คนมีอำนาจล้นฟ้าตอบหน้าตาย แขนแกร่งกระชับร่างเธอเข้ามาแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงควา

รถเคลื่อนตัวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย มุ่งหน้าสู่เส้นทางกลับเพนต์เฮาส์ บรรยากาศภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงคลาสสิกที่เปิดคลอเบาๆ ดารินทร์หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย แต่ความสงบนั้นอยู่ได้เพียงไม่นานเอี๊ยดดด!เสียงเบรกดังสนั่นจนล้อรถเสียดสีกับพื้นถนน ศิลาหักพวงมาลัยหลบรถตู้สีทึบสองคันที่ขับปาดหน้ามาขวางทางอย่างกะทันหัน ร่างของดารินทร์ถลาไปข้างหน้า แต่พยัคฆ์คว้าเอวเธอไว้ได้ทัน ดึงกลับมาปะทะอกกว้างอย่างแรง“เกิดอะไรขึ้นวะไอ้หิน!” พยัคฆ์ตวาดลั่น สัญชาตญาณสัตว์ป่าตื่นตัวเต็มที่ มือหนาล้วงปืนพกออกจากซองใต้เสื้อ“พวกมันดักโจมตีครับนาย ก้มหัวลง!” ศิลาตะโกนตอบ พร้อมกับชักอาวุธปืนขึ้นมาเตรียมพร้อมปัง! ปัง! ปัง!สิ้นเสียงเตือน ห่ากระสุนก็สาดกระหน่ำเข้าใส่รถเอสยูวีอย่างบ้าคลั่ง เสียงกระจกกันกระสุนแตกร้าวเป็นรอยใยแมงมุม ดารินทร์เบิกตากว้าง หวีดร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สองมือยกขึ้นอุดหูโดยอัตโนมัติ“หมอบลงรินทร์!”พยัคฆ์กดศีรษะเธอให้ก้มต่ำลงไปแทบเท้า ตัวเขาเองใช้ร่างกำยำเป็นโล่กำบังให้เธออย่างมิดชิด ชายหนุ่มลดกระจกลงเล็กน้อย สาดกระสุนสวนกลับไปยังกลุ่มชายชุดดำนับสิบคนที่กรูกันลงมาจากรถตู้ เสียงปืนด