All Chapters of พันธนาการรักมาเฟียซ่อนเงา: Chapter 21 - Chapter 30

“อ๊าๆๆ พยัคฆ์... แรงอีก รินทร์ไม่ไหวแล้ว” ดารินทร์ครางเสียงหลง เมื่อความรู้สึกเดินทางมาถึงขีดสุด ข้อมือที่ถูกมัดกระตุกเกร็งตามจังหวะที่เขาโหมกระหน่ำ“ครางชื่อฉันดังๆ รินทร์ เป็นของฉัน!”เสือร้ายคำรามลั่น เร่งจังหวะกระแทกย้ำๆ อย่างบ้าคลั่งในเฮือกสุดท้าย ก่อนจะเกร็งกระตุกและปลดปล่อยสายธารความอบอุ่นฉีดพ่นเข้าสู่กายสาวทุกหยาดหยด เขาทิ้งตัวลงนอนทับร่างบาง หอบหายใจหนักหน่วงรินรดซอกคอขาว ดารินทร์หอบหายใจรวยริน ร่างกายอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงราวกับขี้ผึ้งลนไฟพยัคฆ์เอื้อมมือไปปลดเนกไทที่มัดข้อมือของดารินทร์ออกช้าๆ รอยแดงจางๆ บนข้อมือเล็กทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ความยึดติดมันมีมากกว่า เขาดึงร่างบอบบางเข้ามากอดแนบอก พรมจูบซับเหงื่อตามหน้าผากและพวงแก้มให้อย่างทะนุถนอม สวนทางกับความป่าเถื่อนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง“อย่าคิดจะหนีไปจากฉันอีกรินทร์ เพราะต่อให้เธอหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะตามไปลากตัวเธอกลับมาอยู่ดี” พยัคฆ์กระซิบชิดริมฝีปากบาง สอดประสานนิ้วมือเข้ากับมือเล็กของดารินทร์อย่างแนบแน่นหญิงสาวหลับตาลงยอมรับในโชคชะตาอันเลวร้าย ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาเงียบๆ เธอพ่ายแพ้ให้กับความดิบเถื่อนและแ

ความเงียบสงบภายในเพนต์เฮาส์กว้างใหญ่ทำหน้าที่คล้ายยานอนหลับชั้นดี ดารินทร์จมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราเนิ่นนานจนกระทั่งแสงอาทิตย์ด้านนอกถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดและแสงไฟนีออนจากตึกสูง หญิงสาวขยับตัวช้าๆ ร่างกายระบมไปทุกสัดส่วนราวกับถูกจับแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบใหม่ ความปวดหนึบที่ใจกลางความสาวและรอยแดงตามผิวเนื้อตอกย้ำถึงความเอาแต่ใจของผู้ชายที่ขังเธอไว้ในกรงทองแห่งนี้ดารินทร์พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง พิงแผ่นหลังกับหัวเตียงบุหนังนุ่ม สูดกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เจือจางอยู่บนหมอนใบโต มันคือกลิ่นของพยัคฆ์ กลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและหวาดกลัวในเวลาเดียวกันความหิวเริ่มประท้วงจนแสบท้อง ดารินทร์คว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมทับร่างเปลือยเปล่า ผูกปมสายรัดเอวอย่างลวกๆ แล้วเดินโซเซออกไปด้านนอก ไฟในห้องนั่งเล่นถูกเปิดไว้เพียงสลัวๆ เธอกวาดสายตามองหาใครสักคน แต่ทั้งห้องกลับเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เงาของศิลาหรือบอดี้การ์ดคนอื่นติ๊ด... แกร๊กเสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้น ดารินทร์หันขวับไปมอง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาด้านในด้วยฝีเท้าหนักหน่วง ท่าทางของเขาดูเหนื่อยล้าและดุดันกว่าปกติ เสื้อเชิ้ตสีดำที่เคยเนี้ยบกริบตอนนี้ยับยู่ยี

ตกเย็น ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมเทา ดารินทร์กลับมาถึงเพนต์เฮาส์ด้วยความอ่อนล้า ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เธอก็สัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านมาจากโซนห้องนั่งเล่น พยัคฆ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำ ในมือถือแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพัน ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เธออย่างอ่านไม่ออก“กลับมาแล้วเหรอคะ” ดารินทร์เอ่ยทัก พยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่สัญชาตญาณร้องเตือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ“มานี่สิ” พยัคฆ์วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจก ตบตักตัวเองเบาๆ เป็นการออกคำสั่งดารินทร์เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ทิ้งตัวลงนั่งบนตักแกร่ง แขนเรียวยกขึ้นคล้องคอเขาไว้ตามความเคยชิน พยัคฆ์รวบเอวเธอไว้หลวมๆ ซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายเธอเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“วันนี้เรียนสนุกไหม เจอใครที่ไม่อยากเจอหรือเปล่า”คำถามนั้นทำให้ดารินทร์ชะงัก “คุณหมายความว่ายังไงคะ รินทร์ก็เรียนปกติ ไม่ได้เจอใคร”“งั้นเหรอ” พยัคฆ์กระตุกยิ้มเยือกเย็น เงยหน้าขึ้นมาสบตา “แต่ไอ้หินมันรายงานว่า เห็นไอ้หมาขี้เรื้

ให้หันหน้าเข้าหาโต๊ะทำงาน กดไหล่บางให้โน้มตัวลงไปทาบทับกับกองเอกสาร มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไพล่หลังไว้ ส่วนอีกข้างบีบปลายคางมนให้หันมาสบตากับเขา“ลุ่มหลงแล้วยังไง กักขังแล้วยังไง ในเมื่อสุดท้ายตอนนี้เธอก็เป็นเมียฉัน ครางอยู่ใต้ร่างฉันทุกคืน” พยัคฆ์คำรามชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนกายเธอตั้งชัน “รู้ความลับของฉันแล้ว คิดจะหนีหรือไงรินทร์ ฝันไปเถอะ ยิ่งเธอรู้ว่าฉันคลั่งเธอแค่ไหน เธอก็ยิ่งต้องรู้ไว้ว่าฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปเด็ดขาด!”“ปล่อยนะ! คนป่าเถื่อน ฉันเกลียดคุณ เกลียดความโรคจิตของคุณ!” ดารินทร์ดิ้นพล่าน สองขาพยายามเตะสกัดแต่มันก็ไร้ผลเมื่อเจอกับพละกำลังมหาศาลของมัจจุราช“เกลียดเหรอ? ดี... งั้นมาดูกันว่าร่างกายของคนที่บอกว่าเกลียด มันจะตอดรัดผัวแน่นแค่ไหน”คำว่าเกลียดที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากบาง  ทำให้พยัคฆ์ฟิวส์ขาด ความเหนื่อยล้าจากงานและไฟปรารถนาที่ถูกกระตุ้นด้วยความดื้อรั้นของคนใต้ร่าง ทำให้เขาไม่คิดจะออมแรงอีกต่อไป มือหนากระตุกสายรัดชุดคลุมอาบน้ำของเธอออกรวดเดียวจบ ชุดผ้าไหม

“หวาน... โคตรหวานเลยเมียจ๋า” ใบหน้าหล่อเหลาแต่ซ่อนความร้ายกาจเงยขึ้นมาตอบ ทั้งที่ริมฝีปากยังฉ่ำเยิ้มไปด้วยคราบน้ำใส ก่อนจะก้มลงไปจัดการกับความหอมหวานตรงหน้าต่ออย่างไม่รู้จักพอนิ้วสากสอดแทรกเข้าไปในช่องทางคับแคบ ขยับเข้าออกสอดประสานกับจังหวะการตวัดลิ้นที่รัวเร็วและหนักหน่วง ดารินทร์ดิ้นพล่านด้วยความทรมานที่แสนหวาน สมองขาวโพลนไปหมด เธอเหมือนเรือลำน้อยที่ถูกพายุหมุนพัดกระหน่ำจนหาทิศทางไม่เจอ ได้แต่ล่องลอยไปตามแรงอารมณ์ที่เขากำหนด ร่างกายกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยหยาดน้ำหวานออกมาอย่างล้นทะลักพยัคฆ์ขยับตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างบางอีกครั้ง เขามองใบหน้าหวานที่แดงซ่านและดวงตาฉ่ำปรือด้วยความหลงใหล จับแก่นกายที่ขยายตัวเต็มพิกัดและปวดหนึบจนแทบระเบิดจ่อที่ปากทางรัก ถูไถไปมากับความเปียกชุ่มเพื่อกระตุ้นอารมณ์ให้ถึงขีดสุด“พร้อมจะรับโทษของเด็กขี้แยหรือยังรินทร์” พยัคฆ์กระซิบถามเสียงแหบพร่า“อื้อ... เข้ามาเถอะ ผา... รินทร์ต้องการคุณ” ดารินทร์เว้าวอน ยกสะโพกขึ้นรับอย่างลืมอายสิ้นคำอนุญาต พยัคฆ์ก็ดันความใหญ่โตแทรกซึมเข้าไปในช่องทางคับแคบรวดเดียวจนสุดด้าม ดารินทร์เชิดหน้าขึ