All Chapters of พันธนาการรักมาเฟียซ่อนเงา: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือร้อนจัดที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก พยัคฆ์ปรือตาขึ้นมอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าคร้ามแดดที่ยังดูซีดเซียวอยู่บ้าง เขาดึงรั้งร่างบางให้ล้มลงมาทาบทับบนอกกว้างอีกครั้งโดยไม่สนว่าแผลจะเจ็บหรือไม่“พยัคฆ์ ปล่อยเลยนะ แผลคุณเลือดซึมหมดแล้วเห็นไหม รินทร์บอกแล้วว่าอย่าฝืน” ดารินทร์ดุเสียงเขียว พยายามใช้แขนยันตัวไว้ไม่ให้ทิ้งน้ำหนักลงไปโดนแผล“ก็เมียยั่วขนาดนั้น ใครจะทนไหว” จอมมึนตอบหน้าตาย เลื่อนมือข้างที่ไม่ได้เจ็บมาเคล้นคลึงสะโพกกลมกลึงใต้ผ้าห่มอย่างช่ำชอง “แผลแค่นี้จิ๊บจ้อยมาก ได้ยาดีจากเมียทั้งคืน ตอนนี้ผัวมีแรงเตะก้านคอคนได้สบายเลย”“คนบ้า หน้าด้านที่สุด” ดารินทร์ค้อนขวับ หน้าเห่อร้อนจนแทบไหม้ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะการหยอกล้อ ดารินทร์สะดุ้งสุดตัว รีบมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม ดึงมันขึ้นมาคลุมจนถึงคอ พยัคฆ์หัวเราะในลำคอกับท่าทีตื่นตูมของเมียเด็ก ก่อนจะกระแอมไอแล้วเอ่ยอนุญาตให้คนข้างนอกเข้ามาหมอประจำตระกูลวัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมกับพยาบาลสาว ทันทีที่เห็นสภาพเตียงที่ยับยู่ยี่ คราบเลือดที่เปื้อนผ้าปู และรอยแดงจ้ำบนลำคอของนายหญิงที่โผล่พ้นผ้าห่

ตลอดเส้นทางไม่มีใครปริปากพูดอะไร บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ดารินทร์นั่งกอดอกหันหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่าง น้ำตาแห่งความน้อยใจเริ่มเอ่อคลอ ทำไมเขาต้องทำรุนแรงกับเธอด้วย ทั้งที่เธอเป็นฝ่ายถูกกระทำแท้ๆรถหรูไม่ได้แล่นกลับไปที่เพนต์เฮาส์ แต่มุ่งหน้ามายังกาสิโนขนาดใหญ่ใจกลางเมืองซึ่งเป็นฐานที่มั่นหลักของแก๊ง พยัคฆ์ลากตัวดารินทร์ลงจากรถ เดินฝ่าสายตาของลูกน้องนับร้อยตรงดิ่งไปยังห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุด เขากระแทกประตูปิดและกดล็อกรหัสผ่านอย่างแน่นหนาทันทีที่ประตูบานหนาปิดลง ร่างบอบบางก็ถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับโซฟาหนังสีดำตัวยาวกลางห้อง ดารินทร์จุกจนพูดไม่ออก รีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องหน้าผู้ชายที่กำลังทำตัวเป็นพายุคลุ้มคลั่ง“เป็นอะไร! ทำไมถึงได้ยืนให้มันจับมือถือแขนหน้าตาเฉย ถ่านไฟเก่ามันร้อนนักหรือไง หรือว่าเห็นสภาพหมาจนตรอกของมันแล้วเกิดสงสาร อยากจะกลับไปซบอกมัน!” พยัคฆ์ตะคอกใส่หน้า ความหึงหวงทำให้เขาหน้ามืดตามัว คิดไปเองสารพัดเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ“คุณพูดบ้าอะไร รินทร์ไม่ได้อยากกลับไปหามัน รินทร์แค่ตกใจที่จู่ๆ มันก็พุ่งเข้ามาจับมือ ทำไมคุณถึงไม่ฟังอะไรเลย เอาแต่ใช้อารมณ์ตัดสินคนอื่น!”

เสียงกระดูกแตกหักดังกรอบประสานกับเสียงหวีดร้องโหยหวนของกวินทร์ ประแจเหล็กฟาดลงบนฝ่ามือขวาและข้อนิ้วอย่างรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดสีสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนลังไม้ กวินทร์ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส น้ำตาและน้ำลายไหลย้อยผสมปนเปกัน สติสัมปชัญญะดับวูบลงไปพร้อมกับความปวดร้าวที่เกินจะทนรับไหวพยัคฆ์โยนประแจเปื้อนเลือดทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นโดนหลังมือตัวเองลวกๆ“เอาตัวมันไปโยนทิ้งไว้หน้าไนต์คลับของไอ้เสี่ยพล” เขาหันไปสั่งศิลา “ฝากข้อความไปบอกมันด้วย ว่านี่คือดอกเบี้ยก้อนแรก และเตรียมตัวรับบิลเก็บเงินก้อนใหญ่จากกูได้เลย”หลายชั่วโมงต่อมา พยัคฆ์กลับมาถึงกาสิโน เขาตรงดิ่งเข้าไปในห้องพักส่วนตัวหลังห้องทำงาน จัดการอาบน้ำชำระล้างกลิ่นคาวเลือดและควันบุหรี่ออกไปจนหมด ชายหนุ่มสวมเพียงกางเกงนอนขายาว ปล่อยท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นรอยสักพาดกลอนที่ยังคงชื้นไปด้วยหยดน้ำเมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขาก็พบว่าดารินทร์ยังไม่หลับ หญิงสาวในชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวสะอาดตากำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่เขา แววตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวเหมือนทุกคร

พยัคฆ์ผละริมฝีปากออกช้าๆ มองใบหน้าหวานที่แดงซ่านและดวงตาฉ่ำปรือด้วยความหลงใหล เขาสอดมือเข้าไปใต้ข้อพับเข่า ช้อนอุ้มร่างของเธอขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน แล้วเดินตรงไปยังโซฟาหนังสีดำตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางห้อง วางเธอลงอย่างเบามือก่อนจะตามมาคร่อมทับกักขังไว้ใต้เงาร่าง“วันนี้ฉันจะไม่ไปไหน จะอยู่กอดเธอตรงนี้ทั้งวัน” พยัคฆ์กระซิบชิดริมฝีปาก บดขยี้จูบลงไปอย่างดุดันและเรียกร้องรสจูบของมัจจุราชเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและดิบเถื่อน ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำ เรียกร้องให้เธอโต้ตอบ ดารินทร์เผยอปากรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ สอดประสานเรียวลิ้นเข้าพัวพันกับเขาอย่างไม่ลดละ เธอเรียนรู้ที่จะรับมือกับความป่าเถื่อนนี้ด้วยความเย้ายวนที่ทำให้เขาแทบคลุ้มคลั่งมือหนาเลื่อนลงมาแยกเรียวขาเนียนออกกว้าง ลูบไล้ไปตามต้นขาด้านใน ก่อนจะฝังปลายนิ้วสากเข้าสู่ช่องทางรักที่เริ่มชื้นแฉะไปด้วยน้ำหวานแห่งความปรารถนา หญิงสาวสะดุ้งเฮือก แอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว“อื้อออ ผา... รินทร์เสียว” ดารินทร์ครางเสียงหลง เมื่อเจ้าของนิ้วร้อนขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว กรีดกรายและกดเน้นตรงจุดกระสันจนร่างกายบิดเร่าพยัคฆ์มอ

ความเงียบภายในห้องพักส่วนตัวหลังห้องทำงานกาสิโนชวนให้อึดอัดจนแทบขาดใจ เข็มนาฬิกาบนผนังเดินวนไปรอบแล้วรอบเล่า แต่สำหรับคนที่รอคอยอย่างดารินทร์ เวลาแต่ละวินาทีช่างยาวนานราวกับนับปี หญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงคิงไซส์ สองมือเล็กกำปืนพกสีดำขลับที่พยัคฆ์ทิ้งไว้ให้แน่นจนชื้นเหงื่อ ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปที่บานประตูบานพับไม่กะพริบเสียงปืนที่ดังแว่วมาจากด้านนอกเมื่อหลายชั่วโมงก่อนสงบลงไปนานแล้ว แต่ความหวาดหวั่นในใจกลับยิ่งทวีความรุนแรง เธอไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ภายนอกเป็นอย่างไร เสี่ยพลบุกมาถึงที่นี่หรือไม่ และที่สำคัญที่สุด มัจจุราชของเธอปลอดภัยดีหรือเปล่าขอให้เฮียปลอดภัย รินทร์รอเฮียอยู่นะเสียงภาวนาในใจดังก้องซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงกดรหัสผ่านและสัญญาณปลดล็อก ดารินทร์สะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอยกกระบอกปืนขึ้นเล็งไปที่ประตูทันที นิ้วชี้แตะอยู่ที่ไกปืนพร้อมเหนี่ยวตามที่เขาเคยสอนบานประตูถูกผลักออก ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาก้าวเข้ามาด้านใน ดารินทร์ลดปืนลงแทบจะในวินาทีเดียวกันเมื่อเห็นว่าเป็นใคร พยัคฆ์ยืนอยู่ตรงนั้น สภาพของเขาสะบักสะบอ