All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาจอมพลัง พร้อมคลังมิติวิเศษ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 10 คนชั่ว (1/2)เมื่อผืนฟ้าผลัดเปลี่ยนเป็นแสงรุ่งอรุณแห่งวันใหม่ ความอบอุ่นของดวงตะวันกลับไม่อาจส่องสว่างผ่านเมฆหมอกแห่งความหดหู่ และแร้นแค้นของราชวงศ์หมิงตอนปลายได้ ผืนดินชายแดนแคว้นจงซานยังคงแห้งผาก ลมแล้งพัดโชยหอบเอาฝุ่นผงให้คลุ้งกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน สถานที่แห่งนี้จึงดูเหมือนสุสานร้างเข้าไปทุกทีภายในกระท่อมซอมซ่อตระกูลฉี ฉีเยี่ยนเซิน อดีตอัครเสนาบดีฝ่ายทหารผู้เคยเกรียงไกร ยามนี้ยังคงนอนสลบไสลสิ้นสภาพอยู่บนตั่งไม้ยาว ร่างกายของเขาถูกพันธนาการด้วยเชือกป่านเส้นหนาแน่นแม้จะได้กินยาฆ่าเชื้อแก้อักเสบชนิดรุนแรง และได้กินน้ำยาสมุนไพรสกัดแก้ช้ำในเข้าไปแล้ว แต่ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาก็ยังคงบวมเป่งและยังคงมีรอยฟกช้ำเป็นจ้ำ ๆ จุด ๆ ยาพวกนั้นแม้สรรพคุณจะดีเลิศกว่ายาแขนงโบราณ แต่มันก็ไม่ใช่ยาวิเศษที่จะทำให้ใบหน้าของเขากลับมาเป็นปกติได้ในชั่วข้ามคืน อย่างมากก็แค่ช่วยบรรเทาและช่วยระงับพิษไข้ในกายของเขาได้เท่านั้นเซียวซือหลิงหยัดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงฟาง แววตาคู่คมกริบกวาดมองร่างที่ไร้ทางขัดขืนนั้นด้วยสายตาเรี

บทที่ 11 รนหาที่ตาย (1/2)“พี่หญิงใหญ่!” ฉีจิ่งเสวียน บุรุษเพียงคนเดียวในหมู่พี่น้องพลันร้องอุทานลั่น ร่างผอมแห้งของเด็กชายวัยแปดขวบพุ่งเข้าไปหาพี่สาว เขาเอาแขนน้อย ๆ ของตนโอบกอดพี่สาวไว้แน่นฉีชิวเยว่ที่อายุน้อยที่สุดในบ้านแผดเสียงร้องไห้จ้าด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของเด็กหญิงตัวน้อยสั่นเทาริก ๆ เหมือนลูกนกกำพร้า เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของฉีชิวเยว่ดังสนั่นไปทั้งกระท่อมลูกน้องของเถียนต้าโหรวพุ่งตัวเข้าไปดึงร่างฉีฟ่านผิงกับฉีจิ่งเสวียนออกจากกัน เมื่อเห็นว่าไอ้พวกคนชั่วจะจับตัวฉีจิ่งเสวียนไป พี่สาวคนโตคนนี้จึงฮึดแรงลุกขึ้นสู้อีกครั้งทว่าฉีฟ่านผิงก็ถูกคนอีกฝ่ายจับร่างทั้งร่างทุ่มลงบนพื้นดินอย่างรุนแรง เมื่อฉีฟ่านผิงดูเหมือนจะสิ้นฤทธิ์ลงแล้ว ชายร่างฉกรรจ์ทั้งหลายจึงเข้าไปจับตัวฉีจิ่งเสวียนกับฉีชิวเยว่เอามามัดรวมกัน“ฮือ ๆ ๆ พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยพวกเราด้วย!” ฉีชิวเยว่ทั้งร้องไห้ ทั้งตะโกนเรียกหาบิดามารดา แต่ถึงกระนั้นบิดาที่ไม่เอาไหนของนาง ก็ยังคงนอนสลบไสลไม่ได้สติ เขาช่างเป็นบิดาที่ไร้ประโยชน์สิ้นดีและในวิ

บทที่ 12 ปกป้องดูแล (1/2)เพียงไม่ถึงครึ่งเค่อ พวกมันทั้งหลายก็นอนหมดสภาพอยู่ที่ปลายแทบเท้าของเซียวซือหลิง ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นมากำแหงต่อกรความเก่งกาจและความเด็ดเดี่ยวของนาง ปรากฏอยู่ในสายตาของชาวบ้านหลายชีวิต ตอนนี้บรรยากาศรอบกายนางพลันเงียบสงัดดุจป่าช้า ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ไม่มีใครกล้าส่งเสียง ยิ่งไม่มีใครกล้าตั้งคำถามใด ๆ ต่อพละกำลังของนาง พวกเขาล้วนกลัวตายด้วยกันทั้งนั้นเซียวซือหลิงทิ้งคราดเหล็กลงพื้นดินเบา ๆ ก่อนจะก้าวเท้าฉับ ๆ ไปหยุดยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าผู้ใหญ่บ้านและกลุ่มชาวบ้านตาดำ ๆ ที่ยืนตัวสั่นเทาพั่บ ๆ ด้วยความตื่นตระหนกหญิงสาวผู้แข็งแกร่งปรายตามองชาวบ้านทุกคนด้วยแววตาเข้มแข็งดุดัน ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงฉะฉานฟังชัด ยิ่งทำให้ผู้คนขนลุกซู่ไปกันใหญ่“ทุกคนในที่นี้! ฟังคำของข้าให้ดี! ตั้งแต่ยามนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าใครหน้าไหน หากข้าไม่อนุญาต ก็อย่าคิดย่างกรายเข้ามาเหยียบบ้านของข้า และอย่าได้คิดมาแตะต้องลูก ๆ ของข้าเด็ดขาด หากมันผู้ใดไม่กลัวตาย กล้าแตะต้องลูกของข้าแม้เพียงปลายเล็บ ข้าจะสนองให้พวกมัน

บทที่ 13 หมาบ้าฉีเยี่ยนเซิน (1/3)หลังจากพายุลูกใหญ่ที่เกิดจากกลุ่มทรชนของเถียนต้าโหรวพัดผ่านไป เสียงร้องไห้ของเด็ก ๆ กลิ่นคาวเลือดเจือจาง และฝุ่นผงแห่งการต่อสู้ก็ค่อย ๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่คลี่คลายลงภายในกระท่อมซอมซ่อตระกูลฉีเซียวซือหลิงคลายอ้อมกอดออกจากร่างของฉีฟ่านผิง นางหยัดกายลุกขึ้นช้า ๆ แล้วยืนตระหง่านอยู่มุมหนึ่งของบ้าน แววตาคมกริบที่เคยดุดันของหญิงสาวทอประกายอ่อนโยนเมื่อเหลียวมองร่างของเจ้าก้อนแป้งทั้งสี่“ฟางเวย พาพี่หญิงใหญ่ของเจ้า ไปทำแผลเถิด วันนี้พวกเจ้าไม่ต้องเข้ามาช่วยข้าเตรียมอาหารในครัวหรอก นั่งพักให้หายตกใจเสียก็พอ”เซียวซือหลิงเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยกระแสความอบอุ่น ฉีฟางเวยผู้ฉลาดแกมโกง รีบพยักหน้ารับคำ นางประคองร่างของฉีฟ่านผิง ที่มุมปากยังมีรอยเลือดซึมจากการถูกตบหน้าพาไปนั่งพักที่มุมหนึ่งของบ้าน โดยมี ฉีจิ่งเสวียน และ ฉีชิวเยว่ คอยนั่งขนาบข้าง บีบนวดท่อนแขนท่อนขาและเอ่ยถ้อยคำปลอบประโลมให้กำลังใจพี่สาวคนโตอย่างรู้ความภาพสายใยรักของพี่น้องที่ผูกพันกันอย่างลึกซึ้งนี้ ช่างเป็น

บทที่ 13 หมาบ้าฉีเยี่ยนเซิน (3/3) ยิ่งเขาขยับดิ้นรนมากเท่าไหร่ ฝ่าเท้าของสตรีที่เขาเคยมองว่าอ่อนแอปวกเปียก ก็ยิ่งออกแรงเหยียบเน้นหนักขึ้นเท่านั้น เมื่อเห็นแล้วว่า... การใช้ปากด่าทอ และการดิ้นรนขัดขืน คือการออกแรงที่เสียเปล่า อดีตขุนนางผู้สูงส่งเช่นเขา จึงเปลี่ยนแผนการอย่างฉับพลันดวงตาที่แข็งกร้าวเหมือนหมาบ้าถูกปรับให้อ่อนแสงลง เขาหันใบหน้าที่ยังคงมีรอยฟกช้ำและยังคงบวมเป่งไปทางโต๊ะอาหาร ฉีเยี่ยนเซินหมาดคอกระแอมไอสองสามครั้งเพื่อปรับน้ำเสียง แววตาที่ดูน่าเวทนาของเขาเพ่งเล็งไปยังลูกน้อยวัยห้าขวบที่อ่อนต่อโลก“เยว่เอ๋อร์ ลูกพ่อ... พ่อเจ็บเหลือเกิน พ่อหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว...” น้ำเสียงของชายเสเพลสั่นสะท้าน เป็นน้ำเสียงที่บีบคั้นอารมณ์อย่างแยบยล “พ่อรู้... ว่าที่ผ่านมาพ่ออาจหลงผิด ทำตัวไม่ดีไปบ้าง แต่ไม่ว่าอย่างไรพ่อคนนี้ก็คือพ่อของพวกเจ้า เยว่เอ๋อร์ลูกรัก... ลูกจะทนเห็นพ่อนอนอดตายคากระท่อมได้จริง ๆ งั้นหรือ?”คำพูดล่อหลอกอันน่าเวทนาของผู้เป็นบิดา พุ่งเป้าจู่โจมจุดอ่อนทางจิตใจของเด็ก ๆ อย่างแม่นยำ ฉีชิวเยว่ เด็กหญ