All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาจอมพลัง พร้อมคลังมิติวิเศษ: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 14 อย่าคิดลองดี (2/2) ฉีเยี่ยนเซินพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นดินอย่างทุลักทุเล เขาถุยเลือดที่กลบปากทิ้งลงพื้น แววตาคู่คมยังคงฉายความจองหองและดื้อรั้นอย่างไม่เจียมตัว เขามิอาจยอมรับได้ว่า อดีตแม่ทัพผู้ผ่านความเป็นความตายมานับร้อยสนามเช่นเขา จะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับสตรีผอมแห้งขี้โรคคนนี้!“เซียวซือหลิง... นังปีศาจร้าย!!! ข้าไม่มีวันยอมแพ้เจ้า! วันนี้ข้าจะสู้ตายกับเจ้าให้รู้ดำรู้แดง!” ฉีเยี่ยนเซินคำรามลั่น รวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย ง้างหมัดพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเซียวซือหลิงหมายจะชกต่อยให้นางล้มสลบคาที่เซียวซือหลิงยืนนิ่งสงบดั่งขุนเขา นางไม่ไหวติงต่อคู่ต่อสู้ นางเพียงแค่ยกมือขวาขึ้นมาคว้าหมับ! ฝ่ามือเล็ก ๆ ของนางรับหมัดอันรุนแรงของเขาไว้ได้อย่างง่ายดายราวกับจับแมลงหวี่ แม้ส่วนสูงของนางจะเตี้ยกว่าเขาหนึ่งฉื่อ จนต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่กระแสพละกำลังความเหนือกว่ากลับกดทับเขา จนทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวหดเล็กลงนางคลี่ยิ้มส่งให้เขา ไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนหวานชดช้อย แต่เป็นรอยยิ้มสยดสยองที่ชวนให้ผู้พบเห็นจำต้องขนหัวลุก นางสลัดกำปั้นเข

บทที่ 15 กำราบคนดื้อด้าน (2/2) “เซียวซือหลิง นังปีศาจร้าย เจ้าข่มเหงข้าได้แค่ครั้งเดียวเท่านี้แหละ ครั้งต่อไปอย่าหวังว่าเจ้าจะเหิมเกริมได้อีก” หยิบจับเศษไม้เข้ามาประกอบกัน และหยิบจับก้อนหินมาตอกตะปูไปพลาง ปากบวม ๆ ที่มีรอยกระอักเลือดก็พร่ำบ่นมุบมิบไปพลางโครกคราก~เสียงพร่ำบ่นมุบมิบของชายหนุ่มดังประท้วงแข่งกันกับเสียงท้องร้อง เขาหิวหนักจนท้องไส้ปั่นป่วน แต่นางก็ยังใจจืดใจดำให้เขานั่งซ่อมประตูอยู่ตรงนี้ จะหนีไปซุกหัวนอนที่บ่อน ก็ไปไม่ได้ ช่างน่าหงุดหงิดยิ่งนัก“ข้าคือแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ข้าคือขุนนางที่ผู้คนต้องก้มหัวให้ แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องไว้หน้าข้า แล้วเจ้าเล่า!! เจ้าเป็นเพียงภรรยาที่ข้าไม่ได้รักใคร่ ถือดีอย่างไรมารังแกข้า”“ไม่!!! ไม่มีวันเด็ดขาด ไม่มีวันที่ข้าจะยอมรับว่า ข้ากลายเป็นคนกลัวเมีย”“หึ!!! ฝากไว้ก่อนเถอะเซียวซือหลิง สักวัน... ข้าจะหาทางคิดบัญชีกับสตรีชั่วช้าเช่นเจ้า”เขาเอาแต่พร่ำบ่นกระปอดกระแปดเสียงแผ่วเบาอยู่ตามลำพัง คำพู

บทที่ 16 ร่างข้อตกลง (2/2) เมื่อได้ยินข้อตกลงอันแสนอัปยศอดสู ความอดทนเส้นสุดท้ายของฉีเยี่ยนเซินก็ขาดผึง! เขาคือใคร? นางคือใคร!ใช่! เขาคืออดีตอัครเสนาบดีฝ่ายทหารผู้กุมกำลังพลนับแสน! ระดับแม่ทัพทหารปกครองตามเมืองยังต้องเกรงใจเขา ต้องขออนุญาตเขาในเรื่องคลังเสบียงทหาร เขาคือบัณฑิตขุนนางขั้นสูงที่สอบได้คะแนนลำดับต้น ๆ ของแคว้น!เขาอ่านตำราขงจื๊อ แตกฉานในหลักธรรมและหลักกฎหมายบ้านเมือง รู้ซึ้งถึงจารีตประเพณีที่บุรุษเป็นใหญ่สตรีเป็นรองมาตั้งแต่จำความได้! ยามนี้สตรีที่เคยหมอบกราบแทบเท้าเขา กลับบังอาจสั่งให้เขาเขียนสัญญาทาส ยอมลดตัวลงไปทำงานก้นครัวของสตรีเยี่ยงนี้ มันหยามเกียรติกันเกินไปแล้ว!ปัง!ฉีเยี่ยนเซินตบโต๊ะเสียงดังลั่น เขายันตัวลุกขึ้นยืน ชี้หน้าเซียวซือหลิงด้วยมือที่สั่นเทา “นังวิปลาส! เจ้าอย่าได้หวังจะข่มเหงข้าให้มากนัก! ข้าคือบัณฑิต ข้าคือบุรุษผู้เป็นผู้นำครอบครัว! ข้อตกลงอุบาทว์พรรค์นี้ ข้าไม่มีวันยอมรับและไม่มีวันเขียนมันลงไปเด็ดขาด! เจ้าฆ่าข้าให้ตายเสียตรงนี้เลยเถิด!”พูดจบ เ

บทที่ 17 พยัคฆ์สิ้นลาย (2/2) ค่ำคืนในกระท่อมซอมซ่อตระกูลฉีถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัด แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลอดรอยแตกของหลังคามุงแฝก ทอดเงาลงบนร่างสองร่างที่แบ่งแยกอาณาเขตกันอย่างชัดเจนเซียวซือหลิงนอนเหยียดกายอย่างผ่อนคลายอยู่บนเตียงฟางที่ปูด้วยผ้าห่มผืนหนาที่สุดในบ้าน ส่วนบนพื้นดินแข็งระแหงเบื้องล่าง คือ ฉีเยี่ยนเซิน ที่จำต้องนอนคุดคู้ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางเฉียบและขาดรุ่งริ่งเขาขยับตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย ปากของเขาพลางพร่ำบ่นกระปอดกระแปด “นี่มันชักจะโหดร้ายเกินไปแล้ว!” ฉีเยี่ยนเซินเค้นเสียงลอดไรฟัน ความอดทนของบุรุษผู้หยิ่งยโสขาดผึง เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องมองสตรีบนเตียงด้วยความขุ่นเคือง“เซียวซือหลิง! ข้ายอมถอยให้เจ้าถึงเพียงนี้ ยอมก้มหัวขอโทษ ยอมถูกล่ามโซ่ ยอมซ่อมประตูให้จนเสร็จ ยอมร่างข้อตกลงบ้า ๆ นั่น แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่รู้จักประนีประนอมยอมคนละครึ่งทางบ้าง! ตำราบัณฑิตเขียนบันทึกไว้ชัดเจน ภรรยาพึงเคารพและเชื่อฟังสามีดั่งแผ่นฟ้า เจ้ากระทำข่มเหงเหยียบย่ำสามีเยี่ยงนี้ สวรรค์เบื้องบนย่อมไม่เ

บทที่ 18 ฉวยโอกาส (2/2) มารดาเลี้ยงที่ฟางเวยคุ้นเคย นางเป็นสตรีอ่อนแอ เจ้าน้ำตา และขี้โรค หลายต่อหลายครั้งก็มักเป็นฝ่ายก้มลงกอดขาสามีเอาไว้ เพื่อขอร้องให้เขาเลิกทำตัวเหลวไหลทว่าทุกสิ่งมันผิดจากหลังเท้าเป็นฝ่ามือ!มารดาเลี้ยงที่อาศัยอยู่ร่วมชายคา นางฟื้นคืนจากอาการป่วยหนัก แล้วกลายเป็นยอดสตรีผู้มีพละกำลังมหาศาล อีกทั้งยังหาเสบียงล้ำค่ามาได้เรื่อย ๆ ราวกับเสกสั่งออกมาได้อย่างไรอย่างนั้นอีกทั้งนิสัยของนางที่เคยเป็นสตรีอ่อนหวาน ก็กลายเป็นสตรีแข็งกร้าว พูดจาโผงผางไม่เกรงกลัวสามี อีกทั้งยังลงมือกับสามีได้อย่างเหี้ยมโหด สายตาของท่านแม่ที่มองท่านพ่อเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่เหมือนเฉกเช่นในกาลก่อนทั้งหมดทั้งมวลนี้ มันช่างผิดวิสัยยิ่งนัก ท่านแม่ไม่ได้รักท่านพ่อแล้ว ร่างกายก็ไม่ได้เจ็บป่วยอ่อนแออีกต่อไปแล้ว เช่นนั้น... หากวันใดวันหนึ่ง ท่านแม่เกิดเบื่อหน่ายชีวิตในชนบท เกิดเบื่อหน่ายสามีเส็งเคร็งเช่นท่านพ่อ และเกิดเบื่อหน่ายบุตรนอกสายเลือดทั้งสี่คน แล้วหนีเอาตัวรอดไปเพียงลำพัง พวกนางสี่คนพี่น้องจะทำเช่นไร