เข้าสู่ระบบผู้หญิงที่ใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาโดยตลอด กลับต้องมากลายเป็นมารดาลูกสี่ ไหนยังมีสามีจอมเสเพลสุดงี่เง่าที่คอยกวนใจไม่เว้นแต่ละวัน แล้วแบบนี้ผู้หญิงที่มาจากต่างโลกแบบเธอ จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้อย่างไรกัน!
ดูเพิ่มเติมคำโปรย
ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาโดยตลอด กลับต้องมากลายเป็นมารดาลูกสี่ ไหนยังมีสามีจอมเสเพลสุดงี่เง่าที่คอยกวนใจไม่เว้นแต่ละวัน แล้วแบบนี้ผู้หญิงที่มาจากต่างโลกแบบเธอ จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้อย่างไรกัน! ---------------แนะนำเรื่อง เลอไวอาธานหลิง-04 คือมนุษย์ทดลองผู้มีพละกำลังช้างสารเหนือคนธรรมดา เธอก้าวเข้าปกป้องเพื่อนทหารและประชาชนผู้น่าสงสารในวันสิ้นโลกอย่างไม่คิดชีวิต เป็นผลทำให้เธอสิ้นใจตายคาที่ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับได้อยู่ในร่างของสตรีเจ้าน้ำตา ผอมบาง อ่อนแอ ขี้โรค และโง่เขลาในเรื่องความรักเป็นที่สุด! ที่หนักหนายิ่งกว่านั้นก็คือ สตรีผู้นี้แต่งงานมีสามีแล้ว สามีของนางคือ อดีตแม่ทัพตกอับผู้ทำตัวเสเพลขี้เมาไปวัน ๆ หวังพึ่งพาอันใดก็ไม่ได้ หนำซ้ำยังมีเจ้าก้อนแป้งมากถึงสี่คนให้ต้องลุกขึ้นมาดูแล แล้วไหนสภาพแวดล้อมของบ้านเมืองยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความอดอยากแร้นแค้นและความตาย เหอะ!! แล้วการเกิดใหม่ครั้งนี้จะนับว่าดีกว่าโลกใบเก่าได้ยังไงกัน แต่เอาเถอะ! ไหน ๆ ก็ได้เกิดใหม่แล้ว งั้นก็ตั้งการ์ดเตรียมตัวรับมือกับเรื่องไม่คาดฝันในแต่ละวันเลยแล้วกัน โดยเฉพาะกับสามีเสเพลสารเลวผู้นั้น หากยังกล้าเหิมเกริมอีก นางจะจับทุ่มสั่งสอนให้หลังเดาะเลยคอยดู!---------------
ข้อมูลเรื่อง
เรื่อง : ทะลุมิติมาเป็นภรรยาจอมพลังพร้อมคลังมิติวิเศษ
เขียน : หวงตี้ny
สำนักพิมพ์ : ครีษมายัน1638
เผยแพร่อีบุ๊คครั้งแรก : สิงหาคม 2569
จัดรูปเล่ม/พิสูจน์อักษร : เว้าวอนอักษร
ปกนิยาย : ปกนิยาย by หวงตี้ - ปกนิยายเรื่องนี้สร้างจาก Artificial Intelligence
ติดต่อนักเขียน อ***ล : supranee.phumphila@kkumail.com
ติดตามผลงานนักเขียน แฟนเพจ : ครีษมายัน1638Writing
---------------
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้ถูกแต่งขึ้นจากจินตนาการเท่านั้น ไม่ได้อิงหลักการใด สถานที่และตัวละครล้วนถูกสมมุติขึ้นมาทั้งสิ้น
นิยายเรื่อง ทะลุมิติมาเป็นภรรยาจอมพลัง พร้อมคลังมิติวิเศษ สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่หรือกระทำการใด ๆ ก่อนได้รับการอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์
เว้นแต่ได้รับการอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนจะดำเนินการทางกฎหมายต่อผู้กระทำการละเมิดอย่างเด็ดขาดโดยไม่มีข้อยกเว้น
หากผิดพลาดประการใด โปรดชี้แนะด้วยคำสุภาพ เนื่องจากนักเขียนใจบาง ขอให้สนุกกับโลกจินตนาการของหวงตี้คนงาม ณ บัดนี้
บทที่ 2 ท่านแม่เปลี่ยนไป (2/2) ในใจของเซียวซือหลิงพลันนึกถึงเรื่องราวลึกลับยอดฮิต ในโลกอนาคตปี 2030 ที่จากมา ยามที่มีเวลาว่าง พวกทหารทดลองมักจะนั่งล้อมวงเปิดดูซีรีส์สั้น จำพวกนางเอกทะลุมิติที่มักจะมีคลังมิติติดตัว หรือไม่ก็... มีระบบคลังมิติที่คอยมีภารกิจให้ทำแลกของและสามารถเสกเสบียงยารักษาโรคได้ในเมื่อนางข้ามมิติจากโลกอนาคตมาอยู่ในโลกจีนโบราณพร้อมพละกำลังช้างสาร ก็ควรจะมีของพรรค์นั้นบ้างมิใช่หรือ? นางหลับตาลง แอบเค้นสมาธิเรียกหาในใจอย่างมุ่งมั่น‘ระบบ... คลังมิติ... เสบียง... จงออกมา!’ทว่าห้วงสำนึกในโสตประสาทกลับมีเพียงความว่างเปล่าอันเงียบสงัด ไม่มีเสียงสังเคราะห์ตอบรับ ไม่มีแสงสีทอง หรือห้วงมิติวิเศษใด ๆ ปรากฏขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย คลังมิติวิเศษของนางในยามนี้ ยังคงจำศีลปิดสนิทไม่ตื่นขึ้นมาตอบสนอง...เซียวซือหลิงลืมตาขึ้น ลอบถอนหายใจในใจยาวเหยียด พลางครุ่นคิดลำพัง‘ช่างเถอะ จะหวังพึ่งระบบสุดโกงลวงโลกอันใดได้ พึ่งลำแขนและลำแข้งของตนเอง ย่อมประเสริฐที่สุดในยุคยากเข็ญนี้’เมื่อคิดได้อย่างนี้ เซียวซือหลิงก็เริ่มก้าวเดินและกวาดสายตาสำรวจรอบบ้านที่ใกล้พังทลายหลังนี้ เพื่อหาของประทังชีวิต
บทที่ 2 ท่านแม่เปลี่ยนไป (1/2)กระแสลมแล้งพัดกรรโชกผ่านรอยแตกของฝาผนังบ้าน ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของภูตผีที่หิวโหย ภายในห้องแคบ ๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและผุยผงดิน เด็กทั้งสี่ยังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น และปรับตัวไม่ทัน พวกเขาไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ ทำไมแม่เลี้ยงที่ป่วยใกล้ตาย อยู่ดี ๆ ถึงกลับมามีเรี่ยวแรงได้อีกครั้งเซียวซือหลิงคนใหม่ หรืออดีตมนุษย์ทดลองรหัส ‘โค้ดเนม-เลอไวอาธานหลิง-04’ ทอดสายตามองเด็กน้อยทั้งสี่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนผันเป็นลึกล้ำยากแท้หยั่งถึง ในห้วงส่วนลึกของจิตวิญญาณอันสงบนิ่ง นางลอบสื่อสารกับเศษเสี้ยวความทรงจำ ที่ยังหลงเหลืออยู่ของเจ้าของร่างเดิม น้ำเสียงในจิตสำนึกของเอสเปอร์สาว เด็ดเดี่ยวและเปี่ยมไปด้วยกระแสกดดันอันทรงอำนาจ‘เจ้าจงวางใจเถิด เซียวซือหลิงผู้โง่งม ความรักอันไร้ค่าที่เจ้าเคยทุ่มเทให้แก่ชายเสเพลผู้นั้นจนต้องสิ้นใจตาย ข้าจะเป็นคนเหยียบย่ำมันเอง ความแค้นและความอยุติธรรมทั้งหมดที่เจ้าและเด็กพวกนี้ได้รับ ข้าจะใช้สองมือนี้ทวงคืนมาให้สิ้นซาก เจ้าจงไปสู่สุคติเถิด ต่อจากนี้ไป ข้าคือเซียวซือหลิง และข้าจะเป็นผู้กำ
บทที่ 1 โลกใบใหม่ (2/2) แต่สำหรับเซียวซือหลิงคนเก่า ฉีเยี่ยนเซินกลับเป็นแสงจันทร์สีขาวของนางเช่นกัน นางรักและเทิดทูนเขาด้วยความภักดีอันโง่งม ยอมทนทุกข์ยากลำบาก กัดก้อนเกลือกิน แบกรับภาระดูแลกระท่อมผุพัง และเลี้ยงดูลูกเลี้ยงทั้งสี่คนโดยไม่เคยปริปากบ่นทว่าความดีทั้งหมดของนาง กลับไม่เคยส่งไปถึงใจของเขาเลย เขาไม่เคยเห็นค่านาง ต่อให้นางทำดีให้ตาย เขาก็ไม่รักนางแม้ในยามที่นางป่วยไข้รุมเร้าจนแทบสิ้นลม ฉีเยี่ยนเซินกลับไม่คิดเหลียวแล หากเป็นสามีทั่วไปยามเห็นภรรยาป่วยไข้ ย่อมต้องดิ้นรนทำงานหนักเพื่อหาเงินมาซื้อหยูกยารักษาชีวิตของภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากแต่...ไอ้คนสารเลวผู้นี้กลับขโมยเงินอีแปะก้อนสุดท้าย ที่เซียวซือหลิงอุตส่าห์รับจ้างปักผ้าสะสมไว้เพื่อเป็นค่ายา นำไปเล่นการพนันจนหมดตัวในบ่อนสกปรก ละทิ้งภรรยาให้นอนซมไข้ขาดใจตายอย่างโดดเดี่ยว ปล่อยให้ร่างนี้สูญสิ้นลมหายใจ ไปพร้อมกับความสิ้นหวังในความรักอันไร้ค่า‘ไอ้เศษขยะเอ๊ย! ยึดติดกับแสงจันทร์บ้าบอจนเสียสิ้นความเป็นคน!’ เซียวซือหลิงคนใหม่สบถลึกในใจ แววตาสาดประกายสังหารอันเยือกเย็น สตรีอ่อนแอที่ยอมตายเพื่อความรักโง่ ๆ คนนั้นได้สิ้นชีพไปแล้ว ต่อจ
บทที่ 1 โลกใบใหม่ (1/2)ฟ้าดินไร้ปรานี มองสรรพสิ่งเป็นเพียงสุนัขฟาง...ในแผ่นดินราชวงศ์หมิงตอนปลาย ยามที่กระแสน้ำแห่งอำนาจในวังหลวงเน่าเฟะจนเกินเยียวยา ภัยแล้งและทุพภิกขภัย [1] ครั้งใหญ่ก็โหมกระหน่ำซ้ำเติม จนผืนปฐพีแห้งระแหงกลายเป็นสีเลือด นกกาบินว่อนเหนือซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดตามริมทางทั่วทั้งแว่นแคว้นตกอยู่ในภาวะวิกฤต ผืนแผ่นดินนี้ราวกับเป็นนรกภูมิ ชาวเมืองมีร่างกายผอมแห้งจนเนื้อติดกระดูก แววตาแต่ละคู่แดงก่ำด้วยความหิวโหยคลุ้มคลั่ง ศีลธรรมอันดีงามถูกบดขยี้ จนกลายเป็นเพียงเศษฝุ่น ความแร้นแค้นบีบคั้นให้มนุษย์แปรเปลี่ยนเป็นเดรัจฉาน ถึงขั้นมีเรื่องราวอนาถใจอย่างการ... แลกบุตรเพื่อประทังชีพ ปรากฏให้เห็นหนาตาเมืองใหญ่ไล่ลามไปถึงเมืองเล็กต่างก็รายล้อมด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย และผุยผงดินที่ลอยละล่อง ในจิตใต้สำนึกของผู้คน ล้วนตระหนักได้ว่า... ไม่มีสิ่งใดประเสริฐไปกว่าการมีชีวิตรอด และไม่มีสิ่งใดต่ำต้อยไปกว่าชีวิตของราษฎรธรรมดาณ หมู่บ้านชนบทแถบชายแดนอันห่างไกลและแร้นแค้น ภายในกระท่อมผุพังหลังหนึ่งที่ผนังดินเหนียวมีรอยร้าวและมีช่องโหว่เต็มไปหมด สายลมพัดผ่านเข้าออกเสียดสีกับผนังจนเกิดเสียงหวี

















