ทะลุมิติมาเป็นภรรยาจอมพลัง พร้อมคลังมิติวิเศษ

บทที่ 1 โลกใบใหม่ (1/2)ฟ้าดินไร้ปรานี มองสรรพสิ่งเป็นเพียงสุนัขฟาง...ในแผ่นดินราชวงศ์หมิงตอนปลาย ยามที่กระแสน้ำแห่งอำนาจในวังหลวงเน่าเฟะจนเกินเยียวยา ภัยแล้งและทุพภิกขภัย [1] ครั้งใหญ่ก็โหมกระหน่ำซ้ำเติม จนผืนปฐพีแห้งระแหงกลายเป็นสีเลือด นกกาบินว่อนเหนือซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดตามริมทางทั่วทั้งแว่นแคว้นตกอยู่ในภาวะวิกฤต ผืนแผ่นดินนี้ราวกับเป็นนรกภูมิ ชาวเมืองมีร่างกายผอมแห้งจนเนื้อติดกระดูก แววตาแต่ละคู่แดงก่ำด้วยความหิวโหยคลุ้มคลั่ง ศีลธรรมอันดีงามถูกบดขยี้ จนกลายเป็นเพียงเศษฝุ่น ความแร้นแค้นบีบคั้นให้มนุษย์แปรเปลี่ยนเป็นเดรัจฉาน ถึงขั้นมีเรื่องราวอนาถใจอย่างการ... แลกบุตรเพื่อประทังชีพ ปรากฏให้เห็นหนาตาเมืองใหญ่ไล่ลามไปถึงเมืองเล็กต่างก็รายล้อมด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย และผุยผงดินที่ลอยละล่อง ในจิตใต้สำนึกของผู้คน ล้วนตระหนักได้ว่า... ไม่มีสิ่งใดประเสริฐไปกว่าการมีชีวิตรอด และไม่มีสิ่งใดต่ำต้อยไปกว่าชีวิตของราษฎรธรรมดาณ หมู่บ้านชนบทแถบชายแดนอันห่างไกลและแร้นแค้น ภายในกระท่อมผุพังหลังหนึ่งที่ผนังดินเหนียวมีรอยร้าวและมีช่องโหว่เต็มไปหมด สายลมพัดผ่านเข้าออกเสียดสีกับผนังจนเกิดเสียงหวี

บทที่ 2 ท่านแม่เปลี่ยนไป (1/2)กระแสลมแล้งพัดกรรโชกผ่านรอยแตกของฝาผนังบ้าน ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของภูตผีที่หิวโหย ภายในห้องแคบ ๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและผุยผงดิน เด็กทั้งสี่ยังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น และปรับตัวไม่ทัน พวกเขาไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ ทำไมแม่เลี้ยงที่ป่วยใกล้ตาย อยู่ดี ๆ ถึงกลับมามีเรี่ยวแรงได้อีกครั้งเซียวซือหลิงคนใหม่ หรืออดีตมนุษย์ทดลองรหัส ‘โค้ดเนม-เลอไวอาธานหลิง-04’ ทอดสายตามองเด็กน้อยทั้งสี่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนผันเป็นลึกล้ำยากแท้หยั่งถึง ในห้วงส่วนลึกของจิตวิญญาณอันสงบนิ่ง นางลอบสื่อสารกับเศษเสี้ยวความทรงจำ ที่ยังหลงเหลืออยู่ของเจ้าของร่างเดิม น้ำเสียงในจิตสำนึกของเอสเปอร์สาว เด็ดเดี่ยวและเปี่ยมไปด้วยกระแสกดดันอันทรงอำนาจ‘เจ้าจงวางใจเถิด เซียวซือหลิงผู้โง่งม ความรักอันไร้ค่าที่เจ้าเคยทุ่มเทให้แก่ชายเสเพลผู้นั้นจนต้องสิ้นใจตาย ข้าจะเป็นคนเหยียบย่ำมันเอง ความแค้นและความอยุติธรรมทั้งหมดที่เจ้าและเด็กพวกนี้ได้รับ ข้าจะใช้สองมือนี้ทวงคืนมาให้สิ้นซาก เจ้าจงไปสู่สุคติเถิด ต่อจากนี้ไป ข้าคือเซียวซือหลิง และข้าจะเป็นผู้กำ

บทที่ 3 กำราบไอ้คนพาล (1/2)“อ้าว! เจ้ายังไม่ตายหรอกรึ! ฟื้นขึ้นมาได้ก็ดีแล้ว! มีเงินซ่อนไว้อีกหรือไม่! เอาออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”ฉีเยี่ยนเซินตวาดลั่น เสียงแหบพร่าของเขาแสดงออกถึงความคลุ้มคลั่งที่เกินต้านทาน สมองที่ถูกความล้มเหลวเล่นงานจนทำให้บิดเบี้ยว เอาแต่พร่ำเพ้อคร่ำครวญถึงอดีตคู่หมั้นเก่าอย่างไป๋รั่วหลาน แสงจันทร์สีขาวดวงเดียวที่เขาคิดว่านางถูกพรากไป ทันใดนั้นสายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นจานมันเทศที่มีมันเทศเผาอุ่น ๆ หกหัววางอยู่บนโต๊ะไม้ ชายเสเพลผู้เห็นแก่ตัวไม่รอช้า รีบถลาเข้ามาพร้อมกับแผดเสียงคำรามลั่น “ฮะฮ่า มีมันเทศตั้งหกหัว เจ้าซ่อนไว้รึ! ดี! เอามาให้ข้า! ข้าจะเอาอาหารพวกนี้ไปแลกสุราที่ร้านสุราท้ายหมู่บ้าน ข้าจะกินสุราแทนข้าว ชดเชยเงินที่เสียพนันไป!”ชายขี้เมาเสเพลเอ่ยวาจาไม่น่าฟังเลยสักนิด บ่งบอกถึงสันดานที่ไร้สิ้นความรับผิดชอบ และสิ้นคิดอย่างรุนแรง เขาคิดจะแย่งชิงเศษอาหารชิ้นสุดท้ายที่ร่างเดิมอุตส่าห์เก็บเอาไว้ให้เด็ก ๆ เพื่อนำไปปรนเปรอความอยากและประชดรักฝังใจของตนเอง"หลีกไป หาไม่เช่นนั้น

บทที่ 4 ถูกค้นพบ (1/2)เซียวซือหลิงปล่อยมือจากร่างที่หมดสติ นางขยับกายลุกขึ้นยืนตรง ทอดสายตามองขยะมนุษย์ตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ พลางกวาดสายตาไปรอบกระท่อมผุพัง จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับกองเชือกป่านเส้นหนาที่วางอยู่มุมห้อง เชือกป่านเหล่านั้นคือสิ่งที่สตรีร่างเดิมอุตส่าห์ใช้มืออันแตกยับเยินถักทอขึ้นมาทีละเส้น เพื่อหวังจะเอาไปขายแลกเศษข้าวสาร ทว่าบัดนี้มันกำลังจะถูกนำมาใช้ประโยชน์ที่คุ้มค่ากว่านั้นตั้งเยอะนางหยิบเชือกป่านขึ้นมา จัดการมัดมือมัดเท้าของฉีเยี่ยนเซินไขว้หลังอย่างแน่นหนา เป็นความหนาแน่นตามศาสตร์การพันธนาการเชลยศึกทหารอย่างชำนาญ ชนิดที่ว่าต่อให้เขาฟื้นขึ้นมาแล้วมีลมปราณเต็มสิบส่วนก็ไม่มีวันหลุดรอดไปได้เมื่อผูกปมเสร็จสิ้น เซียวซือหลิงก็อดไม่ได้ที่จะส่งปลายเท้าเตะเข้าที่ชายโครงของไอ้คนเห็นแก่ตัวผู้นี้ไปสองทีเน้น ๆ จนเกิดเสียงอั่กแผ่วเบาจากร่างที่ไร้สติ“เตะสองทีนี้! ชดเชยค่าน้ำตาของเจ้าของร่างเดิมที่เจ้าปล่อยให้นางป่วยตาย ไอ้คนสารเลว เอาแต่ยึดติดกับแสงจันทร์สีขาวลวงโลกดวงเก่า จนเสียสิ้นความเป็นมนุษย์ หากข้าไม่ดัดสัน

บทที่ 5 วัตถุดิบชั้นเลิศ (1/2)“ท่านแม่... ท่านจะทิ้งพวกเราไปอีกคนหรือเจ้าคะ” ฉีชิวเยว่ เด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบ เบียดกายเข้ามากอดขาของเซียวซือหลิง ดวงตาคู่กลมโตฉายแววเว้าวอนน่าสงสาร น้ำตาของนางเอ่อคลอเบ้าน้อย ๆ “ชิวเยว่กลัว... กลัวท่านพ่อตื่นมาอาละวาด กลัวท่านแม่จะไม่กลับมาหาชิวเยว่อีก”หัวใจของอดีตเอสเปอร์ทหารสาว พลันอ่อนยวบลงด้วยความเอ็นดู เซียวซือหลิงย่อตัวลงต่ำ ยื่นมือขึ้นลูบแก้มผอมแห้งของเด็กหญิงตัวน้อยเบา ๆ น้ำเสียงของนางนุ่มนวลลงอย่างที่เด็ก ๆ ไม่เคยได้ยินมาก่อน “เด็กดี... อดทนรอข้าตรงนี้ ไม่เกินครึ่งชั่วยาม [1] ข้าก็จะกลับมา ข้ารับปากว่าจะไปนำของอร่อย ๆ รสชาติล้ำเลิศมาให้พวกเจ้ากินจนอิ่มแปล้ เชื่อใจมารดาเถิด”คำว่า ‘มารดา’ ที่หลุดออกมาจากปากของสตรีตรงหน้า ซึ่งแฝงไว้ด้วยกระแสความมั่นคง ทำให้จิตใจที่แตกสลายและฟุ้งซ่านของเด็ก ๆ พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด แม้แต่ฉีฟ่านผิงที่ปากร้าย และดูเย็นชาที่สุดในหมู่พ