All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาจอมพลัง พร้อมคลังมิติวิเศษ: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 6 เคลือบแคลงใจ (1/3)ความหวังในการอยู่รอดเริ่มจุดประกายขึ้นในแววตาและในหัวใจของเด็ก ๆ พวกเขาเริ่มชอบมารดาคนนี้เข้าเสียแล้วสิ มารดาคนก่อนดีกับพวกนางก็จริง แต่มารดาคนนั้นอ่อนแอเกินไป ทำอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็มักเจ็บไข้กระเสาะกระแสะ พวกเด็ก ๆ จึงต้องหาทางดูแลปากท้องของตัวเองอยู่ตลอด ผิดกับมารดาคนใหม่นี้ราวฟ้ากับเหว ที่ไม่เพียงแข็งแรงเกินมนุษย์ทั่วไป แต่ยังมีความสามารถในการหาวัตถุดิบอาหารมาให้ลูก ๆ ได้กินจนอิ่มท้องอีกด้วยกว่าจะทำอาหารมื้อเย็นเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ต้นยามซวี [1] แสงอัสดงสีแสดหม่นราวมลทินแห่งเลือดก่อนหน้านี้ค่อย ๆ ถูกกลืนกินหายไปในความมืดมิดของราตรีสายลมนอกกระท่อมพัดลอยโชยต่อเนื่องจนเกิดเสียงหวีดหวิว และสายลมนั้นก็พัดนำพาเอากลิ่นอายแห่งความแห้งแล้ง และกลิ่นอายของผุยผงดินจากภายนอกเข้ามาทักทายคนในกระท่อมทว่าในขณะเดียวกันนี้.. ภายในห้องแคบอันทรุดโทรมของกระท่อมหลังน้อย กลับถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายอันน่าอัศจรรย์ใจที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิง มันคือกลิ่นหอมอบอวลอันเข้มข้นของ

บทที่ 6 เคลือบแคลงใจ (3/3) เซียวซือหลิงเห็นฉีชิวเยว่เอาแต่อ้าปากค้างเติ่ง นางจึงใช้ช้อนไม้เก่า ๆ บิ่น ๆ ตักแผ่นแป้งอุ่น ๆ พร้อมชิ้นเนื้อรมควันที่สับละเอียดซึ่งชุ่มน้ำซุปน้ำพุวิเศษขึ้นมา เอาไปจ่อที่ปากของเด็กหญิง แล้วเค้นเสียงพูดออกมาว่า“เจ้าตัวเล็ก... อ้าปากกว้าง ๆ หากเจ้าไม่กิน มารดาจะจับเจ้าทุ่มลงพื้น แล้วโยนออกนอกกระท่อมเดี๋ยวนี้!” นางแกล้งขู่เสียงดุฉีชิวเยว่ถึงกับเบิกตากว้างและสะดุ้งโหยงจนหัวไหล่ยก นางกลัวมาก... กลัวว่าจะถูกบีบคอจนหน้าเขียวเหมือนท่านพ่อ และกลัวจะถูกจับโยนออกไปข้างนอกเพราะความกลัวเหล่านี้เอง เด็กน้อยวัยเพียงห้าขวบอย่างฉีชิวเยว่จึงรีบอ้าปากงับของกินบนช้อนตามคำสั่งของมารดาเลี้ยง ทันทีที่เนื้อสัมผัสของอาหารทิพย์ล่วงล้ำแตะลงบนลิ้น รสชาติความเค็มอ่อน ๆ ของเนื้อรมควันจากอนาคตที่หลอมรวมเข้ากับความนุ่มลื่นของแป้งสาลีชั้นยอด ก็ทำให้ฉีชิวเยว่ถึงกับเบิกตากว้าง พร้อมกับมีคราบน้ำตาเอ่อรื้นขึ้นมาที่หางตามันเป็นอาหารมื้อค่ำที่แสนอร่อย อร่อยซะจนชวนให้น้ำตาไหล และทันทีที่ฉีชิวเยว่กลืนมันลงท้อง กระแสพลังชีวิ

บทที่ 7 ไม่อยากเชื่อสายตา (2/3)“ถอยไป!! นังหม้ายเสิ่น!” ชาวบ้านอีกคนคำรามลั่น ถลึงดวงตาที่แดงก่ำส่อแววว่าเขาคนนี้ไร้ซึ่งมนุษยธรรมอย่างที่สุด “กฎหมายบ้านเมืองในยามนี้ไม่มีความหมายอันใดหร๊อก! คนมันอดอยากจนแทบจะแล่เนื้อมนุษย์ด้วยกันมากินประทังชีวิตอยู่แล้ว กลิ่นเนื้อหอมขนาดนี้ ขืนนางไม่ส่งออกมา พวกข้าจะพังบ้าน แล้วจับพวกเจ้าทั้งหมดนี่โยนลงหม้อต้มให้สิ้นเรื่อง!”สถานการณ์ความขัดแย้งทวีคูณความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ชาวบ้านเริ่มก้าวเท้าล้ำลึกเข้ามาขู่เข็ญ มีการยุดกระชากจนเสิ่นเหนียนสือถูกผลักล้มกระแทกพื้นดินระแหง เสิ่นเหนียนสือได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยที่ฝ่ามือ และก่อนที่พวกคนหน้ามืดจะทันได้แตะต้องบานประตู แผ่นไม้ประตูกระท่อมก็พลันถูกเปิดออกจากด้านในอย่างแรง!ปัง!ร่างผอมบางทว่าแผ่ซ่านกระแสความกดดันอันเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกของเซียวซือหลิงก้าวเท้าออกมายืนตระหง่านอยู่หน้าลานบ้าน แววตาคู่คมกริบของนางกวาดมองกลุ่มเดรัจฉานในคราบมนุษย์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกสมเพช เบื้องหลังของนางมีเหล่ายอดก้อนแป้งทั้งสี่คน

บทที่ 8 ชะล้าง (1/2)หลังจากที่ร่างของเสิ่นเหนียนสือหายลับไปในความมืด พร้อมกับห่อเสบียงกู้ชีพ ประตูบ้านตระกูลฉีก็ปิดลง แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันดวงน้อยอันสั่นระริก ตกกระทบลงบนเรือนร่างของคนในบ้าน กลายเป็นเงาทอดยาวบนฝาผนังดินผุพังเงาร่างของเซียวซือหลิงคนใหม่ และลูกเลี้ยงทั้งสี่คนยืดขยายฉายชัด และในชั่วขณะนี้เอง ความแปลกประหลาดใจระลอกใหม่ก็เกิดขึ้นภายในร่างกายของเด็ก ๆ โดยที่ไม่มีผู้ใดได้ทันคาดคิด“พี่หญิงใหญ่ เหตุใดข้าจึงรู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์กายเช่นนี้เล่า” ฉีจิ่งเสวียน พลันเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสับสน แววตาคู่กลมโตที่เคยซุกซน บัดนี้ฉายแววแตกตื่น มือผอมแห้งสองข้างของเขาขยับยกขึ้นกุมหน้าอก ยามนี้กระแสความร้อนสายหนึ่งแล่นพล่านไหลผ่านไปตามเส้นโลหิตดุจเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญไขกระดูกทว่ามันกลับมิใช่ความเจ็บปวดจากโรคร้าย หากแต่เป็นความรู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยพลังวังชาที่เอ่อล้นจนแทบทะลักทะลวงออกมาจากผิวหนัง ไม่ใช่เพียงแค่เขาเท่านั้น แม้แต่พี่หญิงใหญ่ฉีฟ่านผิง พี่หญิงรองฉีฟางเวย และเจ้าตัวเล็กฉีชิวเยว่ ต่างก็มีอาการ

บทที่ 9 ยอมใจอ่อน (1/2)กระแสน้ำเย็นเยียบปะทะเข้ากับผิวกาย ชะล้างเอาคราบเมือกสีดำ และสิ่งสกปรกที่ถูกขับออกมาให้หลุดลอยไปตามกระแสน้ำ ในจังหวะนั้นเอง เซียวซือหลิงแอบล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ ดึงเอาสบู่กลิ่นพิเศษ ฟองมากก้อนหนึ่งออกมาจากคลังมิติวิเศษมันคือเทคโนโลยีทำความสะอาด ที่สกัดจากสมุนไพรล้ำยุค เมื่อก้อนสบู่หลุดออกมาจากคลังมิติ พลังแห่งมิติก็จัดการแปลงโฉมบรรจุภัณฑ์ภายนอก ให้กลายเป็นเพียงก้อนสมุนไพรสีขาวนวลตา กลมกลืนกับยุคโบราณได้เป็นอย่างดีเซียวซือหลิงโยนก้อนสบู่ลึกลับนั้นลงไปให้เด็ก ๆ ใช้ถูตัว“ถูสิ่งนี้ลงบนตัวพวกเจ้าซะ ขัดถูให้ทั่ว แล้วร่างกายจะหอมฉุย”ฉีจิ่งเสวียนเป็นคนแรกที่คว้าก้อนสมุนไพรวิเศษนั้น เอามาลองถูเข้ากับท่อนแขนผอมบางของตนเอง ทันทีที่ถูมันลงบนผิวกาย ก็พลันเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นในสายตาเด็กน้อย!วู้ววว! เพียงแค่ถูผ่านเบา ๆ ทีเดียว... ฟองสบู่สีขาวเนื้อนุ่มละเอียดมหาศาลก็ระเบิดตัวผุดขึ้นมาท่วมท้น จนแผ่กระจายอยู่รอบตัวของเด็กชาย พร้อมส่งกลิ่นหอมหวานละมุนละไมของมวลดอกไม้ ซึ่งอบอวลกระจายกลบก