จิตใต้สำนึกร้องเตือน เสมือนกำลังสูญเสียบางสิ่ง ฝ่าเท้าบอบบางพยายามก้าวตาม หากแต่เจ้าของเรือนร่างกำยำกลับก้าวหนีไม่ลดละ แผ่นหลังกว้างที่ห่างไกลจากระยะสายตา พาลให้ก้อนเนื้อข้างซ้ายรวดร้าว ราวกับจะแหลกสลาย“รอก่อนค่ะ...” เด็กสาวกล่าวพึมพำแผ่วเบา ใบหน้าเนียนส่ายสะบัดไปมา ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียงคนป่วย รีบขยับลุกตรงมาหา แม้จะโกรธเกลียด แต่ยังมีคุณธรรมเปลือกตาที่ปิดสนิท ลืมขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตกะพริบถี่ ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาของชายคนหนึ่ง นัยน์ตาคู่คมดุดัน หากแต่ทำให้หัวใจสาวเต้นผิดจังหวะ“ฟื้นได้เสียทีนะ นารา”ถ้อยคำน้ำเสียงที่ใช้ ห่างไกลจากคำว่าห่วงใยลิบลับ“นารา...”เด็กสาววัยสิบแปดกล่าวทวนสิ่งที่ได้ยินซ้ำสอง คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น“คุณเป็นใครหรือคะ”ดวงตากลมโตไม่ต่างไปจากสมันน้อย ยิ่งทำให้นายหัวคชาขบกรามแน่น สะอิดสะเอียนเด็กสาวตรงหน้า“นายหัวคชา เป็นผัวของเธอไงล่ะนารา ! ผัวที่ถูกเธอสวมเขา”เด็กสาวเผยอริมฝีปากค้างเติ่ง พยายามลำดับความคิด สิ่งที่ล่วงรู้ทำให้สับสนไม่น้อยนารา ? คือชื่อของเธอ แล้วคนตัวโต รูปร่างกำยำสูงใหญ่ หน้าหล่อ ผิวสีแทน นัยน์ตาแข็งกร้าวตรงห
Dernière mise à jour : 2026-09-27 Read More