บทที่ 3 หาเรื่อง

“อ๊ะ…นายหัว นาราเจ็บค่ะ”

“ที่สะดีดสะดิ้งแบบนี้ เพราะฉันไม่ใช่ไอ้ขวานสินะ”

สายตาคู่คมกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มุมปากยกหยัด ยิ้มเยาะหยัน มองดูแคลน

“ไม่ใช่นะคะ นาราไม่ได้สะดีดสะดิ้ง แต่นายหัวมือใหญ่บะเร่อ แถมยังบีบแขนแบบนี้ จะไม่เจ็บได้ยังไงคะ”

ดวงตากลมโตมองตัดพ้อ ก่อนจะหลุบสายตามองทางอื่น แววตาดุดันทำให้หวาดกลัว เนื้อตัวสั่นเทิ้ม

“ปากดีเหลือเกินนะนารา”

ลมหายใจร้อนจัด ไม่ต่างจากเลือดในกาย อารมณ์ปรารถนาพลุ่งพล่าน กรามแกร่งขบกันแน่น ภาพที่เห็นเธอนอนอยู่บนเตียงกับคนงาน หวนย้อนกลับมา ตอกย้ำให้โทสะลุกโชน

“ร่าน !”

เด็กสาวน้ำตาซึม สะบัดข้อแขนออกจากการจับกุม มือบางผลักแผงอกกว้างเต็มแรง เขาเซเล็กน้อย

“นายหัวเลิกว่านาราแบบนี้เสียทีเถอะค่ะ”

ไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะเป็นคนแบบนั้น หัวใจ และร่างกาย เรรวนรวดร้าวไปหมด

“นี่เธอกล้าผลักฉันหรือนารา”

เค้นน้ำเสียงดุดันผ่านไรฟัน กรามแกร่งขบกันเเน่น จ้องเขม็ง

“ก็นายหัวว่านารา”

“ถ้าไม่อยากโดนฉันด่า ก็รีบไสหัวไปจากไร่นี้ซ่ะที”

ปากอิ่มเม้มแน่น ข่มความน้อยเนื้อต่ำใจ

“ค่ะ พรุ่งนี้นาราจะไปจากที่นี่”

“พูดให้จริงละกัน อย่ากลับคำ”

“นาราไม่อยากอยู่กับคนใจร้าย แบบนายหัวหรอก”

นายหัวคชาชะงักงันไปชั่วขณะ อกแกร่งรวดร้าว นึกสมน้ำหน้าตัวเองที่เผลอใจไปตั้งเเต่เเรกพบ

“ฉันไม่ใช่คนใจร้าย แต่สำหรับเด็กอย่างเธอ                    ไม่สมควรได้รับสิ่งที่ดี”

กล่าวน้ำเสียงราบเรียบ แววตาคู่คมมืดดำ มองเพียงปราดเดียว ก่อนที่เขาจะก้าวตรงเข้าไปในห้องนอน ซึ่งมันอยู่คนละฝั่งกับห้องของเธอ

เสียงประตูที่กระทบกับวงกบดังขึ้น ทำให้เด็กสาวที่ยืนนิ่งงันสะดุ้งน้อยๆ หยาดน้ำตารินไหลอาบแก้ม เม้มปากแน่นเกรงว่าคนตัวโตที่เพิ่งหายเข้าไปในห้อง จะได้ยินเสียงสะอื้น

ไม่รู้หรอกว่าเคยมีความทรงจำอะไรต่อนายหัวคชา รู้แค่เสียใจ เจ็บแปลบในอก จุกหน่วงจนแทบขาดใจ

“โอ๊ย…ปวดหัว”

ใบหน้าเนียนเหยเก สองมือยกขึ้นกุมศีรษะ อาการปวดศีรษะกำเริบ เมื่อพยายามหวนนึกถึงสิ่งที่ลืมเลือน

ภาพรางๆ ผุดขึ้น ไม่ปะติดประต่อ อาการปวดทวีมากขึ้น

“หนูนารา เป็นอะไรไปคะ”

ป้ากุ๊กที่เพิ่งเก็บของเสร็จอุทานด้วยความตระหนก รีบตรงมาหา ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูห้องของนายหัวคชา เปิดออก เขารีบกระโจน ไปคว้าร่างของเด็กสาวก่อนที่จะเป็นลมหมดสติไป

“นารา นารา !”

ไวเท่าความคิดรีบโอบอุ้ม เข้าไปในห้องพักของเธอที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องของเขา วางร่างสาวบนเตียงอย่างเบามือ

“นายหัวคะ หนูนาราจะเป็นอะไรไหมคะ จู่ๆ เป็นลมไปแบบนี้”

ป้าเเม่บ้านกล่าวร้อนใจ ซึ่งตัวเขาเองรู้สึกไม่ต่าง มันน่าโมโหไม่น้อย ที่ยังรู้สึกแบบนี้ ทั้งที่เเม่เด็กนี่เป็นจอมเสแสร้ง

“เดี๋ยวก็ฟื้น ป้าไปหายาดม และเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัว”

แพทย์ที่รักษา แจ้งเอาไว้ สำหรับอาการข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่มีการนึกคิด หรือมีสิ่งกระตุ้น

“ค่ะ นายหัว”

คนสูงวัยรีบกระวีกระวาดออกไปเตรียมของ เขาทรุดกายลงนั่งขอบเตียง มองเด็กสาวที่ไม่ได้สติด้วยความปรารถนา กรามแกร่งขบกันแน่น ข่มความรู้สึกเหล่านี้ หากแต่ปากอิ่มสีกุหลาบ มันเชื้อเชิญให้สัมผัส

‘นายหัวคะ…นารายังไม่เคยเป็น เอ่อ เมียใคร นายหัวให้เวลาสักหน่อยได้ไหมคะ’

เจ้าตัวกล่าวอย่างเอียงอาย แก้มเนียนแดงปลั่ง                เสหลบสายตาคู่คม ทำเอาเลือดลมในกายสูบฉีดพลุ่งพล่าน

น่ารัก น่าใคร่ ไร้เดียงสา เด็กสาวคือดอกเบี้ยเงินกู้ ที่เขาพึงพอใจอย่างที่ไม่อาจปฏิเสธได้ แต่ทว่าทุกสิ่งล้วนเป็นภาพลวงตา มันคือการแสดง แท้จริงแล้ว ก็แค่เด็กร่านที่ริอ่านสวมเขาให้

“เด็กอย่างเธอมันน่าขยะเเขยง”

สิ่งที่กล่าวย้อนแย้งกับการกระทำ ปากกระด้างฉกวูบลงบนปากอิ่ม กดจูบคลึงเคล้า ละเลียดลิ้มรสอย่างไม่อาจต้านทานกระเเสสวาทที่ดึงดูด

จูบที่ไร้การตอบสนอง ทวีความตึงเครียดทางเพศ กดดันให้อวัยวะเบื้องล่างขยายเหยียดเต็มอัตรา ปากอิ่มนุ่มนิ่ม กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ปลุกกำหนัดชายให้ลุกโชน

“นารา…”

ทั้งที่โกรธ เกลียด แต่ไม่อาจสลัดความปรารถนา ไฟโทสะคุกรุ่น หวนนึกคิดตอนที่ปากอิ่มของเธอ จูบรับตอบสนองคนอื่น

ประตูที่ปิดสนิทถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงอุทาน

“อุ๊ย…ป้า ขอโทษค่ะ”

ป้ากุ๊กกลับมาพร้อมกับถาดสเตนเลสที่มีผ้าขนหนูและกะละมังใบเล็ก รวมถึงยาดม

นายหัวคชา ไม่กล่าวสิ่งใดผละกายออก อีกทั้งยังสบตากับป้าแม่บ้าน ไม่มีทีท่าเก้อเขิน

“ผมฝากด้วยนะครับ”