บทที่ 2 สับสน

นายหัวคชากล่าวอย่างเลือดเย็น ไม่เคยโกรธใครมากเท่านี้ ยามปกติฉุนเฉียวเป็นวิสัย แต่กับเด็กสาวมันมีความรู้สึกบางอย่างที่แทรกซึม มันคือความผิดหวัง…

ก้าวลงจากรถปิดประตูเต็มแรง สะเทือนไปทั้งคัน เด็กสาวสะดุ้งโหยง ก้มหน้าสะอื้นด้วยความสับสน นอกจากจำอะไรไม่ได้แล้ว ยังถูกตราหน้าว่าคบชู้

ชายหนุ่มก้าวเดินหายเข้าไปในบ้านไม้สักหลังใหญ่ยกสูง โดยไม่คิดจะเหลียวหันมองเด็กสาวที่ความจำเสื่อม

ประตูรถฝั่งที่นั่งอยู่ถูกเปิดออก ทำให้นาราที่นั่งร่ำไห้ หันมามอง รีบปาดน้ำตาทิ้ง

“หนูนารา เป็นยังไงบ้างคะ”

เด็กสาวสะอื้นไห้ มองหญิงสาวสูงวัยร่างท้วม แม้จะไม่รู้ว่าเป็นใคร เพราะจำไม่ได้ แต่แววตาที่เจือไปด้วยความอาทร ทำให้โผเข้ากอดด้วยอารามอ้างว้าง ระคนสับสน

“ฮือ…หนู จำอะไรไม่ได้เลย จำไม่ได้เลยค่ะ”

ป้ากุ๊ก คือหัวหน้าแม่บ้าน เลี้ยงดูนายหัวคชาตั้งแต่พ่อแม่เสียในวัยยี่สิบต้นๆ เป็นคนเดียวที่ชายหนุ่มเกรงใจ

“ใจเย็นๆ นะคะ ไม่เป็นไร ป้ากุ๊กอยู่ตรงนี้แล้วค่ะ”

โอบกอด ลูบแผ่นหลังบอบบางด้วยความเวทนาเอ็นดูเด็กสาวตั้งเเต่คราแรกที่พบเจอ อ่อนน้อมถ่อมตน ขยันหยิบจับช่วยงาน ทั้งที่ได้รับความเมตตาจากนายหัวคชา อย่างที่ไม่เคยมีใครได้รับ

บรรดาลูกหนี้ทั้งหลาย ชอบนักที่จะส่งลูกสาวมาขัดดอก หวังมัดใจนายหัวคชา หมดหนี้หมดสิน แล้วยังอาจรวยทางลัด สุขสบายไปทั้งชาติ

“คุณป้า ชื่อ…ป้ากุ๊กหรือคะ”

“ใช่ค่ะ ป้าชื่อกุ๊ก เป็นแม่บ้าน ว่าเเต่…หนูนาราจำอะไรไม่ได้เลยหรือคะ”

“นารา....จำอะไรไม่ได้เลย”

คนสูงวัยมองอย่างเห็นใจ เวทนาไม่น้อย คราบน้ำตาที่เปื้อนใบหน้า คงโดนนายหัวคชา ระเบิดอารมณ์ใส่เป็นแน่

แม้นายหัวคชาจะบอกว่า เด็กสาวตรงหน้าคบชู้กับคนงานในไร่ แต่หล่อนไม่เชื่อสักนิด มั่นใจว่าตนนั้นไม่ได้มองคนผิด

“เข้าไปข้างในก่อนเถอะค่ะ ไว้ป้าจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง”

“ขอบคุณป้ากุ๊กมากๆ เลยค่ะ…”

มือบางพนมไหว้ น้ำตารื้นมองอย่างมีความหวัง จำเรื่องราวต่างๆ ไม่ได้ ไม่ทำให้ทุกข์ใจ เท่ากับการไม่รู้จักตนเอง หวังว่าเธอจะไม่ได้เป็นเช่นดังที่นายหัวคชากล่าวหา

หนึ่งสัปดาห์ กับการได้มาอยู่ที่ไร่ไอยรา เธอถูกครอบครัวส่งให้มาเป็นเมียนายหัวคชา เพื่อชดใช้หนี้สินที่กู้ยืมไป วันที่เกิดอุบัติเหตุ มาจากการที่วิ่งตามนายหัวคชา หลังจากที่เขาพบเธอนอนอยู่กับคนงานชายในห้องพัก              ของตัวจังหวัด

เรื่องราวที่ได้ยิน ทำให้เด็กสาวขมขื่นไม่น้อย ไม่แปลกที่จะถูกเขาด่าทอ เกลียดชัง

ภายในหัวสับสน ทุกข์ระทม ผิดหวังในตนเองกับการกระทำที่เกิดขึ้น

“ป้ากุ๊กคะ แล้วผู้ชายคนนั้นคือใคร คนที่นารา เอ่อ…คบชู้ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไร่ไหมคะ”

กระดากใจไม่น้อยที่ต้องถามถึง แต่อยากพูดคุยถามให้แน่ชัด…

หากเขาเป็นคนที่ลักลอบมีความสัมพันธ์ คงรู้จักเธอมากกว่าใคร

“มันชื่อไอ้ขวานค่ะ แต่ว่า…หลังจากเกิดเรื่อง ไม่มีใครเจอมันเลย ไม่รู้ไปหลบอยู่ที่ไหน มันคงรู้ว่านายหัวเอามันตายแน่ เลยชิ่งหนีไป”

เชื่อว่าเป็นเช่นนั้น จากการแสดงออกของเขาที่มีต่อเธอ ดีแค่ไหนแล้วที่ยอมพากลับมาที่ไร่ด้วย ไม่หักคอทิ้งระหว่างทาง

“ขวาน…”

ปากอิ่มพึมพำ คิ้วสวยขมวดมุ่น กล่าวซ้ำไปซ้ำมา ไม่คุ้นชื่อนี้เลย

“คงคิดถึงมันมากสินะ ถึงได้เรียกหาไม่ขาดปาก”

น้ำเสียงดุดันดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้เด็กสาวนั่งอยู่ที่โต๊ะม้านั่ง บริเวณระเบียงหน้าซีดเผือด ป้ากุ๊กระบายยิ้มบางๆ รู้จักนิสัยชายหนุ่มที่เลี้ยงดูมาแต่เด็ก

ใจร้อน ดุดัน เผด็จการ ปากร้ายใจดี

“เอาของไปเก็บที่ห้อง”

“ค่ะ นายหัว”

ป้ากุ๊กหยิบฉวยสัมภาระของนารา ที่นำมาจากโรงพยาบาลไปเก็บที่ห้องพัก ก่อนไปกระซิบกระซาบพอให้ได้ยิน

“อย่าถือสาเลยนะคะ นายหัวรู้สึกดีกับหนูนารา ถึงได้โกรธมาก”

เด็กสาวยิ้มเจือน ไม่อยากเชื่อแบบนั้น แต่ในใจเอนเอียง คาดหวังให้เขาชื่นชอบ เช่นเดียวกับที่เธอรู้สึกพิเศษกับเขา

นายหัวคชา กระเเอมไอ ตวัดสายตาดุมองป้าเเม่บ้าน ที่ยังคงยิ้มแย้มหน้าเป็น พอคล้อยหลัง เปิดฉากหาเรื่อง สาวเท้าก้าวประชิดตัว คว้าข้อแขนบอบบาง ออกแรงรั้งร่างสาวให้ประชิด