บทที่ 4 ยังคงเข้าใจผิด

นายหัวคชาผุดลุกขึ้นยืน ป้าเเม่บ้านรีบเอ่ยสิ่งที่คิด

“ถ้านายหัวรักชอบหนูนารา ป้าว่านายหัวน่าจะให้โอกาสเธอนะคะ”

ยังคงเชื่อว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่ได้คบชู้กับคนงานในไร่ แม้ว่านายหัวจะเห็นกับตาก็ตาม

“ป้าเข้าใจผิดแล้ว ผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีความต้องการ ฉะนั้นแล้วมันก็แค่เรื่องอย่างว่าก็เท่านั้น”

“แต่ว่า…”

ไอ้เรื่องอย่างว่านายหัวคชาไม่เคยขาด ออกเที่ยวทุกคืนของสุดสัปดาห์ นิยมซื้อกิน ไม่เคยให้ใครมาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัว

“พรุ่งนี้ผมบอกลุงสามารถไว้แล้ว ให้ไปส่งเด็กนี่ที่ท่ารถในเมือง”

“ค่ะ นายหัว”

ไม่คิดเซ้าซี้ รู้อุปนิสัยของเจ้านาย แต่มั่นใจว่าสิ่งที่พูดมาเมื่อครู่ มีหลายสิ่งที่ไม่ตรงกับใจ

ไอยรา โฮมสเตย์ คือที่พักที่อยู่ท่ามกลางธรรมชาติหุบเขา ลำธาร อีกทั้งยังติดอยู่กับไร่กาแฟไอยรา ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของนายหัวคชา

ชายหนุ่มเปิดหน้าต่างห้องเพื่อรับลม สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด นัยน์ตาคมกริบวูบไหว หวนนึกถึงวันแรกของการได้พบเจอเด็กสาว

“สวัสดีค่ะนายหัวคชา…”

เธอทักทายเขาด้วยความประหม่า ระบายยิ้มด้วยท่าทีขัดเขิน ดวงตากลมโตฉายชัดถึงความไร้เดียงสา

จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเอ่ยทักกลับไปตอนไหน เมื่อรอยยิ้มสดใสที่ส่งมา เขย่าทุกโสตประสาท โลกทั้งใบสั่นคลอน ความตั้งใจที่จะส่งไปทำงานที่โฮมสเตย์เหมือนคนอื่น ถูกพับเก็บลงในทันที

“แล้วนาราต้องนอนห้องเดียวกันกับนายหัวไหมคะ”

“เป็นเมียก็ต้องนอนห้องเดียวกับผัว”

เด็กสาวพูดกับเขา แต่สายตามองทางอื่นอยู่ตลอด มือบางกุมกันแน่น แก้มเนียนมีสีระเรื่อลามไปถึงใบหูเล็ก

“นายหัวคะ…นารายังไม่เคยเป็น เอ่อ เมียใคร นายหัวให้เวลาสักหน่อยได้ไหมคะ”

แม้สิ่งที่ได้ยินจะขัดต่อความต้องการ ร่างกาย ตื่นเร้า เครียดเขม็ง น้ำส่วนปลายพร้อมจะพวยพุ่ง แต่ยอมทำตามคำขอ แล้วค่อยทบต้นทบดอก จัดหนักภายหลัง

“หนึ่งสัปดาห์ ฉันให้เวลาเธอได้แค่นี้”

“ขอบคุณค่ะ นายหัว”

กลางดึกควรหลับ แต่ปวดร้าว แข็งขืนไปหมด ภายในหัวจินตนาการถึงเด็กสาวที่นอนอยู่ห้องตรงข้าม ข้อแขนแข็งแกร่งขยับรูดรั้งถี่กระชั้น ทำหน้าที่จนแทบเคล็ด หมดไปสามน้ำ กว่าที่จะสงบ...

ทุกเช้าพบว่าเด็กสาวตื่นอยู่ก่อน เข้าครัวทำอาหาร หยิบจับทุกอย่างคล่องแคล่ว ส่วนหนึ่งมาจากบ้านของเธอเปิดร้านอาหารตามสั่ง

จากที่ไม่เคยกินอาหารเช้า กลับกลายเป็นนั่งคอย ความสุขเล็กๆ ก่อตัวขึ้น ตั้งใจจะโสด ไม่อยากมีเมียเป็นตัวตน ตอนนี้เริ่มคิดใหม่

น่าขบขันที่เฝ้านับวันให้ครบสัปดาห์ แต่ทว่าเมื่อถึงกำหนด กลับพบเธอที่ห้องพักชั่วคราวในเมือง

ไอ้ขวานคนงานในไร่ไอยรา นอนเปลือยเปล่า ส่วนเด็กสาวสวมใส่ชุดนอนวาบหวิว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ทั้งสองคงจัดหนักจัดเต็ม ข้าวของในห้องพักถึงได้ระเนระนาด

จำได้ว่ากระชากไอ้ขวานที่นอนหลับอยู่บนเตียง กระทืบจนมันหายเมาขี้ตา ร้องโอดครวญขอความเมตตาแต่เขาควักมัจจุราชสีดำสนิทที่เหน็บไว้บริเวณเอว ไอ้ขวานรีบหอบเสื้อผ้าวิ่งหนีออกไปจากห้อง ทั้งที่ล่อนจ้อน

ส่วนนารา...รีบวิ่งตามเขา จำไม่ได้ว่าเธอตะโกนเรียกหรือไม่ ตอนนั้นโกรธจัดจนหน้ามืด หูอื้อตาลาย

เสียงแตรรถดังสนั่น เด็กสาวไม่ทันระวังถูกรถเฉี่ยวชน ร่างบางฟุบลง ศีรษะกระแทกกับพื้นหมดสติไป

 นายหัวคชาแค่นยิ้มหยันให้กับเรื่องบ้าบอที่เกิดขึ้น มือหนาเสยเส้นผมที่ปรกใบหน้า หนวดเคราที่ขึ้นจางๆ ยิ่งเสริมส่งให้ดุดัน

“เธอไม่ควรอยู่ที่นี่ แม้แต่วินาทีเดียวนารา”

หากเด็กสาวไม่ความจำเสื่อม ไม่มีทางที่จะพากลับมาด้วยเป็นแน่

เปลือกตาปิดสนิท ถอนหายใจเฮือกใหญ่ บอกตัวเองว่าทำถูกต้องแล้วที่ไล่เธอไป แต่ในอกกลับว้าวุ่น พาลให้เวลานี้หงุดหงิดไปหมด

“จะไปอะไรนักหนากับเด็กแบบนั้นว่ะ ไอ้คชา”

ใช่ว่าจะหาเมียไม่ได้ ทุกวันนี้มีแต่ผู้หญิงเข้าหา เพียงแค่ยังไม่ถูกใจใคร และไอ้ที่ถูกใจ ก็ดันเล่นชู้กับคนงานในไร่เสียอย่างนั้น

 เมื่อนอนไม่หลับ ตัดสินใจก้าวออกจากห้อง เรียกหาคนสนิทอย่างไอ้เข้ม พากันเข้าไปในไร่กาแฟ หวังว่าการออกแรงขุดดิน จะช่วยดึงความสนใจ ไปจากสิ่งที่วนเวียนในหัว

“ไอ้เข้ม เดี๋ยวมึงไปเตรียมต้นอ่อนมาลงเลย”

คนงานชายปาดเหงื่อ เงยหน้ามองเจ้านายที่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ทั้งที่ช่วงบ่ายเพิ่งจะลงต้นอ่อนไปแล้วส่วนหนึ่ง

“ครับนายหัว”

‘ป้าเข้าใจผิดแล้ว ผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีความต้องการ ฉะนั้นแล้วมันก็แค่เรื่องอย่างว่าก็เท่านั้น’

เด็กสาวรู้สึกตัวตื่น ได้ยินสิ่งที่นายหัวคชาพูดกับป้าแม่บ้านเขาไม่ได้รักชอบ เพียงแค่อยากได้

ความเสียใจผุดขึ้นกลางอก ประกอบกับภาพในความทรงจำ แม้ไม่ปะติดปะต่อ แต่พอจะล่วงรู้ว่ารักเขามาก ถึงได้ทรมานใจแบบนี้

“หนูนารา รู้สึกตัวแล้วหรือคะ”

ป้าแม่บ้านที่เพิ่งกลับเข้ามาภายในห้อง ยิ้มแย้มรีบตรงเข้ามาหาด้วยความห่วงใย

“ป้ากุ๊กคะ นายหัวชอบกินมัสมั่นไก่ใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ อย่าบอกนะคะว่าหนูนาราจำทุกอย่างได้แล้ว”

เด็กสาวระบายยิ้มหม่นหมอง ส่ายหน้าไปมาด้วยความขมขื่น

“เปล่าค่ะ แต่นาราเห็นภาพตัวเองทำมัสมั่น และดีใจมากตอนที่เห็นนายหัวกินจนหมด”

ภาพความทรงจำที่ผุดขึ้น พาให้ความสุขอบอวล       ในอก

ดูเหมือนเธอจะรักนายหัวคชามาก แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่คิดคบชู้ ทั้งที่เพิ่งมาอยู่ที่นี่ไม่ถึงสัปดาห์

“แล้วตอนนี้นายหัวอยู่ที่ไหนกันคะป้า”

“เห็นเรียกหาไอ้เข้ม น่าจะเข้าไปในไร่ค่ะ

“แต่ตอนนี้มันค่ำแล้วนะคะ”

“นายหัวเป็นแบบนี้แหละค่ะ เวลามีเรื่องไม่สบายใจนอนไม่หลับ ก็มักจะหายเข้าไปในไร่ ไม่สนเรื่องเวลาหรอกค่ะ ว่าแต่...ถามทำไมหรือคะ”

เด็กสาวเงียบไปครู่หนึ่งราวกับตัดสินใจบางอย่าง

“นาราอยากคุยกับนายหัวค่ะ อยากอยู่ที่นี่ ให้มั่นใจจริงๆ ว่าทำผิดกับนายหัว”

“ป้าเห็นด้วยค่ะ หนูนาราคิดแบบนี้ถูกต้องแล้ว”

ป้าแม่บ้านยิ้มกว้าง มั่นใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นอาจเข้าใจผิด หรือมากไปกว่านั้นคือการจัดฉากของใครบางคนที่ไม่อยากให้นาราอยู่ที่นี่

เด็กสาวนั่งคอยในห้องรับแขก ชะเง้อมองปากประตูเป็นระยะ แต่ไร้วี่แวว เหลือบมองนาฬิกาที่ติดบนผนัง

ตีหนึ่ง

ไม่แปลกที่จะง่วงนอน หาวไปหลายครั้ง ดวงตากลมโตสะลึมสะลือ เปลือกตาปิดลง เอนกายลงบนโซฟาตัวยาว กลายเป็นเผลอวูบหลับไปไม่รู้ตัว

นายหัวคชาเพิ่งกลับมาจากไร่ ใบหน้าหล่อจัดยังคงมีริ้วโทสะไม่เสื่อมคลาย ความหงุดหงิด ร้อนรุ่มในอก ไม่จางหาย 

            สิ่งที่ทำให้เดือดดาล คือความพยายามที่จะโกรธ เกลียดเด็กสาว ที่หยามเกียรติ สวมเขาให้ แต่เบื้องลึกอาลัยอาวรณ์ ไม่อาจสลัดรอยยิ้ม แววตา ไร้เดียงสา ทั้งที่มันเป็นเพียงจริตมารยา

            “น่าหงุดหงิดฉิบหาย”

            สบถหยาบคายไม่ทันขาดคำ พอก้าวเข้ามาในบ้านคนที่นึกถึง รบกวนจิตใจ กลับนอนอยู่บนโซฟาตัวยาว

            ใบหน้าเนียนสวย เปลือกตาปิดสนิท ปากอิ่มอมชมพูระเรื่อ ยังจดจำรสจูบหอมหวาน ที่ฉกฉวยในช่วงเย็น

            ลอบกลืนน้ำลาย ละสายตาจากกลีบปาก เลื่อนมองสิ่งอื่น และนั่นทำให้คำรามกระหึ่ม

            เด็กสาวใส่ชุดนอนกระโปรงลายน่ารัก แม้ว่ามันจะยาวคลุมเข่า แต่เวลาที่นอนแล้วไม่รู้สึกตัว มันเลิกขึ้นไปตามร่างกายที่ขยับเคลื่อนไหว

            เรียวขาขาวเนียน จังหวะที่พลิกกายตะแคง ทำให้ได้เห็นช่องว่างระหว่างเรียวขา

            เวรเอ้ย !

            นายหัวคชายืนตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่เป็นตัวตนกลางร่าง ที่ผงาดดุนดันเป้ากางเกงเต็มอัตรา              คอแห้งผาด กลืนน้ำลายกับสิ่งที่เห็น

            ใบหน้าเนียนส่ายสะบัดไปมา คิ้วสวยขมวดมุ่น ปากอิ่มกล่าวพึมพำ เรียกชื่อใครบางคน

            “ขวาน...”

             แม้จะแผ่วเบา แต่เขาได้ยินชัดเจน โทสะเดือดดาลทะยานขึ้นสูง มือหนากระชากร่างสาวที่นอนหลับใหล เหวี่ยงลงกับพื้นทันที