Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 5

ลำคอระหงตีบตัน ความเจ็บปวดจุกหน่วงกลางอกใบหน้าเนียนร้อนผ่าวอับอาย แต่กระนั้นยังคงยิ้มรับทุกสิ่ง“ถ้าอย่างนั้น...วันหลังพี่พิชญ์อยากกินอะไรบอกฝันนะคะ ฝันจะเตรียมเอาไว้ให้”กล่าวออกไปพร้อมกับตำหนิตัวเองในใจ หน้าด้าน หน้ามึน อย่างที่เขากล่าวไม่มีผิด แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจสิ่งที่เขาสื่อสารพิพิชญ์แค่นยิ้มมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าเนียนมีเพียงเครื่องสำอางบางตา ริมฝีปากอวบอิ่มชมพูระเรื่อ รอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาที่ปราศจากการเชื้อเชิญบุรุษเพศ กลับปลุกปั่นความรู้สึกบางอย่างให้ตื่นเพริด ความต้องการอัดแน่นเต็มซอกขา กรามแกร่งขบกันจนขึ้นสันนูน“ถึงฉันบอกไป เธอก็คงทำอย่างที่ฉันต้องการไม่ได้หรอกปลายฝัน”กระบอกตาร้อนผ่าว ความเข้มแข็งที่มีกำลังจะพังทลายลง หญิงสาวพยายามกะพริบตาถี่ ไม่อยากให้คนสูงวัยที่นั่งอยู่ไม่สบายใจ“คุณป้า พี่พิชญ์สวัสดีค่ะ กำลังทานอาหารเช้ากันอยู่หรือคะ”ฟ้าใส หญิงสาวคือลูกพี่ลูกน้อง อายุรุ่นราวคราวเดียวกับปลายฝัน เธอสวมใส่ชุดเดรสไหมพรมเข้ารูปร่างเผยสรีระเย้ายวน“สวัสดีครับน้องฟ้าใส”พิพิชญ์หันไปทักทายน้ำเสียงอ่อนนุ่ม แตกต่างจากเวลาที่พุดคุยกับปลายฝันลิบลับดาหลา ป้าแม่บ้

เกือบสัปดาห์แล้วที่พิพิชญ์ไม่ได้กลับมาที่บ้าน นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เป็นสิ่งที่เขากระทำมาโดยตลอด ตั้งแต่ ที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ในฐานะภรรยา"ยุ่งอะไรกันล่ะหนูฝัน ผ่านมาหลายวันแล้ว ใจคอมันไม่คิดจะกลับมาหาแม่ หาเมียหรือยังไง"ปากอิ่มเม้มแน่นสนิท คำว่าเมีย...มันมีผลต่อความรู้สึกเป็นอย่างยิ่งเมียที่เขาไม่เคยกอด ไม่เคยแม้แต่สัมผัส หรือแม้แต่จะได้นอนร่วมเตียง เลือกที่จะตัดบทสนทนา หน้าที่ของเธอคือการดูแลดาหลา ผู้มีพระคุณให้ดีที่สุด"คุณแม่กินยาหลังอาหารนะคะ"ส่งยาที่จัดใส่ถ้วยใบเล็กให้ ดาหลาเป็นโรคหัวใจ และนี่คงเป็นหนึ่งในสาเหตุที่พิพิชญ์ไม่กล้าปฏิเสธเธอ"ขอบใจนะหนูฝัน แม่โชคดีจริงๆ ที่มีหนูมาอยู่ด้วย""ค่ะ คุณแม่ หนูยินดีที่จะดูแลคุณแม่แบบนี้ไปตลอดนะคะ"กล่าวจากใจจริง แม้วันหนึ่งเธอกับพิพิชญ์จะเลิกรากันไป แต่ไม่เคยคิดที่จะหันหลังให้ผู้มีพระคุณ“แม่อยากขึ้นไปพักข้างบน หนูฝันเองก็ไปพักผ่อนเถอะ”“ให้หนูช่วยพาขึ้นไปนะคะ”ปลายฝันรีบลุกขึ้นยืนตรงเข้าไปประคองคนสูงวัย แต่อีกฝ่ายระบายยิ้มบางๆ“ไม่ต้องหรอกหนูฝัน เดี๋ยวแม่ให้สายใจพาขึ้นไป”“ค่ะคุณแม่...”ป้าแม่บ้านที่นั่งอยู่มุมห้องรีบตรงเข้ามา