บทที่ 2 สามีไม่เคยรัก

ลำคอระหงตีบตัน ความเจ็บปวดจุกหน่วงกลางอกใบหน้าเนียนร้อนผ่าวอับอาย แต่กระนั้นยังคงยิ้มรับทุกสิ่ง

“ถ้าอย่างนั้น...วันหลังพี่พิชญ์อยากกินอะไรบอกฝันนะคะ ฝันจะเตรียมเอาไว้ให้”

กล่าวออกไปพร้อมกับตำหนิตัวเองในใจ หน้าด้าน หน้ามึน อย่างที่เขากล่าวไม่มีผิด แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจสิ่งที่เขาสื่อสาร

พิพิชญ์แค่นยิ้มมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าเนียนมีเพียงเครื่องสำอางบางตา ริมฝีปากอวบอิ่มชมพูระเรื่อ รอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาที่ปราศจากการเชื้อเชิญบุรุษเพศ กลับปลุกปั่นความรู้สึกบางอย่างให้ตื่นเพริด ความต้องการอัดแน่นเต็มซอกขา กรามแกร่งขบกันจนขึ้นสันนูน

“ถึงฉันบอกไป เธอก็คงทำอย่างที่ฉันต้องการไม่ได้หรอกปลายฝัน”

กระบอกตาร้อนผ่าว ความเข้มแข็งที่มีกำลังจะพังทลายลง หญิงสาวพยายามกะพริบตาถี่ ไม่อยากให้คนสูงวัยที่นั่งอยู่ไม่สบายใจ

“คุณป้า พี่พิชญ์สวัสดีค่ะ กำลังทานอาหารเช้ากันอยู่หรือคะ”

ฟ้าใส หญิงสาวคือลูกพี่ลูกน้อง อายุรุ่นราวคราวเดียวกับปลายฝัน เธอสวมใส่ชุดเดรสไหมพรมเข้ารูปร่างเผยสรีระเย้ายวน

“สวัสดีครับน้องฟ้าใส”

พิพิชญ์หันไปทักทายน้ำเสียงอ่อนนุ่ม แตกต่างจากเวลาที่พุดคุยกับปลายฝันลิบลับ

ดาหลา ป้าแม่บ้าน มองสบตากันอย่างไม่พอใจนัก รู้ดีว่าฟ้าใสคิดเช่นไรกับพิพิชญ์

“เอ้า...แม่ฟ้าใส มาทำอะไรที่นี่แต่เช้าล่ะ”

“คุณป้าขา พูดแบบนี้เหมือนไม่อยากต้อนรับฟ้าใสเลยนะคะ ที่ฟ้าใสมาหาเนี้ย...เพราะว่าฟ้าใสจะไปทำงาน ที่บริษัทฯ พี่พิชญ์ค่ะ ก็เลยจะขอติดรถไปด้วย”

ว่าแล้วก็เดินตรงมาคล้องแขน แสดงความสนิทสนม มองปลายฝันที่นั่งหน้าเจือนอย่างเยาะเย้ย

ปลายฝันมองภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกอึดอัดไปทั้งใจ ก่อนจะหลุบมองฝ่ามือที่กุมกันบนตัก

เธอไม่มีสิทธิ์รู้สึกหึงพี่พิชญ์ สิ่งเดียวที่เมียจดทะเบียนอย่างเธอทำได้คือการแอบรักเขาเท่านั้น

“อ้าวตาพิชญ์ ทำไมรับฟ้าใสเข้าทำงาน แต่ไม่รับเมียตัวเองไปทำงานด้วยล่ะ”

ดาหลาโวยวายใส่บุตรชายตัวดีทันที ยิ่งได้เห็นท่าทางเศร้าหมองของลูกสะใภ้ยิ่งหงุดหงิด

“ฟ้าใสจบการตลาดมา แต่ลูกสะใภ้คุณแม่จบพยาบาลมา คุณแม่จะให้ผมรับมาทำอะไร ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับไม่อยากไปทำงานสาย”

พิพิชญ์หมุนกายกำลังจะก้าวเดินออกไปจากห้องอาหาร พร้อมกับฟ้าใสที่เกาะท่อนแขนบุตรชายหนึบ

“เดี๋ยว! แกต้องพาหนูฝันไปส่งที่ทำงาน”

ชายหนุ่มหันกลับมาสบตากับมารดาที่จ้องเขม็ง เขารู้ดีว่าตอนนี้ท่านกำลังโกรธจัด

“เอ่อ...คุณแม่คะ ฝันไปเองได้ค่ะ”

หญิงสาวอึดอัดใจไม่น้อย ไม่อยากให้ทั้งสองต้องทะเลาะกันเพราะเธอ

“นะคะ คุณแม่...ฝันไปเองได้ค่ะ”

พิพิชญ์มองหญิงสาวที่พยายามปฏิเสธที่จะร่วมทางด้วยความขุ่นเคือง

“ได้สิครับ แต่ผมให้เวลาแต่งตัวแค่สิบนาทีเท่านั้นนะครับ”

ดาหลายิ้มสมใจ ขณะที่ปลายฝันหน้าซีดเผือด ไม่อยากร่วมทางไปกับพิพิชญ์ และฟ้าใส ให้เขาต้อง อึดอัดใจ

“เอ่อ...แต่ฝันคิดว่า”

“รีบไปแต่งตัวเร็วเข้าหนูฝัน อย่าให้ตาพิชญ์ต้องรอ”

“ค่ะ คุณแม่”

ถ้อยคำปฏิเสธจำต้องกลืนลงลำคอระหง ฝ่าเท้าบอบบางรีบก้าวตรงขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองที่อยู่ตรงกันข้ามกับห้องนอนของสามี เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่

บทสนทนาตลอดการเดินทางที่อยู่บนรถปราศจากสุ้มเสียงของปลายฝัน เสมือนไม่มีตัวตน การที่พิพิชญ์พูดคุยกับฟ้าใสอย่างเป็นกันเองยิ่งทำให้รู้ว่า เธอเป็นเพียงคนเดียวที่เขาเลือกจะร้ายกาจ

ดวงตากลมโตเสมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่อยากมองความสนิทสนมของคนทั้งสอง ทันทีที่หัวรถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าโรงพยาบาลปลายฝันระบายยิ้มโล่งใจ

แต่เธอหารู้ไม่ว่าทุกอิริยาบถที่เกิดขึ้นบริเวณเบาะด้านหลัง ตกอยู่ในสายตาของคนขับ ฝ่าเท้าหนาหนักเหยียบเบรกกะทันหัน ทำให้ฟ้าใสแทบถลาไปชนกับคอนโทรลด้านหน้าหากไม่คาดเข็มขัดนิรภัย

“ว๊าย...”

ปึก !

ศีรษะของปลายฝันชนกับเบาะรถด้านหน้าโชคดีที่มันนุ่มนิ่มจึงไม่เจ็บสักเท่าไหร่

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับน้องฟ้าใส เจ็บตรงไหนไหม”

ไม่พูดเปล่าแต่กลับเอื้อมมือไปสัมผัสฝ่ามือนุ่ม น้ำเสียง และแววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“ไม่เป็นอะไรค่ะ ฟ้าใสตกใจนิดหน่อย”