บทที่ 4 สามีไม่สนใจ

เกือบสัปดาห์แล้วที่พิพิชญ์ไม่ได้กลับมาที่บ้าน  นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เป็นสิ่งที่เขากระทำมาโดยตลอด ตั้งแต่ ที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ในฐานะภรรยา

"ยุ่งอะไรกันล่ะหนูฝัน ผ่านมาหลายวันแล้ว ใจคอมันไม่คิดจะกลับมาหาแม่ หาเมียหรือยังไง"

ปากอิ่มเม้มแน่นสนิท คำว่าเมีย...มันมีผลต่อความรู้สึกเป็นอย่างยิ่ง

เมียที่เขาไม่เคยกอด ไม่เคยแม้แต่สัมผัส หรือแม้แต่จะได้นอนร่วมเตียง เลือกที่จะตัดบทสนทนา หน้าที่ของเธอคือการดูแลดาหลา ผู้มีพระคุณให้ดีที่สุด

"คุณแม่กินยาหลังอาหารนะคะ"

ส่งยาที่จัดใส่ถ้วยใบเล็กให้ ดาหลาเป็นโรคหัวใจ และนี่คงเป็นหนึ่งในสาเหตุที่พิพิชญ์ไม่กล้าปฏิเสธเธอ

"ขอบใจนะหนูฝัน แม่โชคดีจริงๆ ที่มีหนูมาอยู่ด้วย"

"ค่ะ คุณแม่ หนูยินดีที่จะดูแลคุณแม่แบบนี้ไปตลอดนะคะ"

กล่าวจากใจจริง แม้วันหนึ่งเธอกับพิพิชญ์จะเลิกรากันไป แต่ไม่เคยคิดที่จะหันหลังให้ผู้มีพระคุณ

“แม่อยากขึ้นไปพักข้างบน หนูฝันเองก็ไปพักผ่อนเถอะ”

“ให้หนูช่วยพาขึ้นไปนะคะ”

ปลายฝันรีบลุกขึ้นยืนตรงเข้าไปประคองคนสูงวัย แต่อีกฝ่ายระบายยิ้มบางๆ

“ไม่ต้องหรอกหนูฝัน เดี๋ยวแม่ให้สายใจพาขึ้นไป”

“ค่ะคุณแม่...”

ป้าแม่บ้านที่นั่งอยู่มุมห้องรีบตรงเข้ามาประคองดาหลา ก่อนจะพากันขึ้นไปชั้นบนของคฤหาสน์

คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปม โทรศัพท์มือถือที่สั่นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ปลายฝันหยิบฉวยขึ้นมาดู ริมฝีปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรงกับรูปถ่าย ที่เห็น พร้อมกับข้อความ

สามีแกมากินข้าวกับใครก็ไม่รู้

ดวงตากลมโตรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา มองรูปถ่ายบนโต๊ะดินเนอร์ ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มของพิพิชญ์ที่เธอไม่เคยได้รับมันยิ่งปวดใจ

เสียงเรียกเข้าดังขึ้น ทำให้เธอต้องกดรับสาย พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ

‘ว่าไงพริม’

‘แกเห็นรูปที่ฉันส่งไปให้แล้วใช่ไหมยัยฝัน’

พริม หรือ พริมา คือเพื่อนสนิทของเธอที่เรียนมหาวิทยาลัยตั้งแต่ตอนปีหนึ่ง

‘เห็นแล้ว...แต่รอบหน้าแกไม่ต้องส่งมาแล้วนะ’

‘รอบหน้าฉันก็จะส่ง ทำไมแกถึงปล่อยให้พี่พิชญ์ทำอะไรตามใจชอบแบบนี้’

‘ไม่มีอะไรหรอกพริม ผู้หญิงในรูปน่าจะเป็นลูกค้า หรือไม่ก็หุ้นส่วนของบริษัทฯ ที่พี่เขาต้องเทคแคร์น่ะ’

ไม่รู้ว่าเธอกำลังหลอกใครกันแน่ ระหว่างเพื่อนสนิทกับตัวเอง

‘ฉันเป็นห่วงแกนะปลายฝัน แกควรจะตัดใจจาก พี่พิชญ์ได้แล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่เขาอยู่กับผู้หญิง แกเองน่าจะรู้ดีกว่าใคร’

‘อืม...ฉันรู้ ขอบใจแกมากนะพริม ฉันตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะหย่าให้พี่พิชญ์ในวันที่คุณแม่ไม่อยู่แล้ว”

ปลายสายถอนหายใจทิ้ง ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนที่เพื่อนจะหลุดพ้นจากความทุกข์

‘งั้นแค่นี้นะ ไว้เจอกันที่ทำงาน’

สายสนทนาสิ้นสุดลงแล้ว แต่ปลายฝันยังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยหัวใจที่ร้าวราน มือบางสั่นเล็กน้อย มองดูรูปถ่ายที่เพื่อนส่งมาอีกครั้ง

หญิงสาวในรูปสวยสง่าราวกับนางฟ้า เครื่องหน้าลงตัวอย่างเหมาะเจาะ ชุดราตรีสายเดี่ยวสีแดงเพลิงเนื้อผ้ามันวาวแนบเนื้อเผยให้เห็นรูปร่างชัดเจน

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนิทสนม แววตาของพิพิชญ์เป็นประกาย ไม่เหมือนที่มองเธอ

ผู้หญิงแบบนี้สินะ...ที่จะอยู่ในสายตาของพิพิชญ์

หยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นกลับไหลอาบแก้มเนียนอย่างที่ไม่รู้สึกตัว บอกตัวเองให้ตัดใจ หักห้ามความรู้สึกที่มีแต่ไม่เคยทำได้สักครั้ง

“คุณฝันคะ คุณฝัน”

เสียงเรียกร้อนรนที่ดังขึ้น ดึงสติให้หวนคืนกลับมา รีบปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ หันไประบายยิ้มให้กับสาวใช้

“มีอะไรหรือจ๊ะ”

“พ่อของพี่เข้าโรงพยาบาลค่ะ พี่ขอไปดูพ่อตอนนี้เลยได้ไหมคะ”

“ได้สิจ๊ะ รีบไปเถอะจ้ะ”

“แต่ว่า...พี่รบกวนอะไรคุณฝันสักอย่างได้ไหมคะ”

สาวใช้มีสีหน้ากังวลใจ กล่าวอย่างอึกอัก รู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองจะกล่าวออกไปนั้น มันเป็นข้อห้ามสำหรับผู้เป็นนาย                อย่างพิพิชญ์

เรื่องที่สาวใช้ขอความช่วยเหลือจากปลายฝันมันคือการนำเสื้อผ้าของพิพิชญ์ไปเก็บในห้อง รวมถึงเปลี่ยนผ้านวมผืนใหม่

ฟังดูแล้วไม่น่าเป็นเรื่องยุ่งยาก แต่ทว่าเมีย ตีทะเบียนอย่างเธอ ถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปภายในห้องนอนของสามี