บทที่ 3 ส่วนเกิน

ปลายฝันลอบมองความห่วงใยที่ตนทำได้แค่ถวิลหาอย่างขมขื่น มือบางยกขึ้นสัมผัสที่หน้าผากรู้สึกได้ถึงเจ็บแปลบ

“ถ้าอย่างนั้น...ฝันลงตรงนี้เลยก็ได้ค่ะพี่พิชญ์ จะได้ไม่เสียเวลาวนรถเข้าไปด้านใน”

ไร้การตอบรับของพิพิชญ์ มีเพียงเสียงสนับสนุนของฟ้าใสที่ตอกย้ำให้รู้ว่าเธอคือส่วนเกิน

“ถ้ารู้แบบนี้ก็รีบลงไปสิ เดี๋ยวฉันกับพี่พิชญ์ก็ไปทำงานสายกันพอดี จริงไหมคะพี่พิชญ์”

แม้จะปราศจากถ้อยคำของพิพิชญ์ แต่ปลายฝันรู้ดีว่าเขาเห็นด้วยไม่ต่างไปจากฟ้าใส มือบางยกขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม ก้มหน้ารีบก้าวลงจากรถก่อนที่น้ำตาของความอ่อนแอจะไหลออกมาให้อับอาย

รถยนต์คันหรูแล่นออกไปแทบจะทันทีที่ฝ่าเท้าของเธอสัมผัสลงกับพื้น ดวงตากลมโตมองตามท้ายรถทั้งน้ำตามือบางปาดมันทิ้งอย่างลวกๆ บอกตัวเองให้เข้มแข็ง

แต่มันทำได้ยากเหลือเกิน...

“ปลายฝัน คุณมาทำอะไรตรงนี้ครับ”

เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวรีบปรับสีหน้าก่อนจะหันกลับไปมอง

“คุณหมอเมศ...”

ชัยเมศ ระบายยิ้มอบอุ่นเขาคือหมอประจำแผนกที่หญิงสาวทำงานอยู่

“แล้วทำไมคุณหมอถึงเดินมาทางนี้ละคะ วันนี้ไม่ขับรถมาทำงานหรือ”

ทางเข้าที่จอดรถของอาคารจะอยู่อีกฝั่ง ฉะนั้นเขาไม่น่าจะเดินผ่านมาทางนี้ได้

“ผมเดินมาทำงานน่ะครับ คอนโดของผมอยู่ห่างไปไม่กี่ร้อยเมตรเองครับ”

“แต่ปลายฝันว่าน่าจะไกลอยู่นะคะ”

หญิงสาวมองเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่าย

“ไม่ไกลหรอกครับ แล้ววันนี้ปลายฝันไม่ได้ขึ้น บีทีเอสมาทำงานหรือครับ”

ความจริงคือโคตรไกลแต่เขาลงทุนนั่งบีทีเอส มาแทนที่จะขับรถส่วนตัว แล้วเดินเท้าต่อเพื่อหวังจะเจอ หญิงสาว

“เปล่าค่ะ พอดี....ติดรถที่บ้านมาทำงานค่ะ”

เธอไม่กล้าพูดพาดพิงถึงพิพิชญ์ ไม่เคยคิดจะบอกใครว่าตนเองนั้นเป็นภรรยาของนักธุรกิจชื่อดัง คิดเอาไว้เสมอว่าสักวันจะคืนอิสระให้เขา

“หมอเมศคะ เราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ ฝันไม่อยากเข้าสายต้องไปเปลี่ยนเวรกับเพื่อนด้วย”

“อ่อ...ได้เลยครับ”

ชัยเมศรีบก้าวเดินตามพยาบาลสาว เขามองเธอด้วยความชื่นชอบ คิดหาวิธีการที่จะได้ครอบครองหัวใจของปลายฝัน

รถยนต์คันหรูที่ควรแล่นออกไปจากโรงพยาบาลยังคงจอดนิ่งสนิท จนฟ้าใสต้องเอ่ยถามชายหนุ่มข้างกาย

“พี่พิชญ์คะ เรารออะไรอยู่หรือคะ”

ชายหนุ่มละสายตาจากกระจกด้านข้างที่สามารถมองเห็นบุคคลที่ยืนสนทนากันในระยะไกล มือหนากระชับพวงมาลัยแน่น แววตากระด้างขึ้น

“ไม่มีอะไรครับ แต่ว่าพรุ่งนี้ถ้าฟ้าใสจะมาทำงานกับพี่ ก็ย้ายไปนั่งข้างหลังนะครับ”

หญิงสาวเผยอริมฝีปากค้าง หันมามองอย่างขัดใจ

“ทำไมละคะพี่พิชญ์ ฟ้าใสอยากนั่งตรงนี้ค่ะ อยากอยู่ใกล้พี่พิชญ์ ไม่อย่างนั้นจะขอมาทำงานที่เดียวกับพี่ทำไม”

มือหนาดันคันเกียร์ เหยียบคันเร่งบังคับรถยนต์ให้แล่นไปยังท้องถนนเบื้องหน้า แต่กระนั้นยังคงตอบกลับ  หญิงสาวข้างกาย ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“ตรงนี้ควรเป็นที่นั่งของปลายฝัน”

ฟ้าใสเม้มริมฝีปากแน่นขัดใจไม่น้อย ดูเหมือนว่า พิพิชญ์จะรู้สึกอะไรกับเมียแต่ง ทั้งที่แสดงออกต่อหน้าทุกคนว่าไม่แยแส

“ฟ้าใสไม่ได้อยากนั่งหรอกค่ะ แต่ปลายฝัน แสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้อยากนั่ง ฟ้าใสยังคิดเลยนะคะว่าถ้าคุณป้าไม่อยู่แล้ว ปลายฝันจะยังอยู่กับพี่ไหม หรือว่าจะหาผัวใหม่”

รถยนต์คันหรูเบรกอย่างกะทันหัน แม้จะคาดเข็มขัดนิรภัย แต่เธอคอแทบเคล็ด กำลังจะหันมาต่อว่า แต่สายตาของพิพิชญ์ที่มองมาอย่างดุดันทำให้ต้องเปลี่ยนความคิด

“….”

“ถ้ายังอยากให้พี่นับญาติกับเธออยู่ อย่าพูดจาแบบนี้อีก”

สิ่งที่ได้ยินไม่ต่างไปจากหอกคมกริบที่ทิ่มแทงความหวาดกลัวที่เขาพยายามซ่อนเร้น

“เอ่อ...ฟ้าใสขอโทษค่ะ”

สิ้นสุดถ้อยคำ รถยนต์คันหรูกลับไปแล่นทะยานบนท้องถนนอีกครั้ง ซึ่งครานี้มันปราศจากบทสนทนาอย่างสิ้นเชิง

​

"ตาพิชญ์ เมื่อไหร่แกจะกลับบ้าน แกจะรอให้แม่หัวใจวายตายไปก่อนหรือไง"

ดาหลาตำหนิบุตรชายผ่านโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะกดตัดสายทิ้งด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ

"คุณแม่ใจเย็นๆ นะคะ พี่พิชญ์น่าจะงานยุ่งค่ะเพิ่งเปิดตัวธุรกิจใหม่ด้วย"

เกือบสัปดาห์แล้วที่พิพิชญ์ไม่ได้กลับมาที่บ้านนี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เป็นสิ่งที่เขากระทำมาโดยตลอด ตั้งแต่ ที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ในฐานะภรรยา