Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 5

รถกระบะโฟวิลแล่นด้วยความเร็วสูงตามคำสั่งของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้าน ข้างคนขับ"พ่อเลี้ยงมั่นใจหรือครับว่าจะทำแบบนี้จริงๆ"รุ่งโรจน์ ตั้งคำถามด้วยความไม่สบายใจในขณะที่ มือ และเท้าทำหน้าที่บังคับยานยนต์ ให้แล่นบนท้องถนน"มั่นใจสิวะทำไมจะไม่มั่นใจนี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้น้องชายกูตาสว่าง ตัดใจจากผู้หญิงแพศยาได้เสียที"ราเชนทร์ สิริวัฒน์ หนุ่มฉกรรจ์วัยสามสิบห้า ใบหน้าหล่อเหลา นัยน์ตาคู่คมดุดัน ริมฝีปากบางเฉียบ ผิวพรรณคล้ามแดดทำให้ดูคมเข้ม เขาคือพ่อเลี้ยงปางไม้คนดังของภาคเหนือ"แต่ผมว่า...เราอาจทำร้ายความรู้สึกของเด็กคนนึงนะครับ"คนฟังแค่นยิ้มหยัน มั่นใจว่าเด็กหญิงวัยสิบเจ็ดคงจะไม่ต่างไปจากมารดา"ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น กูเชื่อแบบนั้น""แต่เท่าที่รู้มาเธออยู่กับยาย..."กำลังจะกล่าวว่าเด็กสาวน่าสงสาร แตกต่างจากคนเป็นแม่ลิบลับ"มึงตั้งใจขับรถดีกว่าไหม กูอยากเห็นหน้าคนตกสวรรค์เร็วๆ""ครับพ่อเลี้ยง"คนสนิทรับคำเลิกแสดงความคิดเห็นที่มี รู้ดีว่าพ่อเลี้ยงราเชนทร์เกลียดชังผู้หญิงที่เป็นคนรักน้องชายเป็นอย่างยิ่งปานดาว เธอคือคนรักของ ราชันย์ หญิงสาวเป็นคนสวย เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันล้นเหลือ และมันคื

"กรี๊ด...ฮือ ช่วยด้วย ป้าหวายช่วยหนูด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย อ๊ะ..."ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงกับเตียงนอน คนใจทรามหมายตามขึ้นมาทาบทับ แต่เธอกลิ้งตัวหลบคว้าไม้กวาดที่อยู่กับพื้นขึ้นมาฟาดเต็มแรง"โอ๊ย นังริน ข้าเจ็บนะ โอ๊ย...อีเด็กนี่ ฤทธิ์เยอะนักนะมึง!"มือใหญ่คว้าไม้กวาดได้กระชากออกไปจากมือบาง"อ๊ะ...ลุงผู้ใหญ่"ร่างเล็กเสียหลักซวนเซล้มลงกับพื้น ผู้ใหญ่ใจดีในสายตาชาวบ้าน ใช้กำปั้นต่อยท้องน้อยสามครั้ง จนเด็กสาวตัวงอเป็นกุ้ง"ลุงผู้ใหญ่ อย่าทำหนูเลยนะจ๊ะ"มือบางยกขึ้นพนมกลางอก ร่ำไห้ออกมาด้วยความกลัวขีดสุด"ข้าแค่จะพาเอ็งขึ้นสวรรค์ เลิกร้องโวยวายเสียที"มือหนาบีบขยำไปตามเนื้อตัว ตะโบมบีบหน้าอกสาว ความรู้สึกเดียวที่โลดแล่นคือความขยะแขยง อยากกลั้นใจตายเสียเวลานี้"ไอ้แก่ ไอ้ผัวชั่ว!"เสียงตะโกนด่าดังขึ้น ใบหน้าของสมานที่กำลังก้มลงหวังจะลิ้มรสเนื้อสาว จำต้องเงยขึ้น เมื่อถูกกระชากจากด้านหลัง"โอ๊ย...แม่หวาย ฉันเจ็บปล่อยฉัน"สมานหน้าซีดเผือด แววตาของเมียเต็มไปด้วยโทสะน้ำรินรีบกระถดกายถอยหนี เนื้อตัวยังคงสั่นเทา ผุดลุกขึ้นมาเกาะแขนป้าหวายหวังเป็นที่พึ่ง"ป้าหวาย ช่วยหนูรินด้วยจ้ะ ลุงผู้ใหญ่จะปล้ำหนู

ความอ้างว้างถูกเติมเต็มภายในชั่วพริบตา มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตา ปากอิ่มคลี่รอยยิ้ม"หนูริน หยุดร้องไห้แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่อยู่ข้างหนู"หัวใจแกร่งกระตุกไหว มือหนายกขึ้นกระแอมไอ ข่มความรู้สึกที่ไม่ควรบังเกิด"ฉันราเชนทร์ ปานดาวบอกให้ฉันมารับเธอไปเจอ เห็นบอกว่าคิดถึงเธอมาก""จริงหรือคะ...แม่ให้คุณมารับหนูไปพบหรือคะ"ดวงตากลมโตเปล่งประกาย สิ่งที่ได้ยินเสมือนเป็นความฝัน หัวใจบีบรัดด้วยความตื่นเต้นระคนสุขล้น หลงลืมเรื่องราวหวาดกลัวเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น"ใช่ หรือว่าเธอไม่อยากเจอแม่ตัวเอง"รอยยิ้มไร้เดียงสาที่เห็น ทำให้ราเชนทร์เสหลบมองทางอื่น"อยากสิคะ หนูรินไม่เคยเจอแม่ปานดาวเลยค่ะ หนูรินอยากกอดแม่สักครั้ง"มีเพียงแค่รูปถ่ายเท่านั้นที่ทำให้เธอได้รู้ว่า ตนเองมีใบหน้าคล้ายกับมารดา"งั้นก็ขึ้นรถ""ไปตอนนี้เลยหรือคะ คือว่า...หนูรินอยากพายายไปด้วย ถ้ายายได้เจอแม่ยายต้องดีมากแน่ๆ เลยค่ะ""ฉันไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น ถ้าเธออยากเจอแม่ก็ต้องขึ้นรถไปกับฉันตอนนี้"ดวงตากลมโตฉายชัดถึงความลังเล แต่เมื่อราเชนทร์เปิดรูปจากโทรศัพท์มือถือ ทำให้เด็กสาวยิ่งตื่นเต้น“แม่...นั่นแม่จริงๆ ด้วย”รูปที่เห็นแม่ของเธอกำลั