บทที่ 3 มีแม่ขายตัว

"กรี๊ด...ฮือ ช่วยด้วย ป้าหวายช่วยหนูด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย อ๊ะ..."

ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงกับเตียงนอน คนใจทรามหมายตามขึ้นมาทาบทับ แต่เธอกลิ้งตัวหลบคว้าไม้กวาดที่อยู่กับพื้นขึ้นมาฟาดเต็มแรง

"โอ๊ย นังริน ข้าเจ็บนะ โอ๊ย...อีเด็กนี่ ฤทธิ์เยอะนักนะมึง!"

มือใหญ่คว้าไม้กวาดได้กระชากออกไปจากมือบาง

"อ๊ะ...ลุงผู้ใหญ่"

ร่างเล็กเสียหลักซวนเซล้มลงกับพื้น ผู้ใหญ่ใจดีในสายตาชาวบ้าน ใช้กำปั้นต่อยท้องน้อยสามครั้ง จนเด็กสาวตัวงอเป็นกุ้ง

"ลุงผู้ใหญ่ อย่าทำหนูเลยนะจ๊ะ"

มือบางยกขึ้นพนมกลางอก ร่ำไห้ออกมาด้วยความกลัวขีดสุด

"ข้าแค่จะพาเอ็งขึ้นสวรรค์ เลิกร้องโวยวายเสียที"

มือหนาบีบขยำไปตามเนื้อตัว ตะโบมบีบหน้าอกสาว ความรู้สึกเดียวที่โลดแล่นคือความขยะแขยง อยากกลั้นใจตายเสียเวลานี้

"ไอ้แก่ ไอ้ผัวชั่ว!"

เสียงตะโกนด่าดังขึ้น ใบหน้าของสมานที่กำลังก้มลงหวังจะลิ้มรสเนื้อสาว จำต้องเงยขึ้น เมื่อถูกกระชากจากด้านหลัง

"โอ๊ย...แม่หวาย ฉันเจ็บปล่อยฉัน"

สมานหน้าซีดเผือด แววตาของเมียเต็มไปด้วยโทสะ

น้ำรินรีบกระถดกายถอยหนี เนื้อตัวยังคงสั่นเทา ผุดลุกขึ้นมาเกาะแขนป้าหวายหวังเป็นที่พึ่ง

"ป้าหวาย ช่วยหนูรินด้วยจ้ะ ลุงผู้ใหญ่จะปล้ำหนู"

"หน็อย ไอ้แก่ตัณหากลับ แกทำแบบนี้ได้ยังไงนี่มันเด็กรุ่นลูกเลยนะ"

สมานหน้าซีดเป็นไก่ต้ม โดนเมียกระชากหู ตบตีนับครั้งไม่ถ้วน

"โอ๊ย แม่หวายฟังฉันก่อน ฉันยอมรับว่าฉันจะเอา นังรินจริงๆ แต่ฉันไม่ได้ปล้ำมัน มันเป็นฝ่ายให้ท่าฉัน"

ปากอิ่มเผยอค้าง รีบปฏิเสธทันที

"ไม่จริงนะจ๊ะ หนูไม่ได้ให้ท่าลุงผู้ใหญ่ อ๊ะ...ป้าหวายจะพาหนูไปไหนจ๊ะ"

จากที่ตบตีสามี หันมาคว้าเรียวแขนของเด็กสาว ฉุดกระชากรั้งให้ก้าวตาม ก่อนจะโยนลงกับพื้นหน้าลานบ้าน

"โอ๊ย...ป้าหวายหนูรินเจ็บจ้ะ"

เด็กสาวล้มพับกองกับพื้น ชาวบ้านละแวกนั้นต่างเดินออกมามุงดู สอดรู้สอดเห็น

"เลือดแม่แกมันแรงจริงๆ นังริน ฉันไม่น่าให้แกมาทำงานที่บ้านเลย"

"ฮือ...ป้าหวาย รินไม่ได้ให้ท่าลุงผู้ใหญ่นะจ๊ะ และแม่ของรินก็ไม่ใช่คนไม่ดี"

นิ้วชี้จิ้มลงบนกลางกระหม่อมจนใบหน้าเนียนแหงนเงยไปด้านหลัง หยาดน้ำตารินไหลอาบแก้ม

"ถ้านังปานดาวเป็นคนดี คงไม่ทิ้งลูกกับแม่ตัวเอง แล้วหายหัวไปแบบนี้หรอกนะ"

“แม่หนูรินเป็นคนดีจ้ะ ป้าหวายอย่าว่าแม่แบบนี้ นะจ๊ะ”

เด็กสาวยังคงโต้เถียงทั้งน้ำตา เสียงของป้าคนหนึ่งพูดแทรกขึ้น หลายคนที่ยืนอยู่สมทบเห็นด้วย มองเด็กสาวดูแคลน

"แม่แกเป็นผู้หญิงขายตัว แกยังกล้าพูดอีกหรอว่าเป็นคนดีน่ะ"

"แม่...หนูไม่ได้ขายตัว พวกป้าใส่ร้ายแม่หนู"

แม้จะถูกทอดทิ้ง แต่ยังคงรัก และปกป้อง เชื่อว่ามารดาไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนกล่าว

"ใส่ร้ายอะไรกันล่ะ แม่แกน่ะขายตัว แกเองก็เป็นลูกกะหรี่ และที่แม่แกทิ้งแกไว้ที่นี่ก็คงได้ดีอยากจะ ชุบตัวใหม่ไงล่ะ"

หยาดน้ำตารินไหลอาบแก้มเนียนทั้งสองข้าง มันเป็นสิ่งที่เคยได้ยินนับครั้งไม่ถ้วน แต่กระนั้นยังคง บั่นทอนให้หัวใจบอบช้ำ

"ไม่จริง แม่....ไม่ได้เป็นแบบนั้น พวกป้าโกหก"

ป้าหวายแสยะยิ้ม ไม่หลงเหลือความเวทนาที่เคย

"กูไม่ได้โกหก และดูเหมือนเลือดความร่านของ นังปานดาวจะส่งมาถึงแกด้วย แกถึงได้มาให้ท่าผัวฉัน แบบนี้!"

ทุกสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความขยะแขยงชิงชัง กดดันให้เด็กสาวต้องจำนน

"เปล่านะจ๊ะ หนูรินมาทำงานตามปกติ แต่ลุงผู้ใหญ่ต่างหากที่เข้ามาปล้ำหนู"

ปฏิเสธเสียงดัง ทุกสายตาหันมามองผู้ใหญ่บ้านด้วยความเคลือบแคลง สมานถอนหายใจทิ้ง แสดงอาการหนักใจ

"ข้ายอมรับว่ากำลังจะมีอะไรกับนังหนูรินจริงๆ แต่ว่านังหนูเป็นคนเสนอตัวให้ข้าเอง เพื่อแลกกับเงิน ข้าสงสารมันก็เลยตกลง ถ้าไม่เชื่อก็ค้นตัวมันดู"

เด็กสาวหน้าซีดเผือด ปากอิ่มสั่นระริก ทุกสายตาที่มองมาตัดสินตนเป็นที่เรียบร้อย

"หน็อยนังริน เอ็งนี่มันร่านได้แม่จริงๆ"

ป้าหวาย ตรงเข้ามาค้นเงินในกระเป๋ากางเกงของเด็กสาว