บทที่ 2 ลุงจอมหื่น

เด็กสาวจอดจักรยานพิงกับกำแพง โดยไม่ทันเห็นสายตาหื่นกระหายของผู้ใหญ่บ้านที่มองอย่างกักขฬะ

“เอ็งมาก็ดีแล้ว รีบเข้าไปทำความสะอาดข้างในเถอะ ฝุ่นเยอะไปหมด”

สมานเป็นผู้ใหญ่บ้านประจำหมู่สิบสอง เขาเป็นคนดีมีเมตตา เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ทำให้เป็นที่รักของทุกคน แต่นั่นเป็นเพียงภาพลักษณ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเท่านั้น

“แล้วป้าหวายล่ะจ้ะ วันนี้อยู่หรือเปล่า”

“เอ็งรีบเข้ามาข้างในเถอะ แดดร้อนๆ อย่าเพิ่งถามอะไรมากเลย”

“จ้ะลุงผู้ใหญ่”

เด็กสาวเข้าไปด้านในภายในบ้านหลังใหญ่สองชั้น ตรงไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด เธอมาทำความสะอาดที่นี่สัปดาห์ละสองครั้ง

จังหวะที่หันกลับมาตกใจไม่น้อยที่เห็นลุงสมานยืนพิงขอบประตูมองด้วยสายตาแปลกไปจากที่เคย

"ลุงผู้ใหญ่มีอะไรหรือจ๊ะ"

"เปล่า ข้าก็แค่มาดูว่าเอ็งหยิบข้าวของได้ครบไหม"

"ครบจ้ะ ขอบคุณลุงผู้ใหญ่นะจ๊ะ"

ในมือมีไม้กวาด ที่โกยผง พร้อมทั้งไม้ถูพื้น เหมือนเช่นทุกครั้ง ยังคงเข้าใจว่าอีกฝ่ายเอ็นดูตน

"เอ้านี่...เงิน ค่าเหนื่อยของเอ็งวันนี้"

ธนบัตรแบงก์สีม่วงถูกยื่นให้ เด็กสาวมองด้วยความตื่นเต้นระคนฉงนใจ

"ค่าจ้างที่ลุงผู้ใหญ่ให้หนูริน มันแค่หนึ่งร้อยไม่ใช่หรือจ๊ะ"

"เอ็งรับไปเถอะ วันนี้เอ็งต้องเหนื่อยกว่าทุกวัน ห้องข้างบนสกปรกมาก"

"จะดีหรือจ๊ะ หนูรินว่าแค่ร้อยห้าสิบก็น่าจะพอจ้ะ"

แม้จะตื่นเต้นกับจำนวนเงิน แต่ไม่คิดเอาเปรียบเห็นแก่ได้

"เอ็งเก็บไว้เถอะ ข้าให้รับรองว่าเอ็งได้ทำงานคุ้มกับค่าตัวแน่ๆ"

คำพูดกำกวมแต่เด็กสาวไร้เดียงสา เกินกว่าจะตามทันความเลวทรามของคนตรงหน้า

"ขอบคุณจ้ะลุงผู้ใหญ่"

ยกมือไหว้ ใบหน้าเนียนระบายยิ้มสดใส รับเงินมาเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง หัวใจพองโต เย็นนี้จะแวะตลาดซื้อหมูไปผัดกะเพราให้ยาย

"วันนี้เอ็งขึ้นไปทำความสะอาดห้องนอนก่อนเลยนะ"

"ได้จ้ะลุงผู้ใหญ่"

ภายในหัวมีเพียงความตื่นเต้นระคนยินดี เท่ากับว่าจะมีเงินซื้อกับข้าวไปตลอดสัปดาห์

เด็กสาวก้าวเดินขึ้นไปบนชั้นสอง พร้อมกับอุปกรณ์ทำความสะอาด ด้านบนมีสามห้อง เธอเลือกทำความสะอาดห้องนอนเป็นลำดับแรกตามคำสั่ง

ภายในห้องมีเตียงนอนขนาดหกฟุตอยู่ตรงกลาง เรียวคิ้วสวยขมวดเป็นปม เข้าใจว่ามันน่าจะสกปรก แต่เท่าที่มองเห็นดูสะอาดสะอ้าน อีกทั้งยังได้กลิ่นหอมน้ำยาปรับผ้านุ่มจากชุดเครื่องนอน

"ไม่เห็นสกปรกเลย"

กล่าวอย่างฉงน แต่กระนั้นมือบางยังคงคว้าไม้กวาดเริ่มต้นทำความสะอาดพื้นห้อง

สมานยืนอยู่ที่ปากประตู ห่อปากมองเรียวขาขาวผ่องที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้น

"เอ็งนี่สวยเหมือนแม่ไม่มีผิดเลยนะน้ำริน"

เสียงชื่นชมที่แฝงไปด้วยกระเเสบางอย่างทำให้รีบหันกลับไปมอง ใบหน้าเนียนตระหนกไม่น้อย ปกติสมานจะไม่ขึ้นมาด้านบนขณะที่ตนทำความสะอาด

"ลุงผู้ใหญ่...เอ่อ ลุงขึ้นมาทำไมจ้ะ มีอะไรหรือเปล่า"

"ลุงอยากอยู่กับเอ็งสองคนไงล่ะ เอ็งไม่อยากอยู่กับลุงสองต่อสองบ้างหรือ"

กล่าวพร้อมกับก้าวเดินเข้ามาในห้อง จับจ้องเรือนร่างของเด็กสาวที่สวมใส่เสื้อยืดตัวโคร่ง กับกางเกงขาสั้น อย่างโลมเลีย

"ละ...ลุงผู้ใหญ่ จะทำอะไรจ๊ะ หนูไม่ได้อยากอยู่กับลุงสองคนจ้ะ"

ใบหน้าเนียนซีดเผือด ผู้ใหญ่ใจดีที่เคยรู้จักตอนนี้ไม่ต่างไปจากปีศาจร้าย มือบางกระชับไม้กวาดในมือแน่น หัวใจบีบอัดด้วยความหวาดกลัว

"หึหึ เอ็งมันเป็นเด็กปากแข็ง ข้ามองดูก็รู้ว่าเอ็งน่ะ ร่านเหมือนแม่ไม่มีผิด"

"ลุงผู้ใหญ่..."

มองอีกฝ่ายด้วยความผิดหวัง ไม่คิดว่าบุคคลที่ตนนับถือจะไม่ต่างไปจากคนอื่นในหมู่บ้านที่กล่าวหาแม่ ของเธอ

"ออกไปนะจ๊ะ ถ้าลุงผู้ใหญ่ไม่ออกไปหนูจะตะโกนเรียกป้าหวายจริงๆ นะจ๊ะ"

คำข่มขู่ไม่เป็นผล อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ มิหนำซ้ำยังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก สาบเสื้อที่แยกออกจากกันเผยให้เห็นเนื้อหนังเหี่ยวย่น

"ตะโกนเลย อยากตะโกนก็เอาสิ"

กล่าวพร้อมกับกระโจนเข้ามาหา น้ำรินหวีดร้องเสียงหลง เบี่ยงตัวหลบ

"ช่วยด้วยจ้ะ ป้าหวายช่วยด้วย ลุงผู้ใหญ่จะปล้ำหนู ฮือ..."

ตะโกนสุดเสียงซ้ำไปซ้ำมา ฝ่าเท้าบางรีบก้าวตรงไปปากประตูที่เปิดอยู่ แต่ทว่าเส้นผมดำขลับยาวสลวยถูกกระชากจากด้านหลัง