บทที่ 4 ราเชนทร์

"อย่านะจ๊ะ อย่า..."

ธนบัตรสีม่วงถูกฉกฉวยไป

"จริงด้วยปกติฉันจ้างแกแค่ร้อยเดียว"

"ฮือ...ไม่ใช่นะจ๊ะ ลุงผู้ใหญ่เป็นคนให้หนูรินเองจ้ะ"

เพี๊ยะ เพี๊ยะ ใบหน้าเนียนสะบัดไปมาตามฝ่ามือ ที่กระทบ ร่างเล็กฟุบลงกองกับพื้นปราศจากคนปกป้อง มีเพียงเสียงตำหนิซ้ำเติมเท่านั้นที่ดังอยู่รอบกาย

"ทุเรศจริงๆ เลย ถ้ามันจะร่านแบบนี้ เราควรไล่มันออกไปจากหมู่บ้านเลยดีไหมจ๊ะผู้ใหญ่"

"เออ...ข้าว่าอย่าให้ถึงขั้นนั้นเลย สงสารเด็กมัน"

"ถูกมันใส่ความแบบนี้ ผู้ใหญ่ยังจะเมตตามันอีกหรือจ๊ะ"

ท่ามกลางเสียงวิจารณ์ของผู้คนในหมู่บ้าน เด็กสาวทำได้เพียงกอดเข่าก้มหน้าร่ำไห้จนตัวโยน

ไม่มีใครเชื่อเธอเลย...

"เราควรไล่มันกับยายออกไปจากหมู่บ้าน ขืนอยู่ต่อไปดีแต่จะทำให้เสื่อมเสีย"

ความคิดเห็นแต่ละอย่างที่กล่าวออกมา ไร้ซึ่งความเมตตา อีกทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากผู้คน

"ไม่นะจ๊ะ ถ้าทำแบบนั้นหนูรินกับยายจะไปอยู่ที่ไหนกัน"

"นั่นมันเรื่องของแก"

ป้าหวายเงื้อมือขึ้นสูงหวังจะฟาดลงบนใบหน้าของเด็กสาวอีกครั้ง น้ำรินก้มหน้างุดเตรียมรับความเจ็บปวด

"พวกคุณไม่มีสิทธิ์ไล่ใครออกไปไหนทั้งนั้น"

น้ำเสียงกระด้างดังขึ้น พร้อมกับคว้าข้อมือของ ป้าหวาย

"คุณเป็นใคร ไม่รู้เรื่องอะไรอย่าเข้ามายุ่งดีกว่า"

บุรุษหล่อเหลา รูปร่างกำยำ แต่งกายทะมัดทะแมง ไม่คุ้นตาทำให้มั่นใจว่าไม่ใช่คนละแวกนี้

ราเชนทร์ไม่สนใจ นั่งลงบนส้นเท้า มองเส้นผมดำขลับที่ยุ่งเหยิงบดบังใบหน้า หรี่ตาแคบมอง

นี่หรือ น้ำริน ลูกสาวของปานดาว

เขาไปบ้านเด็กสาวแต่ไม่พบ ระหว่างทางเห็นผู้คนยืนมุง จึงเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง รอยยิ้มหยันถูกซ่อนภายใต้ใบหน้าราบเรียบ

"ลุกขึ้นยืนไหวไหม"

ประโยคแสนธรรมดาแต่กลับทำให้หัวใจบริสุทธิ์อบอวลไปด้วยความหวัง หวังจะได้รับความเมตตา จากใครสักคน...

ใบหน้าเนียนเปื้อนหยาดน้ำตาค่อยๆ เงยขึ้นมอง วินาทีแรกสบตา กายแกร่งเครียดเขม็ง เสมือนถูกกระเเสไฟนับล้านดึงดูด เลือดลมในกายพลุ่งพล่าน

ใบหน้าเนียนตรงหน้า ถอดแบบคนเป็นแม่ไม่มีผิด มีเพียงแววตาเท่านั้นที่แตกต่าง

ปานดาว ดวงตากลมโตเเพรวพราวเต็มไปด้วยเสน่ห์ ขณะที่ดวงตากลมโตตรงหน้า หวานซึ้งระคนเศร้าหมอง

มือหนาที่ยื่นส่งกำลังจะชักกลับ แต่ฝ่ามือเล็กคว้าเอาไว้ โผเข้ากอดคนแปลกหน้าทั้งน้ำตา

"หนูรินไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะคะ ช่วยหนูด้วย อย่าให้ใครไล่หนูกับยายไปไหนเลยนะคะ"

โอบกอดบุรุษแปลกหน้า พรั่งพรูความรู้สึกมากมาย หัวใจสาวอิงแอบโหยหาความเมตตา

"นี่คุณ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ ผมว่าปล่อยเด็กจะดีกว่า"

สมานกล่าวด้วยน้ำเสียงฉุนกึก เดือดดาลในอก เด็กสาวที่หมายปองกำลังอยู่ในอ้อมแขนชายอื่น

"ผมว่าพวกคุณแยกย้ายไปทำอย่างอื่นน่าจะดีกว่า ถ้าเรื่องถึงตำรวจ สืบไปสืบมาคนที่เดือดร้อนอาจเป็น พวกคุณ อย่าลืมนะครับนี่คือผู้เยาว์"

ท่าทางถือดีไม่เกรงกลัวใคร ของราเชนทร์ทำให้ชาวบ้านละเเวกนั้นถอยห่าง เดินหนีไปคนละทิศทาง เว้นเสียแต่สมาน

"นี่คุณเป็นใคร มายุ่งอะไรกับเรื่องของลูกบ้านผม"

"ผมพ่อเลี้ยงราเชนทร์ ถ้าผู้ใหญ่กับเมียมีปัญหาอะไรก็โทรหาผมละกันครับ พอดีผมมีธุระกับเด็กคนนี้"

ราเชนทร์ก้มมองเด็กสาวที่ยังคงเอาหน้าซุกอยู่กับแผงอกแกร่ง ส่วนสูงของเธออยู่เหนือเอวสอบไม่กี่คืบ

"พ่อเลี้ยงราเชนทร์..."

สมานรับนามบัตรที่ถูกยื่นส่งมาให้ ทวนชื่อซ้ำด้วยความประหลาดใจ

พ่อเลี้ยงราเชนทร์....หากจำไม่ผิดเขาคือเจ้าของ ปางไม้ที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือ อีกทั้งยังรู้จักกับผู้มีอิทธิพลมากมาย

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว"

"ชะ...เชิญเลยครับ"

สมานรีบจูงเมียเข้าบ้าน ไม่อยากมีปัญหากับบุคคลที่มีอิทธิพล

เขาดันร่างของเด็กสาวออกห่าง ขณะที่เธอยังคง ก้มหน้า หยาดน้ำตารินไหลสะอึกสะอื้น

"หยุดร้องไห้ได้แล้ว..."

มือหนาเชยคางให้ใบหน้าเนียนแหงนเงย นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาอย่างอ่อนโยน

"ขอบคุณนะคะ...ขอบคุณที่ช่วยหนูริน"

น้ำเสียงเจือสะอึกสะอื้น เขย่าหัวใจรุนแรง

"หยุดร้องไห้ได้แล้ว ไม่มีใครทำอะไรเธอทั้งนั้น"