บทที่ 1 เด็กสาวยากจน

รถกระบะโฟวิลแล่นด้วยความเร็วสูงตามคำสั่งของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้าน ข้างคนขับ

"พ่อเลี้ยงมั่นใจหรือครับว่าจะทำแบบนี้จริงๆ"

รุ่งโรจน์ ตั้งคำถามด้วยความไม่สบายใจในขณะที่ มือ และเท้าทำหน้าที่บังคับยานยนต์ ให้แล่นบนท้องถนน

"มั่นใจสิวะทำไมจะไม่มั่นใจนี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้น้องชายกูตาสว่าง ตัดใจจากผู้หญิงแพศยาได้เสียที"

ราเชนทร์ สิริวัฒน์ หนุ่มฉกรรจ์วัยสามสิบห้า ใบหน้าหล่อเหลา นัยน์ตาคู่คมดุดัน ริมฝีปากบางเฉียบ ผิวพรรณคล้ามแดดทำให้ดูคมเข้ม เขาคือพ่อเลี้ยงปางไม้คนดังของภาคเหนือ

"แต่ผมว่า...เราอาจทำร้ายความรู้สึกของเด็กคนนึงนะครับ"

คนฟังแค่นยิ้มหยัน มั่นใจว่าเด็กหญิงวัยสิบเจ็ดคงจะไม่ต่างไปจากมารดา

"ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น กูเชื่อแบบนั้น"

"แต่เท่าที่รู้มาเธออยู่กับยาย..."

กำลังจะกล่าวว่าเด็กสาวน่าสงสาร แตกต่างจากคนเป็นแม่ลิบลับ

"มึงตั้งใจขับรถดีกว่าไหม กูอยากเห็นหน้าคนตกสวรรค์เร็วๆ"

"ครับพ่อเลี้ยง"

คนสนิทรับคำเลิกแสดงความคิดเห็นที่มี รู้ดีว่าพ่อเลี้ยงราเชนทร์เกลียดชังผู้หญิงที่เป็นคนรักน้องชายเป็นอย่างยิ่ง

ปานดาว เธอคือคนรักของ ราชันย์ หญิงสาวเป็นคนสวย เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันล้นเหลือ และมันคือข้อดีเพียงข้อเดียวที่มี

ชื่อเสียง พฤติกรรมบ่งบอกให้รู้ว่าปานดาวไม่ใช่คนดี เธอพร้อมจะโผเข้าหาผู้ชายทุกรายที่มีเงิน และราชันย์คือเหยื่อรายล่าสุด ที่ลุ่มหลงมอบหัวใจให้อย่างไม่ลืมหู ลืมตา

แน่นอนว่าเขาไม่อาจปล่อยให้ผู้หญิงเช่นนี้อยู่ข้างกายน้องชาย คำพูดบอกกล่าว คงไม่สามารถยืนยันความแพศยาหลอกลวง ได้เท่ากับการนำหลักฐานที่มีลมหายใจไปยืนยัน

“ยายจ๋า กินข้าวเถอะจ้ะ”

น้ำริน เด็กสาววัยสิบเจ็ด มองกับข้าวเมนูเรียบง่ายสองอย่างที่เพิ่งทำเสร็จด้วยความสุขใจ ใบหน้าเนียนสวยมีเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก

“วันนี้เอ็งทำอะไรให้ยายกินล่ะน้ำริน”

ยายสมที่นอนอยู่บนเตียงไม้ ค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเลตามประสาคนชรา

เด็กสาวที่เพิ่งก้าวขึ้นมาบนบ้านรีบวางจานอาหารลง ตรงปรี่เข้ามาประคองคนสูงวัย

“หนูรินช่วยจ้ะยาย”

“เอ่อ...ขอบใจเอ็งมากนะ”

ประคองให้ลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับยกโต๊ะพับสำหรับรับประทานอาหารมาใกล้ เพื่อให้ยายกินได้สะดวก

“หนูรินไปเก็บตำลึง กับ ผักบุ้งหลังบ้านมาทำต้มจืดกับผัดผักจ้ะยาย”

ความเป็นอยู่ของสองยายหลานค่อนข้าง ลำบากขัดสนตั้งแต่ที่ยายสมขาเจ็บไม่สามารถทำงานได้ รายได้เดียวมาจากหลานสาวตรงหน้า

น้ำรินมองตามสายตาของยาย เกือบสองสัปดาห์แล้วที่เก็บพืชผักรอบบ้านมาประกอบอาหาร

“ยายจ๋า...เดี๋ยวเย็นนี้หนูจะซื้อหมูในตลาดมาผัดให้กินดีไหมจ๊ะ”

“ไม่ต้องหรอก ยายกินอะไรก็ได้ที่เป็นฝีมือของเอ็ง”

ฝ่ามือของคนสูงวัยลูบศีรษะของหลานสาวด้วยความรักใคร่ คงดีกว่านี้หากได้ทำงานตนคงไม่เป็นภาระให้หลานสาว

น้ำรินถูกเลี้ยงดูโดยยายสม ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยพบหน้าบุพการี มีเพียงภาพถ่ายเท่านั้นที่ทำให้รู้ว่าตนมีใบหน้าถอดแบบมาจากมารดา

มือบางตักข้าวใส่จาน แต่กระนั้นอดนึกถึงบุพการีไม่ได้  

“ยายจ้ะ น้ำรินอยากรู้จังเลยจ้ะ ว่าแม่กำลังทำอะไรอยู่”

“จะไปนึกถึงคนที่เขาทิ้งเราไปทำไม”

“หนูรินขอโทษจ้ะยาย”

น้ำเสียงไม่พอใจ ทำให้ก้มหน้างุด แต่กระนั้น มองหลานสาวที่มีใบหน้าถอดแบบบุตรสาวมาราวกับพิมพ์เดียวกัน ด้วยความเวทนา

“ยายไม่ได้ตั้งใจจะดุเอ็งหรอกนะ แต่ไม่อยากให้เอ็งทุกข์ใจ”

ทันทีที่ปานดาวคลอด เธออุ้มทารกน้อยมาให้มารดาเพื่อเลี้ยงดู และหลังจากนั้นก็ไม่เคยติดต่อมาอีก

“หนูรินเข้าใจจ้ะ หนูรินจะไม่พูดถึงแม่อีกแล้ว”

ดวงตากลมโตรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส กะพริบตาถี่ขับไล่ความอ่อนแอให้กลับเข้าไปในอก ยายสมหงุดหงิดทุกครั้งที่เอ่ยถึงมารดา

“กินข้าวเถอะ ยายหิวแล้ว”

“จ้ะยาย”

มือบางตักอาหารเข้าปาก แต่กระนั้นยังคงนึกถึงมารดา อยากรู้ว่าท่านอยู่ที่ไหน สบายดีหรือไม่ จะนึกถึงบุตรสาวอย่างตนบ้างไหม คำถามมากมายอัดแน่นเต็มความรู้สึก

น้ำรินปั่นจักรยานคันเก่าไปตามทางลูกรัง เด็กสาวไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือเฉกเช่นคนอื่น ในแต่ละวันรับจ้างทำความสะอาดตามบ้าน พอจะได้เงินมาซื้อข้าวสารประทังชีวิต

“อ้าว...นังหนู มาแล้วหรือ”

“สวัสดีจ้ะลุงผู้ใหญ่”