บทที่ 5 เครื่องมือที่มีหัวใจ

ความอ้างว้างถูกเติมเต็มภายในชั่วพริบตา มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตา ปากอิ่มคลี่รอยยิ้ม

"หนูริน หยุดร้องไห้แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่อยู่ข้างหนู"

หัวใจแกร่งกระตุกไหว มือหนายกขึ้นกระแอมไอ ข่มความรู้สึกที่ไม่ควรบังเกิด

"ฉันราเชนทร์ ปานดาวบอกให้ฉันมารับเธอไปเจอ เห็นบอกว่าคิดถึงเธอมาก"

"จริงหรือคะ...แม่ให้คุณมารับหนูไปพบหรือคะ"

ดวงตากลมโตเปล่งประกาย สิ่งที่ได้ยินเสมือนเป็นความฝัน หัวใจบีบรัดด้วยความตื่นเต้นระคนสุขล้น หลงลืมเรื่องราวหวาดกลัวเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

"ใช่ หรือว่าเธอไม่อยากเจอแม่ตัวเอง"

รอยยิ้มไร้เดียงสาที่เห็น ทำให้ราเชนทร์เสหลบมองทางอื่น

"อยากสิคะ หนูรินไม่เคยเจอแม่ปานดาวเลยค่ะ หนูรินอยากกอดแม่สักครั้ง"

มีเพียงแค่รูปถ่ายเท่านั้นที่ทำให้เธอได้รู้ว่า ตนเองมีใบหน้าคล้ายกับมารดา

"งั้นก็ขึ้นรถ"

"ไปตอนนี้เลยหรือคะ คือว่า...หนูรินอยากพายายไปด้วย ถ้ายายได้เจอแม่ยายต้องดีมากแน่ๆ เลยค่ะ"

"ฉันไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น ถ้าเธออยากเจอแม่ก็ต้องขึ้นรถไปกับฉันตอนนี้"

ดวงตากลมโตฉายชัดถึงความลังเล แต่เมื่อราเชนทร์เปิดรูปจากโทรศัพท์มือถือ ทำให้เด็กสาวยิ่งตื่นเต้น

“แม่...นั่นแม่จริงๆ ด้วย”

รูปที่เห็นแม่ของเธอกำลังระบายยิ้มอย่างมีความสุข

"ไปค่ะ หนูรินอยากเจอแม่"

"งั้นก็ขึ้นรถ"

"ค่ะ"

เด็กสาวก้าวตามคนตัวโตอย่างไม่คิดสิ่งอื่นใด เดินตรงไปที่รถกระบะโฟวิล ภายในหัวมีเพียงความตื่นเต้นระคนยินดีที่จะได้พบมารดา

"สวัสดีค่ะ"

มือบางยกขึ้นไหว้ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถ

"สวัสดีครับ"

รุ่งโรจน์ยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร ก่อนจะชำเลืองมอง สีหน้าของเจ้านายที่ระบายยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความสมใจ

“ว่าแต่...แม่ปานดาวอยู่ที่ไหนหรือคะ"

"แม่ของเธออยู่ที่ไร่ของฉันที่เชียงราย"

น้ำเสียงของราเชนทร์ที่นั่งอยู่เบาะด้านหน้าแข็งกระด้างขึ้น

"แม่ของหนูริน ทำงานที่นั่นใช่ไหมคะ"

"ไปถึงที่นั่นเธอจะรู้เอง"

เขากล่าวตัดบท น้ำเสียงเย็นชาแตกต่างไปจาก เมื่อครู่ที่ช่วยเหลือลิบลับ แต่กระนั้นเด็กสาวไม่ได้ให้ความสนใจ เมื่อภายในหัวมีเพียงเรื่องของมารดา

แม่จ๋า...หนูรินอยากเจอแม่จ้ะ

ตลอดหนทางจวบจนกระทั่งรถกระบะโฟวิลแล่นเข้ามาภายใน ไร่ราชา เด็กสาวมองด้วยความตื่นตาตื่นใจ ชีวิตนี้ไม่เคยได้ไปไหน

"ที่นี่สวยจังเลยค่ะ..."

กล่าวออกไปด้วยความสดใส ขณะที่ภายในรถเงียบงันปราศจากบทสนทนา

"เดี๋ยวฉันลงไปก่อน เธอค่อยตามลงไป"

ราเชนทร์กำลังจะก้าวลงจากรถ แต่ทว่ามือบางคว้าท่อนแขนกำยำเอาไว้

“เดี๋ยวค่ะคุณราเชนทร์”

เขาหันมามองด้วยแววตาดุดันแตกต่างไปจากคราแรก มือบางรีบผละออก

“มีอะไรก็รีบพูดมา”

“คือ...หนูรินขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยหนูในวันนี้ และยังพาหนูมาเจอแม่อีก ขอบคุณจริงๆ ค่ะ”

รอยยิ้มสดใส อีกทั้งยังมองเขาด้วยความเทิดทูน กรามแกร่งขบกันแน่น เบือนหน้าหนี

“ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเด็กอย่างเธอ”

กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น เขาเชื่อมั่นแบบนั้น น้ำรินระบายยิ้มบางๆ งุนงงกับสิ่งที่เขากล่าว

"ไอ้โรจน์ มึงก็รออยู่บนรถนี่ล่ะ"

"ครับพ่อเลี้ยง"

รุ่งโรจน์รู้ดี เจ้านายคงหมายถึงให้ตนจับตาดูเด็กสาวเอาไว้ ประตูรถที่เปิดออกปิดลง ทำให้ถอนหายใจทิ้ง ลอบมองเด็กสาวผ่านกระจกหลังด้วยความเวทนา

"พี่โรจน์จ้ะ พี่ว่าแม่จะแปลกใจไหมที่เจอหนู หนูตื่นเต้นจังเลยจ้ะ"

"น่าจะแปลกใจครับ"

รุ่งโรจน์ตอบรับสั้นๆ ทั้งที่ความจริงอยากจะกล่าวว่า ไม่ใช่แค่แปลกใจ แต่น่าจะเป็นตกใจเสียมากกว่า การยินดี

ใบหน้าเนียนสวยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม อีกทั้งยังพูดคุยกับตัวเอง ประหนึ่งซักซ้อมว่าจะกล่าวสิ่งใดกับมารดาที่ไม่เคยได้พบเจอ

มือบางเย็นเฉียบ ดวงตากลมโตคอยมองไปยังทางเรือนไม้หลังใหญ่ที่ราเชนทร์หายเข้าไป รอยยิ้มส่วนหนึ่ง ที่ผุดขึ้น ไม่ใช่เพียงเพราะจะได้เจอกับมารดา

แต่เป็นหัวใจสาวที่เต้นผิดจังหวะคราแรกในชีวิตคุณราเชนทร์...

ปานดาว หญิงสาววัยสามสิบสอง ใบหน้าเนียนสวยริมฝีปากอวบอิ่ม ดวงตากลมโต อยู่ภายใต้แพขนตา งอนงาม เครื่องหน้าลงตัว รวมถึงจริตมารยาของสตรีทำให้บุรุษที่พบเจอ ต่างลุ่มหลงอย่างง่ายดาย

ไม่มีผู้ชายคนไหนสามารถปฏิเสธเสน่ห์แพรวพราวของเธอได้ เฉกเช่นราชันย์ น้องชายของพ่อเลี้ยงคนดัง

“อ๊ะ...คุณราชันย์ ดีเหลือเกินค่ะ อ่า...”