มงกุฎนั่นเก็บไว้เถอะ ฉันขอเลือก MIT ดีกว่า のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 9

ฉันก้มมองตัวเลโก้สั่งทำพิเศษสี่ตัวบนโต๊ะทำงานฉันสั่งทำพวกมันตั้งแต่สัปดาห์แรกที่ย้ายมาอยู่ที่นี่—แม่ พ่อ ดันเต้ และลูก้า ถึงตอนนั้นจะรู้สึกว่าน่าสมเพชอยู่บ้าง แต่การจัดพวกมันไว้รอบกองตำราก็ทำให้อพาร์ตเมนต์ที่ว่างเปล่าแห่งนี้ดูเงียบเหงาน้อยลงฉันกำลังจะเก็บพวกมันใส่กล่องตอนที่โทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาแม่: บ่ายนี้กลับบ้านมา เราต้องคุยกันเรื่องมหาวิทยาลัยที่ลูกจะเลือกสายตาของฉันสะดุดอยู่ที่คำคำเดียวบ้านบางอย่างในใจพลันไหววูบขึ้นมา ก่อนที่ฉันจะห้ามตัวเองได้บางทีพวกเขาอาจจะจำคำสัญญาได้ฉันเรียกแท็กซี่หลายเดือนก่อน ฉันเคยนั่งรถของตระกูลเบลลินีไปเยี่ยมเบียนก้าที่โรงพยาบาล วินาทีที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอก็เกิดอาการทรุดหนักอีกครั้งพ่อโทษฉัน และเพิกถอนสิทธิ์การใช้รถของครอบครัวทั้งหมด เพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะไม่มีวันไปโผล่ที่บ้านโดยไม่ได้รับเชิญเมื่อแท็กซี่มาจอดที่ประตูรั้วเหล็กของคฤหาสน์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ล้อมรถและซักถามคนขับอยู่พักใหญ่ ก่อนจะยอมให้เราผ่านเข้าไปตอนที่ฉันก้าวเข้าสู่ห้องโถงหลัก เบียนก้านั่งอยู่ตรงกลางห้อง มีของขวัญที่ห่ออย่างสวยงามสี่ชิ้นวางอยู่ตรงหน้าเธอแ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันไปเข้ากะทำงานที่คาเฟ่แห่งหนึ่งบนถนนแมดิสันอเวนิวโดยปกติฉันทำงานหลังเคาน์เตอร์ แต่ร้านกำลังเปิดตัวเมนูฤดูร้อน ผู้จัดการจึงยื่นชุดแฟนซีถ้วยกาแฟยักษ์ให้ แล้วส่งฉันออกไปแจกคูปองข้างนอกพอถึงเที่ยง อากาศร้อนของแมนฮัตตันก็อบอวลจนชุดมาสคอตกลายเป็นเตาอบขนาดย่อมฉันหลบมาอยู่หลังตึก ถอดหัวโฟมออก แล้วยกขวดน้ำขึ้นดื่ม"วาเลนติน่าเหรอ?"ฉันชะงักครอบครัวของฉันยืนอยู่ใกล้ทางเข้าบูติกสเตอริโอแบรนด์อิตาลีฝั่งตรงข้ามถนนพ่อกับแม่อยู่ที่นั่นด้วย พร้อมด้วยดันเต้ ลูก้า และเบียนก้า นี่คงเป็นการช้อปปิ้งของเบียนก้าอีกตามเคยดันเต้และลูก้าถือถุงแบรนด์เนมพะรุงพะรังอยู่ในมือส่วนเบียนก้าไม่ได้ถืออะไรเลย เธอไม่เคยต้องถืออะไรอยู่แล้วแม่จ้องมองชุดยูนิฟอร์มของฉัน ก่อนจะมองเลยไปยังชุดมาสคอตประหลาดที่วางอยู่ข้างตัว ความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอก่อน ตามมาด้วยแววตาที่เกือบจะคล้ายกับความห่วงใย"ลูกมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย?" เธอรีบเดินตรงเข้ามาหา "เหงื่อท่วมตัวหมดแล้ว""ทำงานค่ะ""ทำงานงั้นเหรอ?" คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน "วาเลนติน่า บัญชีของลูกมีเงินเข้าตั้งแปดพันดอลลาร์ทุกเดือน ทำไมล

คฤหาสน์ตระกูลเบลลินีคึกคักไปด้วยการเตรียมงานชุดต้อนรับนักศึกษาใหม่ของ UCLA ของเบียนก้าวางเด่นเป็นสง่าอยู่กลางโต๊ะรับแขก แฟ้มสีน้ำเงินและทองกางออกวางคู่กับธงสามเหลี่ยมทีมบรูอินส์ คู่มือแนะนำนักศึกษาใหม่ และจดหมายต้อนรับที่แม่น่าจะอ่านซ้ำไปไม่ต่ำกว่าหกรอบแล้ว“เบียนก้าของเรากำลังจะได้ไปเรียนที่ UCLA แล้ว” เธอกล่าวโดยไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจเอาไว้ได้ “พวกติวเตอร์กับที่ปรึกษาการสมัครเรียนส่วนตัวทั้งหมดนั่นคุ้มค่าจริงๆ”พ่อนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังตรวจทานรายชื่อแขกรับเชิญบนแท็บเล็ตของเขา“เรามีลูกสาวสองคนที่กำลังจะไปเรียนมหาวิทยาลัย ครอบครัวเราจะต้องจัดงานเฉลิมฉลองให้สมเกียรติ”เขาเริ่มเอ่ยชื่อหัวหน้าแก๊ง ครอบครัวพันธมิตร และสมาชิกสภาที่จะได้รับเชิญให้มาร่วมงาน“เราจะเปิดห้องบอลรูมดีไหม” แม่เสนอขึ้น “เด็กๆ จะได้เดินเข้างานพร้อมกัน”ดันเต้ส่ายหัวขณะเลื่อนดูรายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์“ห้องบอลรูมคงไม่ใหญ่พอหรอกครับถ้าเราเชิญทั้งห้าครอบครัวใหญ่แห่งนิวยอร์ก เราควรใช้สนามหญ้าฝั่งใต้แล้วตั้งเต็นท์พาวิลเลียนขนาดใหญ่ดีกว่า”นี่จะไม่ใช่งานเลี้ยงส่งไปมหาวิทยาลัยธรรมดาๆ แน่แต่ม

สายฝนโปรยปรายกระทบหน้าต่างตอนที่เครื่องบินของฉันแลนดิ้งลงที่สนามบินโลแกนไม่มีใครมารอรับฉันอยู่ตรงจุดรับกระเป๋าเลยสักคนถ้าเป็นเมื่อก่อน เรื่องนั้นคงทำให้ฉันเจ็บปวดน่าดูฉันใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตไปกับการรอคอย—รอให้แม่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ รอให้พ่อมองฉันด้วยความภูมิใจ รอให้ดันเต้ปฏิบัติกับฉันเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง และรอให้ลูก้าเปลี่ยนกลับมาเป็นเด็กหนุ่มผู้เคยสัญญาว่าจะรอฉันอยู่ที่สแตนฟอร์ดแต่ตอนนี้ เป็นครั้งแรกที่ความโดดเดี่ยวให้ความรู้สึกเหมือนอิสรภาพโทรศัพท์ของฉันเต็มไปด้วยสายที่ไม่ได้รับทันทีที่เปิดเครื่องฉันปิดเสียงมันทั้งหมด เรียกบริการรถรับส่งผ่านแอปพลิเคชัน แล้วบอกที่อยู่ของ MIT กับคนขับโครงการวิจัยช่วงฤดูร้อนได้จัดเตรียมที่พักบนแคมปัสไว้ให้ฉันล่วงหน้าแล้ว เมื่อฉันไปถึง เจ้าหน้าที่ประสานงานบัณฑิตศึกษาคนหนึ่งก็มารอพบฉันที่ล็อบบี้พร้อมกับบัตรนักศึกษาและกุญแจห้อง“วาเลนติน่า เบลลินีใช่มั้ยคะ?”ฉันพยักหน้ารับใบหน้าของเธอสว่างขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ผู้ชนะรางวัลรีเจเนรอนและเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิกคณิตศาสตร์ ทุกคนในภาควิชารอคอยที่จะได้พบคุณอยู่เลยค่ะ”ฉันไม่คุ้นเคยกับการได้ยินคนพูด

สามวันหลังจากที่ลูก้ากลับจากเคมบริดจ์ เรื่องอื้อฉาวของตระกูลเบลลินีก็ปะทุขึ้นNY1 ไม่เคยนำเทปสัมภาษณ์ที่คฤหาสน์ออกอากาศเลยแต่กลับกลายเป็นว่ามีคนในทีมงานเริ่มตั้งคำถามขึ้นมาว่า เหตุใดหนึ่งในนักเรียนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของอเมริกาจึงหายตัวไปโดยที่ครอบครัวของเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอไปอยู่ที่ไหนเพื่อนร่วมชั้นเก่าของฉันเริ่มพูดถึงเรื่องนี้จากนั้นผู้จัดการคาเฟ่ก็ยอมรับว่าแม่เป็นคนมาเก็บเงินค่าจ้างของฉันไปและเอาธนบัตรปลอมมาวางไว้แทนผู้ดูแลตึกคอนเฟิร์มว่าฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวในตึกที่เป็นกรรมสิทธิ์ของตระกูลเบลลินีเป็นเวลาถึงหนึ่งปีเต็มพาดหัวข่าวแพร่สะพัดไปทั่วทั่วนิวยอร์กฝาแฝดตระกูลเบลลินีผู้ถูกลืม: อัจฉริยะระดับประเทศต้องใช้ชีวิตอย่างไร้การคุ้มครองในขณะที่ครอบครัวฉลองให้น้องสาวเธอคว้ารางวัลรีเจเนรอน ปฏิเสธสแตนฟอร์ด และทิ้งครอบครัวเพื่อมุ่งหน้าสู่ MITฉันเห็นข่าวนี้ขณะกำลังนั่งกินพิซซ่าอยู่กับรูมเมทเธอค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลง “วาเลนติน่า... นี่เรื่องเกี่ยวกับเธอรึเปล่าเนี่ย?”บนหน้าจอคือภาพถ่ายอพาร์ตเมนต์เก่าของฉันตุ๊กตาเลโก้สี่ตัวนั่งอยู่บนโต๊ะตามลำพังฉันจ้องมองพวก