Todos os capítulos de พระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง: Capítulo 11 - Capítulo 20

ใช่ ๆ ข้าไม่เก่งหรอกแต่ข้าไม่เก่งแล้วยังเอาตัวรอดได้ นั่นต่างหากสำคัญหลงจิ่งเฉินยกจอกสุราขึ้นจิบครั้งนี้รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากชัดเจนกว่าเดิมมู่หว่านหว่านกลับมานั่งทันทีที่นั่งลง นางก็เหลือบมองอาหารบนโต๊ะของเมื่อกี้ยังเหลืออยู่หลงจิ่งเฉิน “…”เมื่อครู่ยังยืนอยู่กลางท้องพระโรงต่อหน้าฮ่องเต้ ตอนนี้กลับมาสนใจอาหารต่อได้แล้วมู่หว่านหว่านกำลังจะหยิบตะเกียบ แต่จานอาหารหนึ่งถูกเลื่อนมาตรงหน้าเสียก่อนนางเงยหน้าขึ้น หลงจิ่งเฉินเป็นคนเลื่อนมาให้“กินเสีย”มู่หว่านหว่านกะพริบตา“ท่านอ๋องไม่เสวยหรือเพคะ”“ข้าไม่ชอบ”จริงหรือเขามองนางนิ่งช่างเถอะ ของฟรีไม่ควรถามมากมู่หว่านหว่านยิ้มบาง“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ”หลงจิ่งเฉินไม่ได้ตอบ แต่แววตาที่มองนางแตกต่างจากเดิมอย่างชัดเจนเดิมทีเขาสนใจนางเพราะเสียงความคิดที่ไม่เหมือนใครจากนั้นจึงค่อย ๆ คุ้นเคยเพราะเรือนท้ายจวนเป็นสถานที่เพียงไม่กี่แห่งที่ทำให้เขาพักผ่อนได้อย่างสงบแต่วันนี้เขาได้เห็นอีกด้านหนึ่งของมู่หว่านหว่านนางฉลาด รู้จักถอยเมื่อควรถอยรู้จักเปลี่ยนสถานการณ์ที่เสียเปรียบให้กลายเป็นโอกาส และที่สำคัญ นางไม่ได้รอให้เขายื่นมือเข้าช่วยหล

มู่หว่านหว่านนิ่งไปเมื่อครู่นางเผลอพึมพำคำสุดท้ายออกมาจริงหรือนางรีบเปลี่ยนเรื่อง“หม่อมฉันได้ยินเรื่องที่ท่านอ๋องจัดการคนปล่อยข่าวแล้วเพคะ”“อืม”“ขอบพระทัยเพคะ”คราวนี้พูดออกมาชัดเจน หลงจิ่งเฉินมองนาง“ไม่จำเป็น”“จำเป็นสิเพคะ มีคนช่วยก็ต้องขอบคุณ”ถึงแม้ท่านจะทำให้ข้ากลายเป็นเป้าใหญ่กว่าเดิมก็เถอะ“กลัวหรือ”มู่หว่านหว่านชะงัก“เรื่องใดเพคะ”“กลายเป็นเป้า”นางจ้องเขาอีกแล้วคนผู้นี้เดาความคิดเก่งเกินไปหรือไม่หลงจิ่งเฉินสบตานางอย่างสงบนิ่งมู่หว่านหว่านจึงตอบตามจริง“หม่อมฉันไม่ได้กลัว เพียงคิดว่าหลังจากนี้คงต้องระวังตัวมากกว่าเดิม”“เจ้าคิดถูก”“แล้วท่านยังทำอีก”“ต่อให้ข้าไม่ทำ คนที่คิดเล่นงานเจ้าก็ไม่ได้หยุด”มู่หว่านหว่านเงียบลงหลงจิ่งเฉินพูดต่อ“อย่างน้อยจากนี้ คนที่คิดลงมือจะต้องคิดถึงผลตามมาก่อน”เหตุผลง่าย ๆ นั้นทำให้นางเถียงไม่ออกก็จริงหลงจิ่งเฉินเดินไปนั่งบนเก้าอี้ประจำของตนราวกับเป็นเรื่องปกติมู่หว่านหว่านมองตาม“ท่านอ๋อง”“อะไร”“วันนี้ไม่ปวดศีรษะหรือเพคะ”“ไม่”“แล้วมาทำไม”เสี่ยวหลินที่ยืนด้านนอกก้มหน้าทันทีเสี่ยวชุนรีบหันไปจัดวัตถุดิบอย่างตั้งอกตั้งใจไม่มีใค

หัวใจของมู่หว่านหว่านเต้นแรงขึ้นนางหยิบมันออกมา เมื่อเปิดผ้าออก ด้านในปรากฏสมุดเล่มบางปกสีเข้มเสี่ยวชุนเบิกตากว้าง“นี่คืออะไรเจ้าคะ”“ข้าก็อยากรู้”มู่หว่านหว่านเปิดหน้าแรกไม่มีชื่อ ไม่มีคำอธิบาย มีเพียงรายการตัวเลข วันที่ ชื่อสินค้า ตราร้านค้า และเครื่องหมายแปลก ๆ จำนวนมากนางพลิกไปอีกหน้า ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งจริงจัง“แปลก”“อะไรแปลกเจ้าคะ”“จำนวนเงิน”นางชี้ลงบนหน้ากระดาษ“สินค้าที่บันทึกไว้มีมูลค่าไม่มาก แต่เงินที่หมุนผ่านบัญชีกลับสูงเกินไป”เสี่ยวชุนมองอย่างไม่เข้าใจ“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”“หมายความว่า ตัวเลขกับสินค้าที่อ้างไว้ไม่สัมพันธ์กัน”มู่หว่านหว่านพลิกต่อบางรายการเขียนว่าเป็นสมุนไพรบางรายการเป็นเครื่องหอมบางรายการเป็นผ้าและของใช้ทั่วไปแต่จำนวนเงินกลับสูงผิดธรรมชาติที่สำคัญ เงินหลายก้อนถูกแบ่งออกเป็นจำนวนย่อย ส่งผ่านร้านค้าหลายแห่ง ก่อนถูกรวมกลับไปยังปลายทางที่ใช้เพียงรหัสแทนชื่อนี่มันรูปแบบซ่อนเส้นทางเงินชัด ๆนางไม่รู้ว่าคนยุคนี้เรียกวิธีเช่นนี้ว่าอะไรแต่ในโลกเดิม รูปแบบลักษณะนี้ใช้เพื่อทำให้ที่มาหรือปลายทางของเงินตรวจสอบได้ยากขึ้นมู่หว่านหว่านเปิดไปหน้าท

“อย่าถามนำ อย่าไปตามใคร และอย่าให้คนรู้ว่าเราสนใจเรื่องนี้”เสี่ยวชุนพยักหน้ารัว“บ่าวจะกำชับพี่สาวเจ้าค่ะ”หว่านหว่านจึงเริ่มสืบในขอบเขตที่ตนทำได้นางไม่ได้ตามหาคลังอาวุธ ไม่ได้ส่งคนสะกดรอยผู้ต้องสงสัยเพียงใช้ข้อมูลการค้าซึ่งผ่านเข้ามาตามปกติ เปรียบเทียบกับชื่อร้านและวันที่ในสมุดบัญชีลับหลายวันต่อมา นางก็พบสิ่งหนึ่ง ร้านสมุนไพรสามแห่งที่ปรากฏในบัญชีลับหยุดรับสินค้าพร้อมกันหนึ่งในนั้นอ้างว่าเส้นทางขนส่งถูกทางการตรวจอีกแห่งปิดร้านชั่วคราวโดยไม่แจ้งสาเหตุส่วนแห่งสุดท้ายเปลี่ยนผู้รับสินค้าอย่างกะทันหันมู่หว่านหว่านวงชื่อทั้งสามร้านไว้บังเอิญเกินไปขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของจวน หลงจิ่งเฉินก็ได้รับรายงานจากเสี่ยวหลิน“อาวุธถูกพบในหีบสินค้าหกหีบพ่ะย่ะค่ะ เอกสารกำกับระบุว่าเป็นสินค้าของพ่อค้าซึ่งเคยรับของผ่านโกดังที่ตระกูลมู่ถือหุ้นอยู่”หลงจิ่งเฉินถามทันที“เป็นของตระกูลมู่โดยตรงหรือไม่”“ยังยืนยันไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”“ตราประทับ”“มีตราของโกดัง แต่คนดูแลยืนยันว่าหีบเหล่านั้นไม่ได้ถูกบรรจุจากคลังของเขา”“ตรวจตราปลอมหรือยัง”“กำลังตรวจพ่ะย่ะค่ะ”หลงจิ่งเฉินเคาะนิ้วกับโต๊ะช้า ๆ“ผู้ขนส่ง”

แต่ข้อมูลเล็ก ๆ ที่ทั้งสองแลกเปลี่ยนกันกำลังค่อย ๆ เติมช่องว่างของอีกฝ่ายและในขณะที่การสืบสวนเริ่มสาวเข้าใกล้เครือข่ายที่ซ่อนอยู่ในความมืดอีกเส้นทางหนึ่งก็เริ่มต้นขึ้นพร้อมกันหมอหลวงเริ่มตรวจพิษในร่างกายของหลงจิ่งเฉินอย่างจริงจังไม่มีผู้ใดรู้ว่าพิษนั้นมาจากไหนไม่มีผู้ใดรู้ว่าผู้ใดเป็นคนวางและไม่มีใครรู้เช่นกันว่า หากวันหนึ่งพิษถูกถอนออกจนหมด…สิ่งที่หลงจิ่งเฉินได้ยินมาตลอดหลายปีเสียงความคิดของผู้คน จะยังคงอยู่หรือหายไปพร้อมกับพิษในร่างกายของเขาหลายวันหลังข่าวตระกูลมู่ถูกกล่าวหาว่าพัวพันกับการค้าอาวุธผิดกฎหมาย บรรยากาศภายในเมืองหลวงก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวงทางการยังคงตรวจสอบเส้นทางสินค้าร้านค้าหลายแห่งปิดเงียบ พ่อค้าบางรายหายตัวไปขณะที่ข่าวลือเรื่องการสะสมอาวุธและกองกำลังลับแพร่กระจายเร็วขึ้นทุกวัน แต่คนที่นั่งไม่ติดมากที่สุดคนหนึ่งกลับอยู่ภายในจวนอ๋องสี่เองพระชายาเอกนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งมานานเกือบครึ่งชั่วยามชาถ้วยเดิมเย็นชืดไปแล้ว แต่นางยังไม่ได้แตะต้องแม้แต่น้อย“พระชายาเพคะ”สาวใช้คนสนิทเอ่ยเรียกเบา ๆ พระชายาเอกได้สติ“มีอะไร”“คนของเรารายงานว่าองครักษ์ของท่านอ๋อ