Todos os capítulos de พระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง: Capítulo 21 - Capítulo 30

แต่เรื่องยังไม่จบ เช้าวันต่อมา จดหมายอีกฉบับถูกส่งมา คราวนี้สั้นกว่าเดิม“ตรวจสอบห้องหนังสือของอ๋องสี่ ว่ามีบัญชีรายชื่อร้านค้าและเส้นทางขนส่งใดถูกนำกลับมาหรือไม่”พระชายาเอกกำกระดาษแน่น บัญชีร้านค้า เส้นทางขนส่ง คำเหล่านั้นทำให้นางนึกถึงข่าวอาวุธผิดกฎหมายที่กำลังสะเทือนไปทั่วเมืองหลวงนางเรียกสาวใช้เข้ามา“ช่วงนี้ท่านอ๋องกำลังสืบเรื่องอะไร”“บ่าวทราบเพียงเรื่องอาวุธที่เกี่ยวพันกับตระกูลมู่เพคะ”“แล้วเหตุใดคนพวกนั้นจึงอยากรู้ว่าท่านอ๋องมีข้อมูลอะไร”สาวใช้ตอบไม่ได้ พระชายาเอกค่อย ๆ นั่งลง ความคิดหนึ่งผุดขึ้น แล้วนางก็รีบปฏิเสธทันที“คงไม่ใช่…”“อะไรหรือเพคะ”นางไม่ตอบ หากคนขององค์ชายรองเพียงต้องการช่วยนางกำจัดมู่หว่านหว่าน เหตุใดต้องสนใจการสืบสวนอาวุธเหตุใดต้องถามเส้นทางเข้าออกของจวนเหตุใดต้องรู้การผลัดเวรขององครักษ์และเหตุใดต้องรู้ว่าหลงจิ่งเฉินมีหลักฐานอะไรอยู่ในมือทุกอย่างเริ่มไม่สมเหตุสมผลเว้นเสียแต่ว่า เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาไม่เคยมีเพียงมู่หว่านหว่านตั้งแต่แรกพระชายาเอกเริ่มรู้สึกเย็นไปทั้งตัว“พระชายา…”“เงียบก่อน”นางยกมือขึ้น หัวใจเต้นแรง สิ่งที่นางเคยทำผุดขึ้นมาทีล

เสี่ยวหลินชะงัก“เหตุใดพระองค์จึง…”หลงจิ่งเฉินปรายตามอง“ไป”“พ่ะย่ะค่ะ”มู่หว่านหว่านออกจากจวนพร้อมองครักษ์สองคนช่วงแรกทุกอย่างเป็นปกติ นางแวะซื้อวัตถุดิบตามร้านต่าง ๆ จริงเพื่อไม่ให้ดูผิดสังเกตจากนั้นจึงค่อย ๆ เดินสำรวจเส้นทางด้านหลังตลาดไม่ไกลจากร้านสมุนไพรที่ปิดตัว มีตรอกหนึ่งทอดยาวไปยังพื้นที่เก็บสินค้าใกล้แม่น้ำมู่หว่านหว่านไม่ได้เข้าไป เพียงยืนอยู่ตรงหัวตรอกแล้วมองรถม้าคันหนึ่งแล่นผ่าน ด้านหลังมีหีบไม้หลายใบ บนมุมหีบมีสัญลักษณ์เล็ก ๆ หัวใจของนางกระตุกรหัสเดียวกัน“พระชายารอง กลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์เตือนมู่หว่านหว่านพยักหน้า“อืม”นางได้สิ่งที่ต้องการแล้ว อย่างน้อยเส้นทางนี้เกี่ยวข้องกับสินค้าที่ปรากฏในบัญชีจริง ที่เหลือควรให้หลงจิ่งเฉินสืบต่อนางหันกลับ แต่ยังเดินไปไม่ถึงถนนใหญ่ เสียงโครมก็ดังขึ้นจากด้านหลังองครักษ์คนหนึ่งล้มลง“ระวัง”อีกคนชักดาบ ชายชุดดำหลายคนพุ่งออกมาจากตรอกด้านข้างมู่หว่านหว่านถอยหลังทันทีบ้าจริงนางคว้าถุงผงสมุนไพรที่พกไว้สำหรับใช้ไล่แมลงและสร้างความระคายเคืองขึ้นมาทันทีที่ชายคนหนึ่งเข้ามาใกล้ นางสาดใส่ใบหน้าเขา“อ๊าก”ชายผู้นั้นยกมือปิดตา

โดยที่ทั้งสองยังไม่รู้ว่า หลังจากคืนนี้ ความลับที่หลงจิ่งเฉินปกปิดมานานเกี่ยวกับ เสียงความคิดที่เขาได้ยินกำลังเข้าใกล้วันที่ไม่อาจซ่อนจากมู่หว่านหว่านได้อีกต่อไปหลังผ่านเหตุการณ์ที่โรงเกลือร้าง มู่หว่านหว่านถูกหมอหลวงตรวจร่างกายอย่างละเอียดโชคดีที่นางไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง มีเพียงรอยช้ำบริเวณข้อมือ อาการอ่อนเพลีย และเวียนศีรษะจากสิ่งที่คนร้ายใช้ทำให้นางหมดสติหลงจิ่งเฉินสั่งเพิ่มเวรยามรอบเรือนท้ายจวนทันทีส่วนคนที่ถูกจับจากโรงเกลือถูกแยกสอบสวนทั้งหมดทุกอย่างดูเหมือนกำลังกลับเข้าสู่ความสงบ ยกเว้นจิตใจของมู่หว่านหว่าน ตั้งแต่กลับมา นางนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน ไม่ใช่เพราะหวาดกลัวเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น แต่เพราะมีเรื่องหนึ่งติดอยู่ในหัวหลงจิ่งเฉินตามนางไปถึงโรงเกลือได้อย่างไร คำอธิบายของเขาฟังขึ้นเสี่ยวหลินพบร่องรอยรถม้ามีโกดังต้องสงสัยอยู่ฝั่งตะวันตกและก่อนออกจากจวน นางอาจพูดถึงโกดังริมแม่น้ำโดยไม่รู้ตัวแต่ปัญหาคือ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกมู่หว่านหว่านนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ย้อนกลับเข้ามาทีละฉากครั้งแรกที่หลงจิ่งเฉินมาหานาง เขาถามถึงสิ่งที่นางกินก่อนหมดสติแทบจะทันท

เวลาหว่านหว่านเดินเข้ามาใกล้ เขาจะเป็นฝ่ายถอยเวลาต้องส่งของ เขาให้เสี่ยวชุนหรือเสี่ยวหลินเป็นคนรับแทน แม้กระทั่งตอนรับถุงหอมใหม่ เขาก็วางเงินไว้บนโต๊ะแล้วรอให้นางถอยออกไปก่อนจึงเดินมาหยิบเสี่ยวชุนมองอยู่หลายวันจนทนไม่ไหว“คุณหนูเจ้าคะ”“อะไร”“ท่านอ๋องกับคุณหนูทะเลาะกันหรือ”“นิดหน่อย”“แล้วเหตุใดต้องยืนห่างกันขนาดนั้น”หว่านหว่านมองหลงจิ่งเฉินซึ่งนั่งอ่านเอกสารอยู่อีกฟากหนึ่งของห้อง“เพราะคนบางคนต้องเรียนรู้เรื่องพื้นที่ส่วนตัว”เสี่ยวชุนไม่เข้าใจ แต่หลงจิ่งเฉินได้ยินประโยคที่นางพูดออกมา เขาไม่ได้ขยับเข้าใกล้เพียงอ่านเอกสารต่อไปวันหนึ่ง หมอหลวงมาตรวจอาการหลังตรวจเสร็จ หลงจิ่งเฉินต้องเดินผ่านบริเวณที่หว่านหว่านกำลังจัดเครื่องหอมเขาหยุด แล้วเลือกเดินอ้อมโต๊ะอีกด้าน แม้จะไกลกว่าหว่านหว่านมองตามไม่มีใครเตือนเขาไม่มีใครบังคับเขาจำได้เองคืนนั้น ขณะที่หลงจิ่งเฉินกำลังจะกลับ นางเรียกไว้“ท่านอ๋อง”เขาหยุดอยู่ตรงประตู“อะไร”หว่านหว่านลังเลเล็กน้อย“วันนี้หมอหลวงว่าอย่างไรบ้างเพคะ”“อาการคงที่ กำลังปรับยา”“อ้อ”นางพยักหน้า“อย่าลืมเสวยยา”“อืม”เขาหันจะเดินต่อหว่านหว่านกลับเรียกอ

“ครั้งนี้ข้าตั้งใจให้ได้ยิน”เขามองนางอยู่นาน“ขอบใจ”หว่านหว่านส่ายหน้า“อย่าเพิ่งดีใจมาก”“เหตุใด”“ข้ามีกฎ”“ว่ามา”“ถึงข้าจะยอมให้ท่านเข้าใกล้ ไม่ได้แปลว่าท่านจะใช้เสียงในใจข้าแทนการถามทุกเรื่อง”“ได้”“ถ้าอยากรู้อะไร ให้ถาม”“อืม”“ถ้าข้าไม่อยากตอบ ห้ามแอบฟัง”หลงจิ่งเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง“หากอยู่ใกล้ ข้าห้ามไม่ได้”หว่านหว่านชะงัก ก่อนพยักหน้า“จริงด้วย”นางคิดเล็กน้อย“ถ้าอย่างนั้นเวลาข้าบอกว่าต้องการพื้นที่ส่วนตัว ท่านต้องถอย”“ได้”“และห้ามเอาเรื่องที่ข้าคิดไปล้อ”หลงจิ่งเฉินมองนาง“ข้อนี้…”“ท่านอ๋อง”“ได้”หว่านหว่านยิ้ม“ตกลงตามนี้”หลงจิ่งเฉินพยักหน้า“ตกลง”ทั้งสองมองหน้ากันไม่มีคำสาบานยิ่งใหญ่ไม่มีคำหวานมากมาย แต่ข้อตกลงเล็ก ๆ นี้กลับมีความหมายมากกว่านั้น เพราะเป็นครั้งแรกที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตั้งอยู่บนความสมัครใจของคนสองคนอย่างแท้จริงไม่ใช่ตำแหน่งพระชายารองไม่ใช่ความสามารถในการได้ยินความคิดและไม่ใช่ความจำเป็นจากคดีที่กำลังสืบแต่เป็นความไว้ใจที่ต่างฝ่ายเลือกมอบให้กันหว่านหว่านเดินกลับไปที่โต๊ะ หลงจิ่งเฉินยังยืนอยู่ที่เดิม นางหันกลับ“ท่านจะยืนตรงนั้นอีกนานไหมเ