Todos os capítulos de พระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง: Capítulo 41 - Capítulo 50

นางเลื่อนสมุดไปให้ เสี่ยวชุนเห็นตัวเลขแล้วอ้าปากค้าง“มากขนาดนี้เลยหรือเจ้าคะ”“เดือนนี้มีร้านจากทางใต้สั่งเพิ่ม อีกสองร้านจากเมืองตะวันตกก็ขอรับสินค้าไปขาย”“ถ้าเป็นแบบนี้ ต่อไปเครื่องหอมของคุณหนูก็จะมีขายทั่วแคว้นแล้วสิเจ้าคะ”หว่านหว่านยิ้ม“นั่นคือเป้าหมาย”“คุณหนูอยากรวยที่สุดในเมืองหลวงหรือเจ้าคะ”“ไม่”เสี่ยวชุนกะพริบตา“แล้วอยากรวยที่สุดในแคว้น?”หว่านหว่านมองสาวใช้“เจ้าชักเข้าใจข้ามากขึ้นทุกวัน”เสี่ยวชุนหัวเราะเสียงหนึ่งดังมาจากประตู“ขาดเงินหรือ”หว่านหว่านไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าใคร“ไม่ขาดเพคะ”หลงจิ่งเฉินเดินเข้ามานับตั้งแต่พิษในร่างถูกถอนจนไม่ส่งผลต่อเขาเหมือนเดิม สุขภาพของชายหนุ่มก็ดีขึ้นมากอาการปวดศีรษะที่เคยรบกวนแทบทุกวันหายไป การนอนหลับดีขึ้น และที่สำคัญ เขาไม่ต้องคอยหลบผู้คนเพราะเสียงความคิดอีกต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นแทนกลับเป็นจำนวนครั้งที่เขามาปรากฏตัวตรงหน้าหว่านหว่าน“วันนี้ท่านไม่เข้าวังหรือเพคะ”“กลับมาแล้ว”“เร็วขนาดนี้?”“งานเสร็จ”หว่านหว่านหรี่ตา“จริงหรือ”“จริง”เสี่ยวหลินที่เดินตามเข้ามาหยุดทันทีหว่านหว่านเห็นสีหน้าของเขา“คุณเสี่ยวห

เสี่ยวชุนคิด“ข้าก็ไม่รู้”เสี่ยวหลินพยักหน้า“เช่นนั้นก็อย่าบ่น”เสี่ยวชุนหันขวับ“คุณเสี่ยวหลิน”“อะไร”“ท่านเข้าข้างเจ้านาย”“ข้าเป็นคนของเจ้านาย”“แล้วข้าก็เป็นคนของคุณหนู”“อืม”“ดังนั้นเราสองคนอยู่คนละฝ่าย”เสี่ยวหลินมองนาง“ตั้งแต่เมื่อไร”“ตั้งแต่วันนี้”“เหตุผล?”“ไม่มี”เสี่ยวหลินเงียบไปครู่หนึ่ง“เจ้านี่หาเรื่องเก่งจริง ๆ”“ขอบคุณ”“ไม่ได้ชม”“ข้าถือว่าชม”เสี่ยวหลินส่ายหน้าจากในเรือนมีเสียงหว่านหว่านดังออกมา“เสี่ยวชุน”“เจ้าค่ะ”“เอาขนมเข้ามาหน่อย”สาวใช้รีบตอบ“เจ้าค่ะ”ก่อนหันไปหาเสี่ยวหลิน“เห็นไหม คุณหนูต้องการข้า”เสี่ยวหลินมองถาดขนมในมือ“แต่ขนมนั่นเจ้านายสั่งให้เตรียม”เสี่ยวชุนชะงักก่อนทำหน้าเหนื่อยใจ“อีกแล้วหรือ”ค่ำคืนนั้น หว่านหว่านกลับมานั่งที่เรือนท้ายจวน แม้บัดนี้นางจะเป็นพระชายาเอกและสามารถย้ายไปอยู่เรือนใหญ่ได้ แต่สถานที่แห่งนี้ยังคงเป็นสถานที่ที่นางผูกพันที่สุดนางจึงให้ปรับปรุงพื้นที่บางส่วนเป็นเรือนหอมใช้ทดลองกลิ่นใหม่ เก็บตัวอย่างสินค้า และนั่งทำบัญชีอย่างสงบหลงจิ่งเฉินเดินเข้ามาพร้อมชาหว่านหว่านเงยหน้ามอง“วันนี้ท่านมาหาข้ากี่ครั้งแล้ว”“ไม่ได้น

“แค่เหนื่อย”“เรียกหมอหรือยัง”“เรียกแล้ว”“หมอว่าอย่างไร”หว่านหว่านมองหน้าเขาสามีของนางไม่ได้ยินความคิดแล้ว เพราะฉะนั้นคราวนี้ข่าวสำคัญจะต้องออกจากปากนางจริง ๆนางยิ้ม“ท่านอยากรู้หรือ”หลงจิ่งเฉินขมวดคิ้ว“แน่นอน”“นั่งก่อน”“เหตุใดต้องนั่ง”“ข้ากลัวท่านเป็นลม”เขามองนาง“ข้าไม่เป็น”“แน่หรือ”“หว่านหว่าน”“เพคะ”“อย่าแกล้ง”นางหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปจับมือเขา“ท่านอ๋อง”“อืม”“ท่านกำลังจะเป็นพ่อแล้วนะ”ความเงียบเกิดขึ้นทันที หลงจิ่งเฉินไม่ขยับหว่านหว่านรอ หนึ่งอึดใจ สองอึดใจ สามอึดใจ เขายังไม่พูดนางเริ่มกังวล“หลงจิ่งเฉิน?”ชายหนุ่มก้มมองหน้าท้องของนาง จากนั้นเงยหน้าขึ้น“จริงหรือ”“หมอบอกว่าอาการกับชีพจรสอดคล้องกับการตั้งครรภ์ ระยะยังอ่อน ต้องติดตามอีก แต่…” ยังพูดไม่ทันจบ หลงจิ่งเฉินก็ลุกขึ้น หว่านหว่านตกใจ“ท่านจะไปไหน”“ตามหมอ”“หมอเพิ่งกลับ”“ให้กลับมา”“หลงจิ่งเฉิน”เขาหันไปทางประตู“เสี่ยวหลิน”เสียงดังจนคนด้านนอกรีบเข้ามา“พ่ะย่ะค่ะ”“ตามหมอมา”เสี่ยวหลินชะงัก“ผู้ใดไม่สบายพ่ะย่ะค่ะ”“พระชายา”หว่านหว่านรีบพูด“ข้าไม่ได้ป่วย”เสี่ยวหลินมองซ้ายทีขวาที หลงจิ่งเฉินกล่าว“นาง

หว่านหว่านหลับตาลงในอ้อมแขนของเขาครั้งหนึ่งนางทะลุมิติมายังโลกนี้พร้อมปริศนาการตายของเจ้าของร่างเดิมนางเคยคิดเพียงว่าจะเอาชีวิตรอด หาเงิน และหาความจริงไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะมีบ้าน มีคนที่รัก มีธุรกิจที่สร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง และกำลังจะมีสมาชิกตัวน้อยเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคนส่วนหลงจิ่งเฉินที่เคยถูกเสียงความคิดของคนทั้งโลกทรมานมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับเฝ้ารอเพียงเสียงเดียวเสียงร้องของลูกที่จะถือกำเนิดขึ้นในอีกหลายเดือนข้างหน้าและดูจากท่าทางของท่านอ๋องสี่แล้วหว่านหว่านก็เริ่มแน่ใจว่า ก่อนเด็กจะคลอดนางคงต้องรับมือกับ สามีผู้ตื่นตระหนก ให้รอดเสียก่อนสามปีผ่านไปจวนอ๋องสี่ที่ครั้งหนึ่งเคยเงียบสงบจนได้ยินแม้แต่เสียงใบไม้ไหว บัดนี้กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นแทบทุกเช้า“จับให้ได้สิ” เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังมาจากทางเดิน ตามด้วยเสียงของเสี่ยวชุน“คุณชายน้อย อย่าวิ่งเจ้าค่ะ”เด็กชายวัยเกือบสามขวบวิ่งผ่านลานเรือนด้วยขาสั้น ๆ อย่างรวดเร็ว ในมือกำถุงหอมใบเล็กเอาไว้แน่นด้านหลัง เสี่ยวชุนวิ่งตามจนแทบหอบ“เอาคืนบ่าวก่อนเจ้าค่ะ”เด็กน้อยหันกลับมาใบหน้ากลมขาว ดวงตาคมคล้ายบิดา แต่แววตาซุกซนและรอยยิ

เด็กน้อยตอบอย่างมั่นใจ“เพราะเงินซื้อขนมได้”เหตุผลชัดเจนจนหว่านหว่านเถียงไม่ออก เสียงหัวเราะของหลงจิ่งเฉินดังขึ้นจากด้านหลังนางหันไป“ท่านมาตั้งแต่เมื่อไร”“ทันได้ยินเรื่องเงินซื้อขนม”เด็กน้อยรีบวิ่งไปหา“ท่านพ่อ”หลงจิ่งเฉินอุ้มลูกขึ้นเด็กชายกระซิบ“ท่านพ่อมีเงินเยอะไหม”“พอมี”หว่านหว่านเลิกคิ้ว พอมีของเขากับพอมีของคนทั่วไปคงไม่เหมือนกันเด็กน้อยถามต่อ“ให้ข้าได้ไหม”“เอาไปทำอะไร”“ซื้อขนม”“ไม่ได้”เด็กน้อยนิ่งหลงจิ่งเฉินถาม“ทำไมไม่ขอท่านแม่”เด็กชายหันไปมองหว่านหว่านก่อนกระซิบเบาลง“ท่านแม่ถามเยอะ”หว่านหว่านได้ยินเต็มสองหู“เจ้าว่าอะไรนะ”เด็กน้อยรีบกอดคอบิดา“ท่านพ่อ กลับบ้าน”หลงจิ่งเฉินหัวเราะ“ที่นี่ก็บ้าน”“ไปอีกบ้าน”“หนีแม่หรือ”เด็กน้อยพยักหน้า หว่านหว่านเท้าเอว“หลงจิ่งเฉิน ถ้าท่านพาลูกหนี วันนี้ทั้งพ่อทั้งลูกไม่ต้องกินขนม”ชายหนุ่มหยุดทันที เด็กน้อยมองบิดาอย่างคาดหวัง“ท่านพ่อ”หลงจิ่งเฉินถอนหายใจ ก่อนเดินกลับมาหาภรรยา“พ่อช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว”หว่านหว่านหัวเราะ“ดีมาก”เด็กชายทำหน้าผิดหวัง เสี่ยวชุนซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ หัวเราะจนตัวสั่น“คุณชายน้อย คราวนี้เลือกฝ่ายผิด