Todos os capítulos de พระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง: Capítulo 31 - Capítulo 40

“สำนักใด” หลงจิ่งเฉินยังไม่ตอบ เสี่ยวหลินกล่าวแทน“เป็นตราที่ใช้กับทรัพย์สินส่วนพระองค์ขององค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ”ห้องทั้งห้องเงียบลงหว่านหว่านมองกระดาษ“ตราปลอมได้หรือไม่”หลงจิ่งเฉินหันมองนางคำถามนี้ทำให้เขาพอใจมากกว่าการรีบตัดสิน“ได้”เขาตอบ“เพราะฉะนั้นตรานี้เพียงอย่างเดียวยังไม่พอ”เสี่ยวหลินจึงกล่าวต่อ“ยังมีอีกพ่ะย่ะค่ะ”เขานำรายงานอีกฉบับออกมา“คนที่หายไปจากเรือนพระชายาเอกเมื่อก่อนหน้านี้ถูกพบแล้ว”หว่านหว่านจำได้ทันที คนส่งข่าวที่หายตัวไปในตอนที่สถานการณ์เริ่มผิดปกติ“อยู่ที่ไหน”“ตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ”สีหน้าของหว่านหว่านเปลี่ยนไปเสี่ยวหลินกล่าวต่อ“แต่ก่อนพบศพ คนผู้นี้เคยพักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง คนของเราตรวจห้องและพบเศษกระดาษซ่อนอยู่ในช่องกำแพง มีรหัสเดียวกับที่ปรากฏในสมุดบัญชีของพระชายารอง”หว่านหว่านรีบนำสมุดมาเทียบตรงกัน…“และคนที่เคยมารับจดหมายจากเขา…”เสี่ยวหลินหยุดเล็กน้อย“เป็นขันทีซึ่งเคยรับใช้ในตำหนักขององค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ”ความเงียบหนักขึ้นกว่าเดิม หลักฐานหนึ่งชิ้นอาจปลอมได้ สองชิ้นอาจเป็นกับดัก แต่เมื่อเส้นทางเงิน คนส่งข่าว โกดัง อาวุธ และผู้ติดต่อเริ่มไหลไปยังจุดเดี

เมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นพร้อมกัน กองกำลังที่แฝงตัวอยู่ในเมืองก็เข้ายึดประตูด้านหนึ่งของวังอย่างรวดเร็วเสียงอาวุธดังขึ้นทั่วบริเวณ ภายในท้องพระโรง ขุนนางจำนวนหนึ่งถูกบังคับให้อยู่กับที่ทหารองครักษ์หลวงยังคงยืนคุ้มกันเบื้องหน้าพระที่นั่ง แม้จะถูกล้อมจากหลายด้านฮ่องเต้ประทับอยู่เหนือบัลลังก์ พระพักตร์เคร่งขรึมเบื้องล่าง องค์ชายรองก้าวออกมาจากแนวทหารคราวนี้ไม่มีรอยยิ้มอ่อนโยนที่เคยใช้ปิดบังตัวตนอีกต่อไป“เสด็จพ่อ”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรพระราชโอรสตรงหน้า“เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไร”องค์ชายรองยิ้ม“ลูกเพียงเห็นว่าเสด็จพ่อทรงเหน็ดเหนื่อยมานาน ถึงเวลาที่ควรมีผู้แบ่งเบาพระราชภาระแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ด้วยการนำทหารเข้าวังหรือ”“หากเสด็จพ่อยอมมอบราชโองการ ทุกอย่างก็จะจบโดยไม่มีใครต้องเสียเลือด”ฮ่องเต้ทรงพระสรวลเย็น“เจ้าคิดว่าบัลลังก์ได้มาด้วยการเอาดาบจ่อคอผู้เป็นบิดาหรือ”สีหน้าขององค์ชายรองแข็งขึ้น“ลูกไม่ต้องการทำร้ายเสด็จพ่อ”“แต่เจ้ากำลังทำร้ายแผ่นดิน”ความเงียบปกคลุมท้องพระโรง องค์ชายรองกำมือก่อนหันไปออกคำสั่ง“ปิดประตู”ประตูใหญ่ถูกปิดลงจากนั้นคนของฝ่ายกบฏก็ยกภาชนะสำหรับเผาวัตถุดิบบางอย่างเข

องค์ชายรองถูกควบคุมตัวอย่างเข้มงวดเพื่อรอการไต่สวนและพระราชวินิจฉัยโทษส่วนหลักฐานทุกชิ้นที่ยึดได้จากฝ่ายกบฏถูกนำมาตรวจสอบเทียบกับเอกสารที่หลงจิ่งเฉินและเสี่ยวหลินรวบรวมมาตลอดหลายเดือนยิ่งตรวจสอบ ความจริงก็ยิ่งปรากฏแต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่หลงจิ่งเฉินไม่อาจปล่อยผ่านข่าวภายในจวนอ๋องสี่เคยรั่วออกไปถึงฝ่ายองค์ชายรองหลายครั้งและต้นทางส่วนหนึ่งอยู่ใกล้กว่าที่คิดสองวันหลังเหตุการณ์ในวัง พระชายาเอกเป็นฝ่ายขอเข้าพบหลงจิ่งเฉินด้วยตัวเองนางไม่ได้มาด้วยเสื้อผ้าหรูหราหรือเครื่องประดับเต็มยศเหมือนทุกครั้งบนร่างมีเพียงชุดเรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียว ในมือกำห่อผ้าเล็ก ๆ ไว้แน่นเมื่อเข้ามาภายในห้อง นางมองเห็นหลงจิ่งเฉินนั่งอยู่ด้านหน้ามู่หว่านหว่านอยู่ไม่ไกล เสี่ยวหลินยืนอยู่ข้างประตูพระชายาเอกหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนคุกเข่าลงหลงจิ่งเฉินมองนาง“เจ้าขอพบข้า”“เพคะ”“มีเรื่องใด”ริมฝีปากของนางสั่นเล็กน้อย ก่อนจะวางห่อผ้าลงตรงหน้า“หม่อมฉันมาสารภาพ”ภายในห้องเงียบลง หลงจิ่งเฉินไม่ได้เร่ง พระชายาเอกสูดหายใจ“ข่าวจากจวนบางส่วนที่หลุดออกไป เป็นเพราะหม่อมฉันเพคะ” แม้จะคาดไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินคำยอมรับจากปาก

“ข้าเคยหนีอะไร”“หลายอย่าง”“ยกตัวอย่าง”“ข้า”หว่านหว่านชะงัก“ข้าไปหนีท่านเมื่อใด”“ก่อนหน้านี้”“ตอนนั้นเรียกว่าระวังตัว”“อืม”“ท่านอ๋อง”“ข้าไม่ได้เถียง”หว่านหว่านมองหน้าเขา ก่อนหลุดหัวเราะ ความตึงเครียดที่สะสมมาหลายเดือนดูเหมือนจะเบาลงในวันนี้เป็นครั้งแรกส่วนพระชายาเอกถูกนำตัวเข้าเฝ้าเพื่อรับพระราชวินิจฉัยนางยอมรับว่าตนเคยส่งข่าวภายในจวนให้เครือข่ายองค์ชายรองด้วยความริษยาและหวังเล่นงานมู่หว่านหว่านแม้นางจะไม่รู้แผนก่อกบฏตั้งแต่ต้น และภายหลังปฏิเสธการส่งข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับกำลังองครักษ์ แต่การกระทำก่อนหน้านั้นก็เป็นความผิดที่ไม่อาจละเว้นฮ่องเต้จึงมีพระราชโองการถอดฐานะพระชายาเอกลดเป็นสามัญชน และให้ออกจากเมืองหลวงเนื่องจากนางยอมสารภาพด้วยตนเอง ให้ความร่วมมือในการเปิดโปงเครือข่าย และมอบหลักฐานที่ช่วยคลี่คลายคดี จึงมิได้ลงโทษหนักไปกว่านั้นนางเลือกเดินทางไปพำนักยังสถานปฏิบัติธรรมแห่งหนึ่งนอกเมืองก่อนออกเดินทาง นางขอพบหว่านหว่านเป็นครั้งสุดท้ายทั้งสองยืนอยู่หน้าจวนไม่มีเครื่องประดับสูงค่าไม่มีตำแหน่งพระชายาเอกไม่มีบ่าวไพร่รายล้อมสตรีตรงหน้าหว่านหว่านในวันนี้เป็นเพียงหญิงค

หว่านหว่านเดินเข้าไปดึงเอกสารจากมือเขา“พระชายาเอกของท่านสั่ง ถือเป็นหลักฐาน”หลงจิ่งเฉินมองมือที่ว่างเปล่า“เพิ่งได้ตำแหน่งวันเดียวก็ใช้อำนาจแล้วหรือ”“เพคะ”“รวดเร็วดี”“ขอบพระทัยที่ชม”เขาหลุดหัวเราะ แล้วเอนหลังพักอย่างยอมจำนนวันเวลาผ่านไป อาการต่าง ๆ ค่อย ๆ ดีขึ้น และสิ่งที่เปลี่ยนแปลงชัดเจนที่สุดกลับเป็นเสียงในหัวของหลงจิ่งเฉินมันเบาลงทุกวัน จากเสียงที่เคยชัดเจน กลายเป็นเพียงความรู้สึกเลือนรางจากนั้นก็เงียบหายเป็นช่วงยาวกระทั่งเช้าวันหนึ่งหลงจิ่งเฉินนั่งอยู่ในสวนเสี่ยวหลินยืนรายงานอยู่ห่างเพียงสองก้าว“คนที่เหลือจากคดีองค์ชายรองถูกส่งมอบให้ฝ่ายสอบสวนครบแล้วพ่ะย่ะค่ะ ส่วนคลังสินค้าที่ถูกยึด…”หลงจิ่งเฉินมองเขาเสี่ยวหลินหยุด“มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่มี”“เช่นนั้นกระหม่อมรายงานต่อ?”“อืม”เสี่ยวหลินพูดต่อ หลงจิ่งเฉินฟัง มีเพียงเสียงของเสี่ยวหลินเสียงลม เสียงใบไม้ เสียงนกจากบนกำแพงไม่มีเสียงอื่นแทรกเข้ามาไม่มีความคิดของเสี่ยวหลินไม่มีเสียงบ่าวที่เดินผ่านด้านหลังไม่มีเสียงความกลัว ความโลภ ความรำคาญ หรือความลับของใครหลงจิ่งเฉินนั่งนิ่ง โลกของเขาเงียบลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมา