جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ความเจ็บแปลบราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่โสตประสาท เป็นความรู้สึกแรกที่ปลุกให้มู่หว่านหว่านสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันมืดมิดนางสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างแรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงถี่รัว ขณะที่ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบกวาดมองไปรอบกายนี่มัน… ที่ไหนกันภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องทดลองสมุนไพรแบบร่วมสมัยที่นางคุ้นเคย ไม่มีชั้นวางขวดแก้ว ไม่มีเครื่องมือ ไม่มีโต๊ะทดลองที่เต็มไปด้วยตัวอย่างสมุนไพร มีเพียงเตียงไม้เก่า ม่านมุ้งผ้าไหมสีซีด โต๊ะกลมตัวเล็ก และเครื่องเรือนเพียงไม่กี่ชิ้นแม้ทุกอย่างจะเป็นของใช้แบบจีนโบราณ แต่กลับเรียบง่ายจนเกือบเรียกได้ว่าอัตคัด ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกเลยว่าเจ้าของห้องแห่งนี้มีฐานะสูงส่งยังไม่ทันที่มู่หว่านหว่านจะตั้งสติได้ ความเจ็บรุนแรงก็แล่นขึ้นกลางศีรษะอีกระลอก“โอ๊ย…”นางยกมือกุมขมับทันทีพร้อมกันนั้น ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของตนเองก็ไหลทะลักเข้ามาราวกับเขื่อนแตกภาพหญิงสาวในชุดโบราณภาพจวนกว้างใหญ่ภาพงานอภิเษกที่เย็นชาราวกับเป็นเพียงพิธีตามหน้าที่ภาพบุรุษผู้หนึ่งในชุดสีดำสนิท ใบหน้าคมคายแต่เย็นชาเสียจนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้รวมถึงชื่อหนึ

หากกิจการไปได้ดี วันหนึ่งนางอาจมีร้านเครื่องหอมเป็นของตัวเองเมื่อมีเงิน มีคน และมีเครือข่าย นางก็จะมีโอกาสสืบหาความจริงได้มากขึ้นส่วนเรื่องสุดท้าย…มู่หว่านหว่านหันกลับไปมองถ้วยชาบนโต๊ะรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏตรงมุมปาก แต่แววตากลับเย็นลงใครก็ตามที่ฆ่าเจ้าของร่างเดิม นางจะต้องหาตัวมันให้พบชีวิตที่ได้รับมาใหม่นี้ นางจะไม่ยอมปล่อยให้ใครพรากไปง่าย ๆ เป็นครั้งที่สองมู่หว่านหว่านจึงปักเป้าหมายของตนไว้อย่างชัดเจนหนึ่ง เอาตัวรอดจากเกมอำนาจภายในจวนอ๋องสอง หาเงินจากความรู้เรื่องสมุนไพรและสร้างร้านเครื่องหอมของตนเองและสาม ไขปริศนาการตายของเจ้าของร่างเดิมให้กระจ่างไม่ว่าความจริงเบื้องหลังจะเกี่ยวข้องกับใคร นางก็จะต้องขุดมันออกมาให้ได้เพียงแต่มู่หว่านหว่านยังไม่รู้เลยว่า การฟื้นขึ้นมาจากความตายในครั้งนี้ไม่ได้เปลี่ยนเพียงชะตาชีวิตของนางเท่านั้นอีกด้านหนึ่งของจวน บุรุษผู้เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้กำลังเดินทางกลับมาหลงจิ่งเฉิน… อ๋องสี่ผู้เย็นชาและไม่ชอบให้ผู้ใดเข้าใกล้บุรุษซึ่งแบกรับพิษเรื้อรังบางอย่างอยู่ในร่างกายมานานหลายปีและผลจากพิษนั้นทำให้เขาต้องทนทุกข์กับความลับที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เข

ดวงตาของหลงจิ่งเฉินพลันคมกริบพิษเช่นนั้นหรือ เขาจ้องนางนิ่งเมื่อครู่นี้เขาได้ยินไม่ผิดแน่มู่หว่านหว่านรู้ว่าชามีพิษแต่เหตุใดนางจึงไม่พูดออกมา“ตอนเจ้าหมดสติ ก่อนหน้านั้นกินสิ่งใด”คำถามทำให้หัวใจของมู่หว่านหว่านกระตุกนางมองเขาอย่างระแวดระวังถามทำไมหรือเขารู้อะไรหลงจิ่งเฉินยิ่งแน่ใจว่ามีเรื่องผิดปกติมู่หว่านหว่านตอบอย่างระมัดระวัง “ก็เป็นอาหารตามปกติเพคะ หม่อมฉันจำรายละเอียดไม่ค่อยได้”ยังบอกไม่ได้ ข้ายังไม่รู้เลยว่าใครเป็นพวกใครในจวนนี้หลงจิ่งเฉินไม่ได้ซักต่อนางไม่ไว้ใจเขาเรื่องนั้นเขาเข้าใจได้เพราะหากมองจากฐานะของนาง เขาก็เป็นเพียงสามีที่ทอดทิ้งนางไว้ในเรือนท้ายจวนมาตลอด“พักผ่อนเสีย”“เพคะ”หลงจิ่งเฉินหมุนตัวเดินออกไปมู่หว่านหว่านมองตามแผ่นหลังสูงสง่า ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอกไปเสียทีฝีเท้าของหลงจิ่งเฉินหยุดไปชั่วขณะนึกว่าจะยืนจ้องกันจนค่ำเขากำมือเบา ๆ เสี่ยวหลินที่เดินตามหลังเกือบชนผู้เป็นนาย“ท่านอ๋อง”หลงจิ่งเฉินไม่ตอบ ก่อนเดินต่อไปแต่ยังไม่ทันพ้นระยะ เสียงหนึ่งก็ดังตามมาอีกแต่ถ้าไม่ทำหน้าเย็นชาแบบนั้นก็คงหล่อกว่านี้อีกนิดหลงจิ่งเฉินหยุดอีกครั้งครั้งนี้มุมปากข

“เก็บ”“ไม่ซื้อขนมหรือเจ้าคะ”มู่หว่านหว่านหันมองนางทันทีเสี่ยวชุนรีบส่ายหน้า “บ่าวไม่ได้อยากกินเลยเจ้าค่ะ”“ข้ายังไม่ได้ว่าอะไร”“…”มู่หว่านหว่านหลุดหัวเราะ จากนั้นจึงหยิบถุงหอมใบหนึ่งขึ้นมาวางไว้ใกล้หน้าต่างสายลมยามค่ำพัดผ่านม่านบางเบา พากลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยกระจายออกไปนอกเรือนกลิ่นไม่แรงพอจะฟุ้งไปทั่วทั้งจวน แต่มันค่อย ๆ แทรกตัวอยู่ในอากาศรอบเรือนท้ายจวนอย่างบางเบามู่หว่านหว่านสูดกลิ่นนั้นเข้าไป ก่อนมองถุงหอมบนโต๊ะด้วยแววตาเปี่ยมความหวังนี่อาจเป็นเพียงถุงหอมสิบกว่าใบ แต่สำหรับนาง มันคือเงินทุนก้อนแรก คือโอกาสสร้างอิสระและอาจกลายเป็นเครือข่ายที่ช่วยให้นางตามหาความจริงเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิมได้ในวันข้างหน้า“เสี่ยวชุน”“เจ้าคะ”“วันหนึ่งข้าจะมีร้านเครื่องหอมของตัวเอง”สาวใช้ตัวน้อยยิ้มกว้าง“บ่าวจะช่วยคุณหนูขายเจ้าค่ะ”“เจ้าแน่ใจหรือ”“แน่ใจเจ้าค่ะ”“แต่อย่าทำถุงเบี้ยวอีก”รอยยิ้มของเสี่ยวชุนแข็งค้าง“คุณหนู…”เสียงหัวเราะเบา ๆ ของสองนายบ่าวดังขึ้นภายในเรือนท้ายจวนที่เคยเงียบเหงามู่หว่านหว่านยังไม่รู้เลยว่าเครื่องหอมชุดแรกซึ่งนางทำขึ้นเพื่อหาเงินนั้น กำลังจะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่นา

หลงจิ่งเฉินไม่สนใจเขาวางถุงหอมไว้ใกล้ตัว ก่อนหลับตาลงมู่หว่านหว่านมองเสี่ยวชุนเสี่ยวชุนมองกลับมาสองนายบ่าวสื่อสารกันด้วยสายตาทำอย่างไรดีบ่าวก็ไม่รู้เจ้าค่ะมู่หว่านหว่านถอนหายใจเบา ๆ แล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะในเมื่อไล่ไม่ได้ก็ปล่อยให้นั่งไปเวลาค่อย ๆ ผ่านไป ภายในเรือนมีเพียงเสียงเข็มกระทบถาดเป็นครั้งคราวหลงจิ่งเฉินพบว่าอาการปวดศีรษะค่อย ๆ ทุเลาลงไม่ใช่เพราะเสียงความคิดหายไปเขายังคงได้ยินมู่หว่านหว่านคิดเรื่องต่าง ๆ อยู่เป็นระยะพรุ่งนี้ต้องให้เสี่ยวชุนไปถามพี่สาวเรื่องร้านผ้าถ้าขายได้ค่อยซื้อวัตถุดิบเพิ่มถ้าขายไม่ได้ก็เปลี่ยนกลิ่นแต่ความคิดเหล่านั้นกลับไม่สร้างความรำคาญเหมือนเสียงของคนอื่นไม่มีแผนประจบเขาไม่มีความโลภต่ออำนาจไม่มีความหวาดกลัวที่ซ่อนความเกลียดชังนางกำลังคิดแต่เรื่องหาเงินและดูเหมือนเรื่องกินถ้ามีเงินเหลือต้องซื้อของอร่อยสักหน่อยหลงจิ่งเฉินลืมตาขึ้นมู่หว่านหว่านสะดุ้ง“มีอะไรหรือเพคะ”“ไม่มี”แล้วลืมตามาจ้องทำไมเขาหลับตาลงอีกครั้งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ผสมกับความเงียบสงบของเรือน ทำให้ร่างกายที่ตึงเครียดมาทั้งวันค่อย ๆ คลายลงความง่วงที่ไม่ได้มาเยือนง่าย ๆ เริ