Todos os capítulos de ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต: Capítulo 11 - Capítulo 20

ปึ้งง! บานประตูไม้หนาทึบถูกผลักเปิดออกโดยปราศจากการอนุญาต มีเพียงไม่กี่คนในแผ่นดินนี้ที่กล้าเดินล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของอ๋องสามโดยไม่ต้องรายงานตัว และหนึ่งในนั้นคือผู้นำตระกูล ผู้เป็นบิดาผู้ให้กำเนิดบุรุษธงดำ อี้เฉินยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงสลักลายหัวอสูร ดวงตาดำขลับว่างเปล่าไม่ได้แม้ แต่จะเหลือบแลมองผู้มาใหม่ ร่างกายกำยำยังคงแผ่ไอสังหารเยียบเย็นราวกับรูปสลักหินที่ไร้จิตวิญญาณ ชายสูงวัยในชุดคลุมผ้าไหมปักลายมังกรดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า กลิ่นอายอำนาจอันน่าเกรงขามแผ่ออกมาจากตัวของผู้นำตระกูลผู้กุมชะตากรรมของแคว้น แววตาคมกริบกวาดมองคราบเลือดสด ๆ ที่ยังคงเปรอะเปื้อนอยู่บนถาดเงินยวงและมีดสั้น ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับบุตรชายแท้ ๆ ของตนเองด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งความหวาดระแวง ความคาดหวัง และความจำเป็นอันหลีกเลี่ยงไม่ได้ "เจ้ายังคงหมกมุ่นอยู่กับการฆ่าฟันและซากเดรัจฉานพวกนี้สินะ..อี้เฉิน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง อี้เฉินไม่แม้แต่จะขยับตัว ริมฝีปากหยักหนายังคงปิดสนิท ไร้ซึ่งคำทักทายหรือความเคารพต่อบิดา ดวงตาดำสนิทจดจ้อง

ชายผู้นี้คืออี้เฉิน ...ท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยมไร้ปราณี แม้เราจะยืนอยู่ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ แต่ความกดดันมหาศาลจากตัวเขากลับทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกเราสองคนยืนอยู่เคียงคู่กันอย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลของห้องโถง ไร้ซึ่งพิธีรีตองอันซับซ้อน ไร้ซึ่งคำอวยพรจากผู้ให้กำเนิด มีเพียงแม่เลี้ยงหรือผู้อาวุโสบางคนที่ยืนหลบมุมอยู่ไกล ๆ ด้วยความหวาดกลัวต่อบรรยากาศรอบตัว พายุฝนฟ้าคะนองด้านนอกโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้างผสานกับเสียงลมพายุที่พัดหวีดหวิวกรีดกรายหน้าต่างดังกลบเสียงทุกสิ่งบนโลกใบนี้ จนเราไม่สามารถได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกันไม่มีพิธีคำนับฟ้าดิน ไม่มีคำสาบานแห่งรัก ไม่มีแม้กระทั่งการเปิดผ้าคลุมหน้าเพื่อสบตากันแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างกายฉันนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหิน ไร้ซึ่งความอบอุ่น ไร้ซึ่งความยินดี แผ่นหลังกว้างนั้นแผ่ไอเย็นชาออกมาจนฉันรู้สึกราวกับยืนอยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปรายในฤดูเหมันต์เปรี้ยง!!!สายฟ้าฟาดผ่าลงมาใกล้ตัวตำหนักจนแสงสีขาวสว่างวาบสะท้อนผ่านหน้า

ในความมืดสลัวที่สะท้อนแสงจันทร์รำไร ดวงตาดำขลับคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความเย็นชา ดุดัน และเปี่ยมไปด้วยอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวกำลังจ้องมองตรงมายังร่างของฉันที่นั่งอยู่บนเตียงไม้เก่า สะท้อนถึงการจับตาดูทุกย่างก้าวและความเคลื่อนไหวอย่างไร้ความปราณี พายุลูกใหญ่ระลอกใดกำลังจะซัดสาดเข้ามาทำลายชีวิตอันสงบสุขที่ฉันเพิ่งสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและสองมือของตนเองในดินแดนอันโหดร้ายแห่งนี้ข่าวคราวความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดถูกส่งตรงมายังห้องทำงานมืดทึบของอี้เฉิน กลิ่นอายความเย็นเยียบและบรรยากาศอันกดดันแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ทหารองครักษ์คนสนิทในชุดเกราะสีดำสนิทก้าวฝ่าความมืดเข้ามารายงานความเคลื่อนไหวของชายาเอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด"รายงานท่านอ๋อง...ชายาเอกไม่ได้ตายเพราะความอดอยากหรือความยากลำบากอย่างที่ควรจะเป็นพ่ะย่ะค่ะ นาง...นางเดินเท้าไปกลับระหว่างเรือนท้ายวังอันรกร้างกับเรือนใหญ่ทุกวันโดยไม่เคยปริปากบ่นสักคำเดียว แถมในยามนี้ นางยังลงมือถางหญ้า ขุดดิน สร้างแปลงผักสวนครัว หาปลาในลำธาร และหาอาหารประทังชีวิตด้วยตนเองอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับพรานป่าผู้ชำน

​พลั่ก! ​เราสองคนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นไม้เต็มแรง ทว่าสถานการณ์กลับพลิกผัน แทนที่ฉันจะถูกกดทับให้อยู่เบื้องล่าง ร่างของฉันกลับร่วงหล่นลงมาทาบทับอยู่บนแผงอกแกร่งกำยำของชายชุดดำอย่างพอดิบพอดี!​ปลายคางของฉันเกือบจะกระแทกเข้ากับสันจมูกของเขา ในจังหวะที่ชุลมุนวุ่นวายนั้นเอง หน้ากากอสูรที่สวมปิดบังใบหน้าของเขามาตลอดก็เกี่ยวเข้ากับปอยผมของฉันจนหลุดร่อนออก กระเด็นไปตกกระแทกพื้นเสียงดังแกร๊ก​ฉับพลันความมืดสลัวราวกับถูกแผดเผาด้วยแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่าง กระทบเข้ากับใบหน้าที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าในระยะประชิด ชิดเสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่พ่นรดปลายจมูก​ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับเทพสลัก นัยน์ตาดำสนิทลึกล้ำดุจห้วงสมุทร สันจมูกโด่งเป็นสันคม และริมฝีปากหยักลึก​"ลุกออกไปจากตัวข้าเดี๋ยวนี้!"​เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวลอดไรฟันดึงสติฉันกลับมา แววตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยความขุ่นเคืองและขัดใจที่ถูกสตรีขึ้นคร่อมทับอยู่ในสภาพล่อแหลมเช่นนี้ มือหนายกขึ้นหมายจะผลักไสร่างของฉันออกไปให้พ้นทาง​แต่ในเสี้ยววินาทีที่เขาขยับตัวนั่นเอง ปลายจมูกของฉันกลับสูดดมกลิ่นอายบางอย่างที่โชยออกมาจากวรกายของบุรุ

​ฉันที่เพิ่งถูกเขาจงใจควบม้าต้อนจนพลัดตกจากหลังม้าลงไปนอนคลุกโคลนอยู่ข้างคูน้ำ ลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล เสื้อผ้าอาภรณ์เนื้อดีเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนสีดำส่งกลิ่นอายดินชื้นแฉะ เส้นผมที่เคยรวบไว้เรียบร้อยหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง ปอยผมเปียกชื้นแนบลู่กับกรอบหน้าขาวที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เม็ดเหงื่อผุดพรายผสมกับคราบฝุ่นละอองจนดูมอมแมม แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความดุร้ายในแววตาของฉันลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย​"ไอ้ท่านอ๋องโรคจิต! คิดว่าวิธีสกปรกพวกนี้จะทำให้ท่านปราบฉันได้ละก็ ฝันไปเถอะ!" ฉันแผดเสียงกรีดร้องใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด สองมือเท้าสะเอวพ่นไฟใส่โดยไม่เกรงกลัวคมดาบของเหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนรายล้อมอยู่รอบด้านแม้แต่น้อย​อี้เฉินไม่ได้เอ่ยปากเถียงหรือแสดงความโกรธเคืองใด ๆ ออกมา ดวงตาคมกริบเพียงแค่กวาดมองสำรวจสภาพมอมแมมของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาพึงพอใจเงียบ ๆ มุมปากหยักยกย่องขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุกที่ได้เห็นเหยื่อพยศดื้อรั้น เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะกระชั้นชิด กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกลิ่นจันทน์หอมลอยเข้าปะทะจมูก ก่อนที่มือหนาหยาบกร้านจะเอื้อมคว้าหมับเข้าที่เอวคอดอย่างไร้ความปราณี​"ป