All Chapters of ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต: Chapter 1 - Chapter 10

ตึก ๆ ๆ ๆแฮ่ก ๆ ๆ ๆ"ช่วยด้วย ...อึ๊ก ...ฮือ ...ใครก็ได้ช่วยเราด้วย!"เสียงฝีเท้าและเสียงสะอื้นไห้ดังระรัวท่ามกลางความมืดมิด ร่างเล็กวิ่งลัดเลาะแหวกม่านแมกไม้ที่รกครึ้ม ดิ้นรนสุดแรงเกิดภายใต้พันธนาการอันเงียบเชียบ เมื่อครู่นางยังเป็นเจ้าสาวต่างถิ่นผู้เลอโฉมถูกส่งตัวข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกล เพื่อหวังเป็นสะพานเชื่อมอำนาจและให้กำเนิดทายาทสืบสกุลแก่ตระกูลใหญ่ ทว่าเวลานี้ที่นี่ไม่ใช่เรือนหอไม่ใช่สถานที่จัดงานมงคลแต่มันคือหุบเหวลึกอันเปล่าเปลี่ยว ทางเดินที่อาบทาด้วยสีแดงฉานของเลือดสด ๆ ไร้ซึ่งเสียงดนตรีบรรเลง มีเพียงเสียงกรีดร้องของร่างบางในชุดเจ้าสาวที่วิ่งหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต"กรี๊ดดดดดด!"ลมหนาวพัดหวีดหวิวบาดผิวราวกับเสียงโหยหวนของภูตผี ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวไล่หลังเข้ามาใกล้ทีละนิด คลื่นควันขาวขุ่นแผ่ซ่านลอยตามติดมา ร่างบางสะดุดล้มลุกคุกคลาน พยายามจะยันกายลุกขึ้นและถอยร่นหนีอย่างสุดชีวิตวื้บบ!"อ๊ะ ..!"ร่างระหงในชุดเจ้าสาวสีแดงสดช่างดูงดงามโดดเด่นกว่าใคร หากแต่ร่างเพรียวระหงในชุดอันทรงเกียรติ์ สองมือเรียวกลับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่เงินที่พัวพันรัดแน่น ก่อนที่มันจะกระชากร่างบอบ

.แสงไฟนีออนสีขาวอมม่วงกะพริบวิบวับอยู่บนเพดานห้องทำงานบัญชีที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของพรมเก่าและฝุ่นละออง นาฬิกาบนผนังฟ้องเวลาตีสองสี่สิบห้านาที แต่นั่นไม่ใช่เวลาเลิกงานของฉัน หากแต่เป็นเวลาปกติที่ร่างผอมโซในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งยังคงต้องนั่งหลังคอดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์​ฉันสะบัดศีรษะแรง ๆ เพื่อขับไล่ความง่วงงุน ขยับแว่นตาหนาเตอะที่เลื่อนตกลงมาเกือบถึงปลายจมูก เส้นผมสีดำสนิทที่แห้งกรังและไม่ได้สระมาหลายวันยุ่งเหยิงจับตัวเป็นก้อน ปรกใบหน้าซูบผอมที่ไร้เครื่องสำอางแต้มแต่ง ผิวพรรณขาวซีดเซียวจนแทบโปร่งแสงจากภาวะขาดสารอาหารและแสงแดด ร่างกายผอมแห้งจนซี่โครงดันนูนผ่านเนื้อผ้า​ภายในกระเป๋าเงินตราช้างดาวเก่า ๆ มีธนบัตรใบยับเยินเหลืออยู่ไม่กี่หยวน ขณะที่โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นเตือนข้อความทวงหนี้จากธนาคารและเจ้าหนี้ที่ตามราวีไม่เว้นแต่ละวัน บ้านที่กำลังจะถูกยึดจำนองเพราะหนี้การพนันของพ่อผู้ชายติดเหล้างอมแงมที่วัน ๆ เอาแต่ทุบตีข้าวของ ขณะที่แม่นอนซมด้วยโรคเรื้อรังบนเตียงและข้อความจากน้องชายที่ส่งมาขอค่าใช้จ่ายสำหรับการศึกษาอย่างสิ้นหวัง น้ำตาของคนในครอบครัวและภาระอันหนักอึ้งคือโซ่ตรวนที่ล

ภาพความทรงจำของการก้าวพลาดล้มกลิ้งตกบันไดปูนในโลกเดิมยังคงชัดเจนอยู่ในหัว ประสานทับกับความจริงอันน่าตื่นตะลึงของสถานที่แปลกปลอมและเนื้อผ้าแพรแพรวพราวโบราณที่สวมอยู่บนเรือนร่าง ความสับสนและหวาดระแวงถูกความโกรธเกรี้ยวและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดแผดเผาจนมอดไหม้จนหมดสิ้นใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์พยายามจะทำร้ายหรือพรากชีวิตฉันไปได้อีก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ...ฉันตายไม่ได้เด็ดขาด!ฉันไม่อยากยอมจำนนให้ผู้ชายหน้าตัวเมียหรือใครหน้าไหนกดขี่ข่มเหงอีกต่อไปแล้ว!แสงแดดยามสายทอดยาวผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง แสงสีทองสาดส่องกระทบลงบนพื้นเรือนไม้ขัดเงาภายในห้องโถงกว้างขวางโอ่อ่า กลิ่นหอมจาง ๆ ของกำยานไม้กฤษณาและสมุนไพรจีนอบอวลผสมปนเปไปกับความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกฉันนั่งทอดกายอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ดูเก่าแก่โบราณแต่ทว่ากลับเต็มไปด้วยมวลสารอาถรรพ์บางอย่างที่ลึกล้ำชวนขนลุก ผู้คนรอบกายต่างสวมชุดจีนโบราณราวกับหลุดออกมาจากกองถ่ายภาพยนตร์ สาวใช้สองคนในชุดเสื้อคลุมยาวรุ่มร่ามกำลังวุ่นวายกับการจัดแต่งชุดแบบเดียวกันและทำทรงผมเกล้าประหลาด ปรนนิบัติพัดวีหวีผมใ

​"ข้าสมควรจะปกป้องเจ้าให้ดีกว่านี้แท้ ๆ กลับปล่อยให้เจ้าต้องคิดสั้นถึงขั้นยอมกระโดดลงไปในสระน้ำเย็นเยียบเพื่อหนีการอภิเษกเช่นนั้น เป็นความผิดของข้าเองที่ไร้ความสามารถพอจะไปทูลขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาทมาปกป้องเจ้าไว้ได้ทันเวลา" ​ฉันกะพริบตาปริบ ๆ มองชายหนุ่มรูปงามที่นั่งย่อตัวอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่สับสนมึนงงยิ่งกว่าเดิม ​เดี๋ยวนะ..คนคนนี้ไม่ใช่ตัวร้ายหรือตัวประกอบปากร้ายในนิยายที่จ้องจะซ้ำเติมฉันหรอกเหรอ น้ำเสียงอบอุ่นและแววตาห่วงใยขนาดนี้หรือว่าเขาจะเป็นคนรักตัวจริงของเจ้าของร่างนี้กันแน่นะ? ​เขายังคงทอดมองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความปวดร้าว ก่อนจะเอ่ยเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟังราวกับต้องการช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ตื่นตระหนกของฉันให้สงบลง ​"เจ้าจำไม่ได้จริง ๆ สินะว่าบุรุษผู้นั้นน่ากลัวเพียงใด .." ​เขากล่าวต่อด้วยความรู้สึกกดดันลึก ๆ ที่แผ่ออกมาจากน้ำเสียง "คนผู้นั้นคือท่านอ๋อง บุตรชายองค์โตของผู้กุมอำนาจกองกำลังทหารครึ่งค่อนแผ่นดิน ทว่าผู้คนในราชสำนักต่างลับหลังเรียกขานเขาว่า 'ปีศาจไร้ใจ' เล่าลือกันว่ามือของเขานั้นเปื้อนเลือดมาตั้งแต่ยังทรงพ

...แต่ฉันจะยอมก้มหัวให้ผู้ชายขยี้เล่นจนตายโดยไม่ทำอะไรเลยไม่ได้เด็ดขาด ​อาศัยจังหวะที่บิดากำลังวุ่นวายกับการวิ่งเต้นนอกเรือน และมารดานอนพักรักษาตัวอยู่ ฉันจึงแอบลอบนัดหมายกับคุณชายไป่หนานที่ศาลาพักผ่อนริมสระน้ำหลังเรือน เพื่อหาช่องทางและข้อมูลเพิ่มเติมที่จะช่วยให้ฉันรอดชีวิตไปทีละก้าว ​ร่างสูงโปร่งในชุดผ้าแพรปักลายประณีตก้าวเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรน ทันทีที่เห็นหน้าฉัน แววตาก็ฉายประกายความห่วงใยระคนเจ็บปวดระลอกใหญ่ คุณชายไป่หนานรีบก้าวเข้ามาใกล้ มือเรียวยาวเอื้อมหมายจะแตะลงบนกลุ่มผมอย่างทะนุถนอม แต่ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศด้วยความเกรงใจ ​"เจ้า ...อาการดีขึ้นแล้วหรือ เหตุใดจึงรีบออกมาเดินตากลมเช่นนี้เล่า" คุณชายไป่หนานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความกังวล ​ฉันกะพริบตาปริบ ๆ มองซ้ายมองขวาก่อนจะดึงมือกลับมาประสานกันไว้ที่หน้าท้องตามมารยาทแบบงุ่มง่ามตามประสาคนปรับตัวไม่ทัน ร่างกายห่อไหล่ลงเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อกดความสั่นเทาแล้วเอ่ยปากถามออกไป ​"คือว่านะ" ฉันกระซิบเสียงแผ่วเบา หลบสายตาคมคายคู่นั้นด้วยความอึดอัด "ฉันรู้ว่าเรื่องมันกะทันหั