Todos os capítulos de ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต: Capítulo 21 - Capítulo 30

ยามบ่ายที่ควรจะสงบเงียบภายในเรือนหลัก กลับถูกแผดเผาด้วยบรรยากาศอึมครึมดั่งพายุตั้งเค้า เมื่อผู้เป็นบิดาพร้อมด้วยสวี่เล่ยหลินผู้เป็นแม่เลี้ยง ก้าวเท้าเข้ามายังตำหนักยามที่สะไภ้ไม่อยู่ที่จวนราวกับรอเวลาให้นางออกไปเพื่อจะเข้ามา​สวี่เล่ยหลินแย้มยิ้มหวานหยด นางแสร้งทำทีเป็นเดินเข้ามาจัดแจงข้าวของบนโต๊ะเสวยด้วยความนอบน้อม ทว่าในจังหวะที่บิดาหันไปสนทนาเรื่องราชการกับบุตรชายอย่างปกติ นางอาศัยความว่องไวและช่องว่างเพียงเสี้ยววินาที ดีดปลายนิ้วส่งสัญญาณให้บ่าวคนสนิทขยับเข้ามาบังมุมสายตา ก่อนที่มือเรียวยาวจะเอื้อมไปสับเปลี่ยนจอกชาสมุนไพรฤทธิ์ร้อนที่แอบซ่อนพิษร้ายกระตุ้นสัญชาตญาณเดรัจฉานลงไปแทนที่ถ้วยเดิมอย่างแนบเนียนไร้สุ้มเสียง ไร้ร่องรอยพิรุธจนแม้แต่องครักษ์ก็ยังจับสังเกตไม่ได้​อี้เฉินผู้เยือกเย็นและระแวดระวังตัวอยู่เป็นนิจ ย่อมไม่มีทางรับของกินหรือน้ำจอกใด ๆ จากมือของแม่เลี้ยงอย่างแน่นอน ทว่าเมื่อความกระหายแผดเผาจนลำคอแห้งผาก เขาก็คว้าจอกชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบดับกระหายลงไปรวดเดียวจนหมดจ โดยไม่ทันรู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่า บ่วงพิษถูกร้อยเรียงวางดักรอไว้อย่างแยบยลแล้วยามบ่ายภายในตำหนักอ๋อง อี้เฉินก

ฉันโวยวายลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด รีบขยับตัวจะผงกหัวหนี แต่เขากลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย ไม่ยอมปล่อยให้ฉันหลุดรอดไปง่าย ๆอี้เฉินไม่ตอบคำถามที่ฉันพ่นใส่ ดวงตาคมกริบทอดมองใบหน้ามอมแมมและเรือนผมที่ยุ่งเหยิงของฉันนิ่งสนิท ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้าแหย่ พลางเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดตลกที่ชวนให้หมั่นไส้"ใยหน้าตาของเจ้าในยามเช้าถึงได้ดูไม่จืดเอาเสียเลยยับเยินยิ่งนัก"คำพูดกวนประสาทนั้นสะกิดต่อมโมโหที่เพิ่งจะสงบลงไปให้ลุกฮือขึ้นมาอีกรอบในพริบตาเดียว ด้วยความหมั่นไส้และความโกรธที่ยังค้างคาจากเรื่องเมื่อวาน ฉันไม่รอช้า อ้าปากแยกเขี้ยวแล้วฝังลงบนลาดไหล่กว้างของเขาผ่านเนื้อผ้าเปียกชื้นอีกรอบอย่างเต็มแรงงั่บ!"อืม .."อี้เฉินสูดปากเบา ๆ ด้วยความเจ็บแปล๊บ ทว่าคราวนี้เขากลับไม่โกรธเคืองหรือผลักไส ร่างกายกำยำแค่นหัวเราะหึ ๆ ออกมาในลำคอด้วยความชอบใจ ปล่อยให้ฉันกัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับรอยแผลพวกนั้นเป็นเครื่องประดับเกียรติยศที่เขาภาคภูมิใจนักหนาเมื่อเห็นว่าการกัดไม่ได้ผลสะเทือนอะไรคนหน้าด้านคนนี้เลยแม้แต่นนิดเดียว ฉันจึงจำใจต้องคลายเขี้ยวออกแล้วใช้มือยันอกแกร่งดันตัวเอง

คำพูดที่หลุดปากออกไปถึงโลกเบื้องหลังทำให้อี้เฉินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาดำมืดลุ่มลึกขึ้นราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวเหลือเชื่อที่หลุดออกมาจากปากฉัน ก่อนที่รอยยิ้มลึกลับจะปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอีกครั้ง"โลกที่เจ้าว่าคงน่าสนใจไม่น้อย" อี้เฉินเอ่ยเสียงเบา นัยน์ตาดำขลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับต้องการค้นหาความจริงทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ข้างใน ความคะนองเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความตระหนักรู้ถึงสถานะอันเปราะบางของตัวเองในดินแดนพิศวงแห่งนี้ฉันก้มมองมือใหญ่ที่ยังคงกุมข้อมือฉันไว้แน่น สลับกับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผล"ในอนาคตวันข้างหน้า...เมื่อกาลเวลาผ่านไป จะไม่มีใครรักษาอำนาจไว้เพียงผู้เดียวได้ การใช้ชีวิตจะไม่ใช่ให้คนคนเดียวมาตัดสินคนทั้งโลก ทั้งอำนาจ ความเชื่อ ความรุนแรง และความทรมานในแบบที่ท่านทำอยู่ ทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไปจนแทบหมดสิ้น"เสียงของฉันสะท้อนก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องโถงใหญ่" ..บางที ...ถ้าผู้หญิงกับผู้ชายไม่ใช่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่ต้องอยู่ต่ำกว่า แต่ธรรมชาติสร้างเรามาเพื่อเติมเต็มส่วนที่ขาด ไม่ใช่เอาความต่างอันได้เปรียบกว่ามาใช้ทำร้าย

เมื่อทนความหดหู่มืดทึบของห้องหับที่เหมือนถ้ำมองไม่เห็นเดือนเห็นตะวันไม่ไหว ฉันจึงควักเงินทองติดตัวที่มีอยู่ สั่งซื้อผ้าแพรสีสว่างสดใสทั้งสีชมพูอ่อนหวาน สีฟ้าครามสดใส และสีขาวสะอาดตามาจัดการรื้อถอนผ้าม่านสีดำทึบหน้าตาอัปมงคลพวกนั้นทิ้งเสีย แล้วลงมือเย็บปักถักร้อยและแขวนผ้าม่านสีอ่อนสว่างด้วยตัวเองโดยไม่มีบ่าวไพร่หน้าไหนยื่นมือเข้ามาช่วยสักคนแถมยังอุตส่าห์เดินไปเก็บก้อนหินแม่น้ำกลมกลึงเกลี้ยงเกลามาเจาะรูร้อยเชือกทำเป็นกระดิ่งลมโมบายหินสีสวยใส แขวนประดับไว้ตามชายคาเรือน ให้ยามลมโชยพัดผ่านมันจะได้ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งกังวานใส ขับไล่ความเงียบเหงาและบรรยากาศน่ากลัวออกไปได้บ้างจนกระทั่งยามเย็นย่ำ แรงกายทั้งหมดที่ทุ่มเททำนู่นทำนี่มาตลอดทั้งวันแผดเผาจนพลังงานเหือดแห้ง ร่างกายของฉันระบมไปหมดทุกสัดส่วนกล้ามเนื้อ มือไม้เต็มไปด้วยรอยแผลขีดข่วน แผลพุพองจากการจับด้ามจอบด้ามไม้ และคราบเขม่าควันไฟสีดำเลอะเปรอะเปื้อนแก้มเนียนความเหนื่อยล้าดั่งภูเขาเลาคาถาโถมเข้าใส่จนฉันต้านทานไม่ไหว ทรุดตัวนอนแผ่หลาลงบนพื้นเรือนไม้ขัดมันเย็นเฉียบตรงหน้าต่างที่รับลมโชยอ่อน ๆ ปล่อยให้เปลือกตากะพริบถี่แล้วปิดสนิท หลับให

สายฝนปรอยปรายด้านนอกยังคงโปรยละอองความชื้นให้ซึมลึกผ่านกำแพงหินเย็นเยียบของจวนอ๋อง หลังจากที่ฉันแอบลอบออกไปพบไป่หนานที่โรงเตี๊ยมในเมือง และย่องกลับเข้ามาทางประตูหลังได้อย่างเฉียดฉิวโดยคิดว่าไม่มีใครจับได้ทันที ทว่าความโล่งใจอันน้อยนิดนั้นอยู่กับฉันได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นความกดดันอันน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกปึ้งงงง!ประตูไม้บานใหญ่ของห้องโถงถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมผ้าไหมสีดำสนิทราวกับยมทูตพุ่งเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักหน่วง กลิ่นอายความเย็นชา ดุดัน และคุกกรุ่นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า ท่านอ๋องกลับมาแล้ว...และครั้งนี้ รอยยิ้มเยียบเย็นที่เคยประดับอยู่บนมุมปากได้หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความแข็งกร้าวและแววตาดุจพญามารที่จ้องมองมายังฉันราวกับจะกลืนกินเลือดกินเนื้อ"ไปไหนมา!"เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องกังวานจนแก้วหูสั่นสะเทือน ร่างสูงพุ่งเข้ามาประชิดตัวฉันในพริบตาเดียวราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ ปลายคางของฉันถูกมือหนาดั่งคีมเหล็กบีบเข้าอย่างจังจนชาดิ่ง แรงอารมณ์ที่คุกกรุ่นอยู่ภายในตัวเขาพวยพุ