Todos os capítulos de ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต: Capítulo 41 - Capítulo 50

​ในยามวิกาลที่ดวงจันทร์ถูกเมฆหมอกสีเทาปกคลุม สวี่เล่ยหลินลอบออกคำสั่งอย่างเฉียบขาดในเรือนพักส่วนตัว นางกวาดตามองสมุนมือขวาที่คุกเข่ารอรับคำสั่งด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้า​"ในวันเคลื่อนย้ายร่างเตรียมทำพิธีจงเลือกเส้นทางและกำหนดเวลาตามฤกษ์ยามอัปมงคลให้รัดกุมที่สุด นำตัวหญิงสาวผู้โชคร้ายที่ถูกลักพาตัวมาซ่อนไว้ในจุดยุทธศาสตร์ริมเส้นทางเดินทัพและเส้นทางสัญจรหลัก ซึ่งเป็นเส้นทางที่ท่านอ๋องต้องนำกำลังทหารและองครักษ์เดินทางผ่านพอดีเป๊ะ"​สมุนรับคำสั่งอย่างรวดเร็วก่อนจะเร้นกายหายไปในความมืด นางจงใจทิ้งร่องรอยกระดาษเงินกระดาษทอง ยันต์อาคมสีแดงชาดที่เขียนด้วยหมึกผสมเลือดสัตว์ หลักฐานพยานวัตถุประกอบพิธีกรรมตามความเชื่อกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด พร้อมกับปล่อยข่าวลือหนาหูออกไปทั่วตลาด โรงเตี๊ยม และตามตรอกซอกซอยอย่างแนบเนียน สร้างภาพลวงตาอันแยบยลให้ชาวบ้านเชื่อมโยงกับโศกนาฏกรรมในอดีต ชาวบ้านตาดำ ๆ จึงพากันปักใจเชื่อสนิทใจว่า การหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของหญิงสาวชาวบ้านนับสิบคนในละแวกนี้ เป็นฝีมือของท่านอ๋องอี้เฉินผู้กระหายเลือด และหวนกลับมามีอาการคลุ้มคลั่งอีกครั้ง​ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเ

แสงแดดอ่อนยามสายส่องผ่านบานหน้าต่างแกะสลัก ทอดเงาลวดลายวิจิตรลงบนพื้นห้องนอนอันเงียบสงบ ทว่าบรรยากาศภายในกลับมิได้อบอุ่นผ่อนคลายดังเช่นแสงแดดภายนอก ร่างกายของฉันในยามนี้ช่างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยหินนับร้อยชั่ง อาการเหนื่อยล้าที่สะสมมานานเริ่มส่งผลรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทุกย่างก้าวที่พยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นเดินรู้สึกเหมือนเรียวขาไร้เรี่ยวแรงจะพยุงน้ำหนัก ตัวเบาหวิวและเคว้งคว้างจนน่ากลัว และในที่สุด ... ในขณะที่กำลังพยายามเดินไปหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะกลางห้อง โลกทั้งใบก็หมุนเคว้งคว้าง สติสัมปชัญญะดับวูบลงในพริบตา ร่างกายทรุดฮวบลงกระแทกพื้นเย็นเฉียบท่ามกลางความตื่นตระหนกของสาวใช้ที่วิ่งเข้ามาประคองแทบไม่ทัน ข่าวการเป็นลมหมดสติล้มพับไปกลางห้องพักแพร่สะพัดออกไปทั่วจวนอ๋องอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง บรรดาบ่าวไพร่และอนุภรรยาต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบนินทาด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างก็ว่าอาการวูบบ่อยและอ่อนแรงถึงขั้นเดินไม่ไหวนี้ คงเป็นสัญญาณแน่ชัดว่าพระชายาเอกกำลังตั้งครรภ์แต่เพราะสุขภาพร่างกายเดิมทีบอบบางอยู่แล้ว จึงแพ้ท้องอย่างหนักจนทรุดโทรมลงทุกวัน ข่าวลือเรื่องการตั้งครรภ์ปลอม ๆ ที่เค

แสงเทียนบนโต๊ะไม้จันทน์ดำวูบไหวตามแรงลมหนาวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างกระดาษสา กลิ่นกำยานเจือจางในห้องหนังสืออันเงียบสงบ แต่บนหน้ากระดาษสมุดบันทึกเก่า เต็มไปด้วยร่องรอยอักษรที่คงกลิ่นอายโลหิตของอดีตคละคลุ้งราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานณ จวนตระกูลใหญ่ที่ตั้งตระหง่านท้าทายอำนาจ ท่ามกลางความโอ่อ่าและเกียรติยศที่ผู้คนต่างพากันก้มหัวให้ เบื้องหลังประตูบานใหญ่กลับซ่อนเรื่องราวหยาดน้ำตาและคราบเลือดเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน ภรรยาเอกผู้เป็นดั่งดวงใจของผู้นำตระกูลได้ให้กำเนิดบุตรชายทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ที่ควรจะเติบโตมาอย่างสง่างาม ทว่าการมีอยู่ของสองแม่ลูกกลับกลายเป็นหนามยอกอกของ "ฮูหยินรอง" ผู้ซ่อนความริษยาและจิตใจอันดำมืดไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนหวาน นางเกลียดชังที่ตำแหน่งและอำนาจทุกอย่างกำลังจะถูกแย่งชิงไปในคืนที่ลมหนาวพัดกระโชกแรงแม่แท้ ๆ ของเด็กน้อยก็สิ้นใจลงอย่างปริศนาบนเตียงนอน ท่ามกลางความมืดมิดที่ไม่มีแม้แต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือ ขณะที่ผู้นำตระกูลผู้เป็นสามีและพ่อ กลับเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการเมืองและการชิงอำนาจในราชสำนัก จนหลงลืมแม้กระทั่งสตรีที่ตนเคยพร่ำบอกว่ารักเมื่อสิ้นไร้เกราะคุ้มกันจากมา

กลิ่นอายความอบอุ่นที่เจือจางมาเนิ่นนานในบ้านหลังเก่า บัดนี้กลับถูกเติมเต็มด้วยรอยยิ้มและบรรยากาศที่แปลกตาไปจากเดิม ภาพของพ่อที่เคยนั่งกอดขวดสุราส่งกลิ่นคละคลุ้งจนน่าปวดหัว บัดนี้กลับวางตัวเป็นหลักยศหลักฐานคอยช่วยประคับประคองดูแลแม่ยามเจ็บไข้ มือคู่นั้นที่เคยสั่นเทาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เลิกราจากการดื่มมาได้หลายเดือนจนแววตาเริ่มกลับมามีประกายความหวังอีกครั้ง ส่วนน้องชายตัวแสบที่เคยเอาแต่แบมือขอเงินไปผลาญกับเรื่องไร้สาระ ก็เติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขารู้จักช่วยงานแบ่งเบาภาระ และตั้งใจเรียนจนน่าชื่นใจ โลกปัจจุบันที่เคยพังทลายลงตรงหน้าบันไดวันนั้น กลับค่อย ๆ ถูกซ่อมแซมให้กลับมามั่นคงด้วยความรักและความใส่ใจของคนในครอบครัว​เมื่อสภาพจิตใจและร่างกายฟื้นฟูจนกลับมาแข็งแกร่งเป็นปกติ ฉันจึงตัดสินใจก้าวออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอีกครั้ง โดยเลือกที่จะกลับมาทำงานในสายอาชีพเดิมงานบัญชีตัวเลขที่คุ้นเคย​บริษัทใหม่ที่เข้ามาเทคโอเวอร์กิจการและล้างบางระบบเก่าจนสะอาดหมดจดแห่งนี้ ไม่มีหลงเหลือพนักงานชายใจร้ายชุดเดิมที่เคยสร้างแผลเป็นในใจให้อีกต่อไป บรรยากาศการทำงานที่นี่เต็มไปด้วยความเท่าเทียม ความหลา

​เอี๊ยดดด!​ประตูรถถูกปลดล็อก เสวียนอี้เฉินก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินมาเปิดประตูฝั่งฉัน แล้วก้มลงมองด้วยรอยยิ้มบางเบาที่แฝงความโหยหาไว้เต็มเปี่ยม​"ไปคุยกันต่อในบ้านไหม?"​ภายในห้องรับแขกบ้านของเขา แสงอุ่นๆ ส่องผ่านม่านขาวเข้ามา ฉันเดินง่วนไปมาทั่วห้อง มือไม้สั่นเทา ลมหายใจปั่นป่วนจนทำอะไรไม่ถูก สมองที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนมีตรรกะบัดนี้ขาวโพลนไปหมด​"จะเดินไปเดินมาอีกนานไหม?" เสวียนอี้เฉินที่นั่งอยู่บนโซฟาไม้เอ่ยทัก น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย ต่างจากฉันที่สติแตกไปเรียบร้อยแล้ว​"คุณ...เอ่อ..นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" ฉันหยุดก้าวเดิน หันไปมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ​เสวียนอี้เฉินเอนหลังพิงเบาะ สายตากวาดมองสำรวจรอบบ้าน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลึกล้ำ "หลังจากโดนธนูยิงในวันนั้น...ฉันคิดว่าตัวเองคงตายไปแล้ว แต่ท่านพ่อ...ทำพิธีบางอย่างแปดวันแปดคืนเต็มๆ ฉันจำได้เลื่องลางว่าท่านทำพิธีย้ายจิต ไม่คิดเลยว่ามันจะย้ายมาในสภาพที่เป็นใบหน้าตนเอง แล้วยังมาอยู่ในยุคที่มีภรรยาตัวเองอยู่..."​เขายกมือขึ้นชูแหวนหยกบนนิ้วชี้ของเขาที่แลกเปลี่ยนกัน "ฉันฟื้นขึ้นมาที่บ้านหลังนี้ ในร่างน