Todos os capítulos de ทะลุมิติมาช่วยสวามีในอนาคต: Capítulo 31 - Capítulo 40

อี้เฉินไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะปรือตาขึ้นมองสตรีตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มลุ่มลึกวับวาวด้วยความรู้สึกซับซ้อนเกินกว่าที่ฉันจะหยั่งถึง ก่อนที่มุมปากหนาจะแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยร่องรอยร้าวรานในใจ "อยากได้อิสระนักไม่ใช่หรือ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกขึ้นมาลอย ๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ฉันชะงักงัน ดวงตากลมโตฉายแววฉงนระคนหวาดระแวง "หมายความว่าอย่างไรกันคะ จู่ ๆ มาถามเรื่องอิสระอะไรเอาตอนนี้" อี้เฉินค่อย ๆ ชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง ท่อนแขนแกร่งพาดวางพักไว้บนหัวเข่า ขณะที่ดวงตาคมปลาบสลดลงมองต่ำที่พื้นห้อง "ข้าเชื่อมาตลอดว่า ...การปลดปล่อยสตรีที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของข้า คือการส่งพวกนางไปเกิดใหม่เสียยังดีกว่าจะปล่อยให้อยู่ทนทุกข์" น้ำเสียงของเขาราบเรียบเย็นเยียบจนน่ากลัว แต่มันกลับแฝงไว้ด้วยความดำมืดลึกล้ำบางอย่างที่ทำให้สันหลังของฉันวาบขึ้นมา "ท่าน.." อี้เฉินค่อย ๆ ชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง ท่อนแขนแกร่งพาดวางพักไว้บนหัวเข่า ขณะที่ดวงตาคมปลาบสลดลงมองต่ำที่พื้นห้อง "ข้าไม่ใช่ผู้ที่ลงมือสังหารพวกนาง ..เพียงแต่ขฃคิดว่าการที่พวกนางจากไปก่อนที

เสียงหัวเราะที่แปลกประหลาดและทรงพลังดังทะลุผ่านประตูไม้หนาทึบออกไปด้านนอก จนกระทั่งลอยไปเข้าหูของเหล่าองครักษ์และทหารคนสนิทที่กำลังยืนอารักขาเวรยามอยู่หน้าเรือน​บรรดาร่างกำยำด้านนอกต่างสะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองหน้ากันด้วยความตกใจขีดสุด นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา​"เฮ้ย ...เสียงเมื่อครู่ .."​"เสียงท่านอ๋องมิใช่รึ?"​"จะเป็นไปได้อย่างไร! ตั้งแต่ข้าติดตามรับใช้ท่านอ๋องมาหลายปี ท่านไม่เคยแม้แต่จะยิ้มแย้มด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่เสียงหัวเราะเช่นนี้เลย!"​ด้วยความตกใจและหวาดระแวงสุดขีดว่าเจ้านายของพวกเขาอาจจะถูกลอบทำร้ายจนสติวิปลาส หรือโดนพิษร้ายแรงเล่นงานจนสมองกลับ เหล่าทหารองครักษ์นับสิบชีวิตจึงพากันวิ่งกรูเข้ามาหน้าห้องอย่างลืมตัว มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบแน่นเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์วิกฤต​"ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องอันใดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ!"​เสียงตะโกนอย่างร้อนรนดังลั่นพร้อมกับประตูห้องที่ถูกผลักเปิดออกผางใหญ่ เผยให้เห็นภาพท่านอ๋องที่กำลังนั่งพิงผนังไม้หัวเราะจนตัวโยน โดยมีร่างของงูพิษนอนขดนิ่ง และฉันที่นั่งทำหน้าเหวอค้างอยู่บนฟูก​เหล่าทหารองครักษ์ที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาต่างอ้าปากค้าง ตาค้างแข็งท

บรรยากาศภายในจวนอ๋องยามนี้หลุดพ้นจากพายุอารมณ์อันบ้าคลั่งและความกดดันน่าอึดอัดเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบสงบที่โรยตัวลงมาปกคลุมทั่วทุกมุมห้อง แสงสีส้มอมแดงของดวงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระดาษสา ทาบทับลงบนพื้นไม้ขัดมันจนเกิดเป็นเงาทอดยาว ให้ความรู้สึกอบอุ่นผิดจากทุกวันริมระเบียงท้ายจวน ฉันกับท่านอ๋องนั่งเคียงข้างกันโดยไม่มีใครเอ่ยถ้อยคำใดออกมาทำลายบรรยากาศ มือหนายังคงกุมมือเรียวบางของฉันเอาไว้แน่น ไม่ยอมคลายออกแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับกลัวว่าหากเผลอปล่อยมือ ความอบอุ่นเดียวที่เขามีในชีวิตจะเลือนหายไปในอากาศ นิ้วหัวแม่มือของเขาค่อย ๆ ลูบไล้หลังมือฉันแผ่วเบาอย่างเผลอไผล เป็นสัมผัสที่เต็มไปด้วยความโหยหาและพึ่งพิงอย่างที่บุรุษผู้แข็งกร้าวและเย็นชาคนนี้ไม่เคยแสดงออกให้ผู้ใดได้เห็นมาก่อนในชีวิตข้างเท้าของเรา เจ้างูเกล็ดนิลตัวอวบ สัตว์เลี้ยงคู่ใจที่ผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาด้วยกัน เลื้อยเข้ามาเงียบ ๆ อย่างคุ้นชิน มันขดตัวเป็นวงกลมนิ่งสงบอยู่แนบชิดเรียวขาของฉันกับเขา ชูหัวขึ้นเล็กน้อยอย่างเกียจคร้านราวกับกำลังซึมซับบรรยากาศยามเย็นอันแสนสงบ ภาพของบุรุษผู้ได้ชื่อว่

ขณะที่เรือนพักส่วนตัวรายล้อมไปด้วยความเงียบงันและความอบอุ่นอันแปลกใหม่ ทว่าที่เรือนใหญ่ทางทิศตะวันตก กลับมีเปลวเพลิงแห่งความริษยาและโทสะแผดเผาผลาญสติสัมปชัญญะของสตรีผู้ทะเยอทะยานจนมอดไหม้​สวี่เล่ยหลินพลิกตัวไปมาบนเตียงนอนนุ่มด้วยความกระสับกระส่าย ดวงตาคู่คมที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากตาดุจเหยี่ยวเบิกโพลงท่ามกลางความมืดมิด ความเจ็บใจตีรวนขึ้นมาจุกอกจนลมหายใจติดขัด เดิมทีนางวางแผนทุกอย่างไว้อย่างแยบยลใช้ปมด้อยในวัยเยาว์และความเจ็บปวดร้าวลึกของท่านอ๋องมาเป็นโซ่ตรวนคอยชักใย ควบคุมทุกความเคลื่อนไหวภายในจวนเพื่อกอบโกยสมบัติและอำนาจทั้งหมดมาไว้ในกำมือของตนเอง​ทว่านางคาดไม่ถึงเลยว่าสตรีที่ถูกส่งตัวเข้ามาเป็นหมากตัวกระจ้อยร่อย ผู้ซึ่งถูกคนทั้งเมืองนินทาว่าอ่อนแอและบอบบาง กลับกลายเป็นหนามยอกอกที่แข็งกระด้าง หาญกล้าลุกขึ้นมาต่อปากต่อคำ และหยัดยืนปกป้องสามีอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจทำแผนการที่เตรียมมาอย่างยาวนานพังไม่เป็นท่า​เมื่อหมากตัวนี้ไม่อาจควบคุมให้เชื่องตามใจปรารถนาได้อีกต่อไป สวี่เล่ยหลินจึงไม่รอช้า นางสั่งให้คนสนิทออกสืบสาวราวเรื่องภูมิหลังของสะใภ้ตัวแสบผู้นี้อย่างเงียบเชียบที่สุด และในที่สุด

หนีความกลัวและความตื่นเต้นผสมปนเปกันจนแทบหายใจไม่ออก กิ่งไม้แห้งและหนามแหลมคมเกี่ยวเข้าที่เสื้อผ้าและผิวเนื้อจนแสบแปลบไปหมด แต่ฉันไม่มีเวลามาสนใจความเจ็บปวดเหล่านั้น ขาทั้งสองข้างก้าววิ่งสับหลีกหลบต้นไม้ใหญ่และรากไม้ระเกะระกะอย่างสุดกำลัง​เสียงฝีเท้าของไอ้โม่งชุดดำไล่หลังเข้ามาใกล้ทุกที แรงกดดันเย็นยะเยือกแผ่ซ่านอยู่เบื้องหลังราวกับมัจจุราชกำลังเงื้อมมือคว้าจับตัว​แย่แล้ว!!มันวิ่งเร็วกว่าฉันมาก ถ้าขืนวิ่งไปทางตรงแบบนี้มีหวังถูกมันตะครุบตัวได้แน่!​กวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืดครึ้ม ฉันตัดสินใจพุ่งตัวมุดลอดเข้าไปใต้พุ่มไม้หนาเตอะที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์ระโยงระยาง ซ่อนตัวหมอบราบลงกับพื้นดินชื้นแฉะ กลั้นหายใจจนสุดชีวิต พยายามทำตัวให้เงียบสนิทราวกับไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้​เสียงฝีเท้าของชายชุดดำวิ่งเลยผ่านจุดที่ฉันซ่อนตัวไปเล็กน้อย ก่อนจะหยุดชะงักลง เสียงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนและเสียงสบถอย่างหัวเสียดังขึ้นก้องป่า​"จะหนีไปไหนพ้น!" เสียงสบถหยาบคายดังลอดเข้ามาใกล้จุดที่ฉันซ่อนตัวอยู่ห่างออกไปแค่เอื้อม​ความหวาดกลัวทำให้แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ฉันยกมือข