Todos os capítulos de ชายาเอกผู้พลิกแผ่นดิน: Capítulo 11 - Capítulo 20

เขาจะต้องรู้ให้ได้ ส่วนหว่านชิงซึ่งยังไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งเฝ้ามองมาตลอด กำลังเปิดหีบสมุนไพรด้วยตนเอง ปลายนิ้วของนางพลิกดูตัวยาทีละชนิดจนกระทั่งหยุดอยู่เหนือสมุนไพรแห้งชิ้นหนึ่ง กลิ่นจาง ๆ ลอยขึ้นมา หว่านชิงชะงัก ไม่ใช่สมุนไพรสีม่วงที่พบเมื่อคืน แต่กลิ่นพื้นฐานบางอย่างกลับคล้ายกันอย่างประหลาดหว่านชิงตรวจสมุนไพรที่เหลือในหีบอย่างละเอียดอีกครั้ง แม้ไม่พบพิษหรือสิ่งใดที่เป็นอันตรายโดยตรง แต่สมุนไพรชิ้นนี้มีลักษณะบางอย่างใกล้เคียงกับของที่นางพบเมื่อคืนมากพอจะทำให้ละเลยไม่ได้อย่างน้อย ของที่สองแม่ลูกนำมาครั้งนี้ไม่ใช่เครื่องมือสำหรับลงมือกับนางโดยตรง ทว่ามันกลับทิ้งเบาะแสอีกเส้นไว้ให้ตามต่อนางหรี่ตาลง สกุลหลี่ เรือนโอสถ พิษของเซียวจิ่งหยาน และไฟไหม้ที่เกือบเอาชีวิตเจ้าของร่างเดิม ความบังเอิญเริ่มมากเกินไปแล้ว แต่หว่านชิงยังไม่รู้ว่าเส้นด้ายที่นางกำลังจับอยู่นี้ จะพาไปถึงผู้ใดนางรู้เพียงอย่างเดียว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางจะไม่ยอมให้สกุลหลี่เป็นฝ่ายเดินหมากอยู่เพียงฝ่ายเดียวอีกต่อไปหลังเหตุการณ์สองแม่ลูกสกุลหลี่มาเยือน จวนอ๋องสามกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้งทว่าความสงบนั้นอยู่ได้ไม่ถ

ชุ่ยซินรีบคลานเข้ามา“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต บ่าวยอมบอกทุกอย่างแล้ว”“ข้าไม่ได้สั่งฆ่าเจ้า”ชุ่ยซินหยุดร้องทันที เซียวจิ่งหยานกล่าวต่อ“เก็บนางไว้สอบสวน คนที่อยู่เบื้องหลังยังไม่ถูกเปิดเผย”เฟิงอวี้รับคำ“พ่ะย่ะค่ะ”“ส่วนครอบครัวของนาง”เซียวจิ่งหยานเหลือบมองสาวใช้“ส่งคนไปตรวจสอบ หากถูกควบคุมหรือถูกข่มขู่จริง ให้พาออกมาอย่างลับ ๆ”ชุ่ยซินเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ“ท่านอ๋อง...”“อย่าเพิ่งขอบคุณ”แววตาของเขาเย็นชา“หากเจ้าพูดเท็จแม้แต่คำเดียว เจ้าจะเสียใจที่ยังมีชีวิตอยู่”ชุ่ยซินหน้าซีด ก่อนถูกองครักษ์นำตัวออกไป เมื่อทุกอย่างสงบลง เหลือเพียงหว่านชิง ชุนฮวา เซียวจิ่งหยาน และเฟิงอวี้หว่านชิงมองสำรับอาหารที่ถูกยกตามมา“คืนนี้ข้าคงต้องอดอาหารแล้ว”เซียวจิ่งหยานหันไปหาเฟิงอวี้“ให้ครัวเล็กของเรือนชิงหลันเตรียมอาหารใหม่”หว่านชิงเลิกคิ้ว“ท่านไว้ใจครัวของตัวเองหรือ”“มากกว่าครัวใหญ่”“ข้าขอให้ชุนฮวาไปดูตอนทำด้วย”เฟิงอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยเซียวจิ่งหยานกลับตอบ“ได้”หว่านชิงมองเขาอย่างประหลาดใจ“ตกลงง่ายเช่นนี้ ไม่กลัวว่าข้าจะถือโอกาสสอดแนมหรือเพคะ”“กลัว” คำตอบตรงเกินคาด หว่านชิงหัวเราะ“อ

“เจ้าก็แค่บุตรอนุของสกุลหลี่”หว่านชิงถอนหายใจ“เหตุใดช่วงนี้ทุกคนชอบพูดประโยคเดียวกัน”นางก้าวเข้าไปใกล้“ข้าเกิดจากอนุ เรื่องนี้ทั้งเมืองหลวงรู้”“แต่ข้าได้รับพระราชทานสมรสเป็นพระชายา เรื่องนี้ทั้งเมืองหลวงก็รู้เช่นกัน”หว่านชิงมองอีกฝ่ายตรง ๆ“เจ้าจะดูถูกชาติกำเนิดของข้า ข้าไม่ห้าม”“แต่หากจะใช้เรื่องนั้นปฏิเสธฐานะที่ราชโองการกำหนด เจ้าก็ควรคิดให้ดีว่าคำพูดของตนกำลังพาดพิงไปถึงไหน”คุณหนูจ้าวหน้าเปลี่ยนสี“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“เช่นนั้นก็คำนับ”“อะไรนะ”“เจ้าเข้ามาพบพระชายาโดยไม่คำนับ”หว่านชิงยิ้ม“ข้าเพียงให้เจ้าทำสิ่งที่ควรทำ”ผู้คนรอบด้านเริ่มมองคุณหนูจ้าว ใบหน้าของนางแดงก่ำ แต่สุดท้ายก็จำต้องย่อกาย“ถวายพระพรพระชายา”“ลุกขึ้น”หว่านชิงตอบทันที“เห็นหรือไม่ ไม่ได้ยากเลย”คุณหนูจ้าวกัดฟัน ทันใดนั้นเสียงชายคนหนึ่งดังมาจากด้านนอก“พระชายาช่างมีอำนาจเสียจริง”ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางเดินเข้ามาพร้อมผู้ติดตามชุนฮวาหน้าซีดเล็กน้อย“ใต้เท้าจ้าว”รองเจ้ากรมพิธีการจ้าว บิดาของคุณหนูจ้าว และเป็นหนึ่งในขุนนางที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหลี่เฉิงใต้เท้าจ้าวมองบุตรสาว ก่อนหันมาทางหว่านช

“ตอนนี้ร่างกายท่านอ๋องอ่อนแอมานาน หากคิดแต่จะใช้ยารุนแรงขับพิษออกให้หมดในครั้งเดียว คนอาจตายก่อนพิษ”เฟิงอวี้สีหน้าเปลี่ยน หว่านชิงพูดต่ออย่างใจเย็น“จึงต้องแบ่งการรักษาเป็นขั้น เริ่มจากปรับการไหลเวียน ลดภาระของร่างกาย แล้วค่อยถอนสิ่งตกค้างออกทีละส่วน”“แล้วพระชายามั่นใจเพียงใด”เสียงอีกคนดังมาจากด้านหลัง หว่านชิงหันไปเซียวจิ่งหยานนั่งอยู่บนรถเข็นไม้ อาภรณ์สีเข้มคลุมร่าง ใบหน้ายังคงซีด แต่เมื่อเทียบกับคืนแรกที่นางพบเขาในเรือนโอสถ สีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหว่านชิงวางตัวยาลง“ถ้าท่านถามว่ารักษาให้หายได้หรือไม่ ข้ายังตอบไม่ได้”เฟิงอวี้ชะงัก เซียวจิ่งหยานกลับไม่ได้แสดงความผิดหวัง“แล้วเจ้าตอบอะไรได้”“ตอบได้ว่าการรักษาที่ผ่านมาไม่ได้ไร้ผล”หว่านชิงเดินเข้าไปหา ก่อนย่อตัวลงตรงหน้าเขา“ยื่นมือมาเพคะ”เซียวจิ่งหยานยื่นมือให้ ปลายนิ้วของนางแตะลงบนชีพจรครั้งนี้ชายหนุ่มไม่ได้ชักมือกลับเหมือนครั้งแรกหว่านชิงหลับตา ตั้งสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง“ชีพจรยังสับสน แต่ดีกว่าเดิม”“เท่าใด”“ท่านชอบถามสิ่งที่ตอบเป็นตัวเลขไม่ได้จริง ๆ”เซียวจิ่งหยานมองนาง“ข้าอยากรู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตอีกนานเพียงใด”มือของ

“ท่านไม่ถามต่อหรือ”“ถามแล้วเจ้าจะตอบได้หรือ”นางส่ายหน้า“เช่นนั้นก็ไม่มีประโยชน์”หว่านชิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ท่านเปลี่ยนไปนะ”“ตรงไหน”“เมื่อก่อนท่านคงเอากระบี่จ่อคอข้าแล้ว”“ตอนนี้ก็ยังทำได้”“แต่ไม่ทำ”เซียวจิ่งหยานเงียบ หว่านชิงยิ้ม“เริ่มไว้ใจข้าแล้วหรือ”“ยัง”คำตอบมาเร็วมาก นางหัวเราะ“ท่านนี่จริง ๆ เลย”“แต่ข้าเชื่อเรื่องหนึ่ง”หว่านชิงหยุดหัวเราะ“อะไร”เซียวจิ่งหยานมองนางตรง ๆ“อย่างน้อยตอนนี้ เจ้าไม่ได้ต้องการให้ข้าตาย”บรรยากาศในห้องเงียบลง คำพูดธรรมดา แต่สำหรับคนที่ใช้ชีวิตท่ามกลางการลอบสังหารและความระแวงมาหลายปี มันอาจเป็นความไว้วางใจมากที่สุดเท่าที่เขายอมมอบให้ใครสักคนได้ในเวลานี้หว่านชิงพิงพนักเก้าอี้“แน่นอน”“เพราะอะไร”“ข้าบอกแล้วว่าข้ายังต้องใช้ท่านเป็นเกราะ”“แค่นั้น”หว่านชิงมองเขาก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเล็กน้อย“และข้าไม่ชอบเห็นคนไข้ตายต่อหน้าตัวเอง”เซียวจิ่งหยานนิ่งไป หว่านชิงรีบลุกขึ้น“หมดเวลาซาบซึ้งแล้วเพคะ”“ข้าซาบซึ้งเมื่อไร”“สีหน้าท่านบอก”“เจ้าอ่านสีหน้าข้าได้หรือ”“ไม่ได้”นางยิ้ม“ข้าเดา”เซียวจิ่งหยานส่ายหน้าอย่างระอา หว่านชิงกำลังจะเก็บกระ