Todos os capítulos de ชายาเอกผู้พลิกแผ่นดิน: Capítulo 31 - Capítulo 40

พระสุรเสียงเย็นลง“และก่อนเรื่องนี้กระจ่าง ห้ามผู้ใดออกจากตำหนักโดยไม่ได้รับอนุญาต”ทุกคนคุกเข่า“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ เพคะ”องค์ชายใหญ่ก้มศีรษะเช่นเดียวกัน ไม่มีใครเห็นแววตาของเขา หว่านชิงเองก็ไม่ได้มอง เพราะนางรู้ดีว่า วันนี้นางเพียงทำให้ข้อกล่าวหาที่มุ่งตรงมายังตนเกิดรอยร้าวไม่ได้พิสูจน์ว่าใครเป็นคนวางยา และยิ่งไม่ได้พิสูจน์ว่าองค์ชายใหญ่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังศัตรูยังไม่แพ้ เพียงแต่หมากตัวหนึ่งของพวกมันถูกขวางไว้เท่านั้นหลังออกจากตำหนัก ไทเฮาทรงพ้นอันตรายแล้ว แต่หว่านชิงยังไม่ได้รับอนุญาตให้กลับจวนทันทีนางถูกจัดให้อยู่ในห้องรับรองด้านข้างระหว่างรอผลตรวจเฟิงอวี้ไม่สามารถเข้ามาได้ เซียวจิ่งหยานเองก็อยู่นอกวัง เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เข้าจวนอ๋องสามที่หว่านชิงต้องรับมือกับกระดานการเมืองภายในวังเพียงลำพังจริง ๆหลายชั่วยามต่อมา ประตูจึงเปิด ขันทีเข้ามา“พระชายา ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”หว่านชิงลุกขึ้น เมื่อกลับเข้าไป นางพบว่าฮ่องเต้ยังประทับอยู่ไทเฮาทรงบรรทมพักด้านใน องค์ชายใหญ่ไม่อยู่แล้ว หมอหลวงอาวุโสคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า“ตรวจพบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ตรัส“พูด”“เครื่อ

หว่านชิงมองเขาอย่างไม่เชื่อหู“ท่านคิดว่าเรื่องเหล่านั้นเกิดเพราะข้า”“ข้าไม่รู้” คำตอบนั้นเจ็บยิ่งกว่าการกล่าวหาตรง ๆหว่านชิงนิ่งไป“ไม่รู้”“ใช่”“หลังจากทุกอย่างที่เราสืบมาด้วยกัน ท่านตอบข้าว่าไม่รู้”เซียวจิ่งหยานไม่ตอบ หว่านชิงเดินเข้าใกล้“มองหน้าข้า”เขาเงยหน้าขึ้น“ท่านสงสัยข้าหรือ”เซียวจิ่งหยานรู้ดีว่าควรพูดอะไร เพียงประโยคเดียว บอกนางว่าไม่ บอกว่านี่เป็นแผน แล้วทุกอย่างจะง่ายขึ้น แต่หากนางรู้ นางจะไม่มีวันยอมออกจากจวน ดังนั้นเขาจึงตอบ“ข้ามีเหตุผลต้องสงสัยทุกคน”สีหน้าหว่านชิงเปลี่ยนไปทันที คำพูดนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่เมื่อแรกเข้าจวน เขาเคยพูดเช่นนั้น แต่ตอนนั้นทั้งคู่เป็นคนแปลกหน้าตอนนี้ไม่ใช่แล้ว พวกเขาผ่านการลอบวางยาผ่านการรักษาผ่านร้านอวิ๋นหว่านผ่านความทรงจำคืนเพลิงไหม้ และเพิ่งตกลงว่าจะร่วมมือกันตามหาความจริงนางคิดว่ากำแพงระหว่างพวกเขาพังลงไปมากแล้ว แต่ดูเหมือนนางคิดไปเอง“เข้าใจแล้ว”หว่านชิงพูดเบา ๆเซียวจิ่งหยานรู้สึกแน่นในอก แต่ยังต้องพูดต่อ“ช่วงนี้เจ้าออกไปอยู่ที่อวิ๋นหว่าน”หว่านชิงหัวเราะสั้น ๆ“ร้านถูกปิดอยู่”“เรือนด้านหลังยังพักได้”“ท่านกำลังไล่ข้า”“ข้า

“พระองค์ตั้งใจจะทำเช่นนี้อีกนานเท่าใด”เซียวจิ่งหยานมองเขา“ทำอะไร”“แอบส่งคนไปคุ้มกัน แอบถามว่านางกินอะไร นอนหรือยัง ออกจากร้านหรือไม่ แล้วต่อหน้ากลับทำเหมือนไม่สนใจ”เซียวจิ่งหยานนิ่ง“ข้าเพียงต้องรู้ว่านางปลอดภัย”“แล้วพระชายารู้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ไม่จำเป็น”เฟิงอวี้หลับตาชั่วครู่“กระหม่อมเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดพระชายาจึงโกรธ”เซียวจิ่งหยานหันมาช้า ๆ“เจ้าว่าอะไร”“ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ”เฟิงอวี้ตอบทันที แต่ยังไม่ทันที่เซียวจิ่งหยานจะกล่าวอะไรต่อ ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นขึ้นจากกลางอก มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่น ลมหายใจสะดุดเฟิงอวี้เห็นความผิดปกติทันที“ท่านอ๋อง”เซียวจิ่งหยานยกมือห้าม“ไม่เป็นไร” ประโยคยังไม่ทันจบ เขาก็ไอออกมาอย่างรุนแรง เลือดสีคล้ำกระเซ็นลงบนผ้าเช็ดหน้าที่เฟิงอวี้ยื่นให้“ตามหมอ” เสียงตะโกนดังขึ้นทันที ไม่นานหมอหลวงที่ถูกเชิญมาประจำจวนชั่วคราวก็รีบเข้ามาตรวจชีพจร ตรวจพระอาการ เปลี่ยนยา แต่สีหน้าของหมอกลับเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ“เป็นอย่างไร”เฟิงอวี้ถามหมอหลวงลังเล“พิษเก่ากำเริบพ่ะย่ะค่ะ”“เหตุใด”“ช่วงก่อนพระชายาทรงค่อย ๆ ปรับพระโอสถและฝังเข็มตามพระอาการทุกวัน ร่

เซียวจิ่งหยานมองนาง“ขอโทษ” เป็นคำธรรมดา แต่จากบุรุษเช่นเขา มันหนักกว่าคำสาบานมากมายหว่านชิงหลบสายตา“ข้ายังโกรธอยู่”“ข้ารู้”“และยังไม่ให้อภัย”“ข้ารู้”“แล้วท่านจะทำอย่างไร”“รอ”หว่านชิงหันกลับมา“รออะไร”“รอจนกว่าเจ้าจะหายโกรธ”“ถ้าข้าไม่หาย”“ก็รอต่อ”นางเกือบหลุดยิ้ม แต่รีบเก็บสีหน้า“หน้าด้าน”“ข้าเพิ่งรู้ว่าบางครั้งมีประโยชน์”หว่านชิงมองเขา ก่อนถอนหายใจ“เรื่องกลับจวน”เซียวจิ่งหยานเงียบรอฟัง“ข้ายังไม่กลับ”แววตาเขาหม่นลงเล็กน้อย แต่พยักหน้า“ได้”หว่านชิงแปลกใจ“ง่ายเพียงนี้”“เจ้าเพิ่งบอกว่าข้าต้องให้เจ้าตัดสินใจเอง”นางนิ่ง เซียวจิ่งหยานกล่าวต่อ“ข้าจะไม่บังคับ” คำตอบนั้นทำให้ความโกรธในใจนางลดลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว“แต่”หว่านชิงหรี่ตา“มีแต่ด้วยหรือ”“เจ้าต้องรักษาข้าต่อ”“ท่านกำลังต่อรอง”“กำลังขอ”“ต่างกันตรงไหน”“หากต่อรอง ข้าต้องมีของแลกเปลี่ยน”“แล้วถ้าขอ”“ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะใจดีหรือไม่”หว่านชิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“พรุ่งนี้ให้เฟิงอวี้มารับยา”เซียวจิ่งหยานขมวดคิ้ว“แล้วการฝังเข็ม”“ท่านมาที่นี่”“ทุกวัน”“ถ้าจำเป็น”“คนจะเห็น”หว่านชิงชะงัก เรื่องนั้นจริง หากคน

“ถ้ามีจลาจลในเขตรับผิดชอบ”“ใช้ได้ตามขอบเขต”“ถ้าข้าอยากเอาทหารไปล้อมจวนองค์ชายใหญ่”“ข้าจะเป็นคนแรกที่จับเจ้า”หว่านชิงหัวเราะ“ดี อย่างน้อยกติกาชัดเจน”เซียวจิ่งหยานมองนาง“รับหรือไม่”คราวนี้หว่านชิงหยิบกล่องขึ้นมา“รับ”เขาพยักหน้า“แต่”เซียวจิ่งหยานขมวดคิ้ว“เจ้ามีแต่ทุกครั้งหรือ”“เพราะของที่ท่านให้ไม่ใช่ปิ่นปักผม”หว่านชิงกล่าวจริงจัง“ข้าจะใช้มันเฉพาะเมื่อจำเป็น และทุกครั้งต้องอยู่ในขอบเขตที่ท่านเพิ่งบอก”“ตกลง”“อีกอย่าง”“อะไร”“หากเรามีเวลาพอ ท่านต้องให้เฟิงอวี้อธิบายว่าหน่วยใดอยู่ในอำนาจตรานี้ ใครเป็นผู้บังคับบัญชา และขั้นตอนตรวจตราเป็นอย่างไร”แววตาเซียวจิ่งหยานเปลี่ยนไปเล็กน้อย“เจ้าคิดละเอียดกว่าที่ข้าคาด”“ถ้าถือของที่สามารถสั่งคนมีอาวุธได้แล้วยังไม่ถามให้ละเอียด ข้าคงมีชีวิตมาไม่ถึงวันนี้”เซียวจิ่งหยานพยักหน้า“เฟิงอวี้จะอธิบายให้เจ้าฟังทั้งหมด”หว่านชิงเก็บกล่อง“แล้วตอนนี้เรามีอะไรอีก”“เรียกเฟิงอวี้เข้ามา”ไม่นานเฟิงอวี้ก็เข้ามา เมื่อเห็นตราพยัคฆ์อยู่ข้างหว่านชิง เขาชะงักไปเล็กน้อย“ท่านอ๋อง”“ข้าให้นางแล้ว”เฟิงอวี้มองเจ้านาย ก่อนประสานมือ“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะ