Todos os capítulos de ชายาเอกผู้พลิกแผ่นดิน: Capítulo 51 - Capítulo 57

“มีอะไรอีก”เซียวจิ่งหยานคิด“หิว”นางนิ่งไป เฟิงอวี้หลุดหัวเราะออกมา หว่านชิงหันขวับ เขารีบก้มหน้า“กระหม่อมขอตัวไปดูสถานการณ์ด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ”แล้วหายออกไปทันที หว่านชิงหันกลับ“ยังมีหน้ามาบอกว่าหิว”“คนฟื้นแล้วหิวไม่ใช่เรื่องดีหรือ”“ดี”นางตอบ“แปลว่ายังไม่ตาย”เซียวจิ่งหยานมองใบหน้านาง“เจ้าร้องไห้หรือ”“ไม่”“ตาแดง”“ไม่ได้นอน”“หว่านชิง”“ข้าบอกว่าไม่”เขาจึงไม่ถามต่อ เพียงมองตราพยัคฆ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ“เจ้าใช้แล้ว”“ใช้แล้ว”“ทำอะไรบ้าง”หว่านชิงเล่าอย่างย่อ เซียวจิ่งหยานฟังเงียบ ๆ เมื่อจบ เขาถาม“เจ้าไม่เคลื่อนกำลังออกนอกขอบเขต”“ไม่”“ไม่ยึดคลังที่ไม่มีอำนาจ”“ไม่”“ไม่ส่งคนบุกที่มั่นกบฏ”“ไม่”“แล้วทำให้พวกมันแตกได้อย่างไร”หว่านชิงยิ้ม“คนที่รวมกันเพราะผลประโยชน์ ไม่จำเป็นต้องใช้ดาบฟันให้แตก”“เพียงทำให้พวกเขาสงสัยว่าผลประโยชน์กำลังหายไป”เซียวจิ่งหยานมองนางอยู่ครู่หนึ่ง“ข้าเลือกคนไม่ผิด”หว่านชิงเลิกคิ้ว“เลือกอะไร”“คนที่ข้าฝากตราไว้”นางเงียบไปเล็กน้อย ก่อนหยิบกล่องมา“เอาคืนไหม”“ไม่”“ไม่กลัวข้าขายแล้วหรือ”“ตอนนี้ราคาคงสูงกว่าเดิม”หว่านชิงหยิบหมอนขึ้นมา เซียวจิ่งหยา

“ชายผู้นี้ให้การว่า หลังคุณหนูรองสกุลหลี่พบเห็นบัญชีและการส่งสมุนไพร เขาเสนอให้กำจัดพยาน ส่วนคำสั่งให้จัดฉากเป็นอุบัติเหตุถูกดำเนินการผ่านคนในจวนสกุลหลี่พ่ะย่ะค่ะ”หลี่เฉิงตะโกน“มันใส่ร้ายข้า”เจ้าหน้าที่หันไป“แต่คนงานเก่าในจวนสามคนให้การตรงกันว่าคืนนั้นมีคำสั่งห้ามผู้ใดเข้าใกล้เรือนคุณหนูรอง และหลังไฟไหม้ นายท่านหลี่มีคำสั่งให้ทำลายของภายในเรือนบางส่วน”หลี่เฉิงพูดไม่ออก หว่านชิงไม่ได้ยิ้ม นางเพียงมองชายที่เป็นบิดาของเจ้าของร่างเดิมในที่สุด หนี้ของหญิงสาวคนนั้นก็มีผู้ได้ยิน ไม่ใช่เพียงนางคนเดียวอีกต่อไปเจ้าหน้าที่นำหลักฐานอีกชุดขึ้นถวาย“ส่วนเรื่องพิษของอ๋องสาม พบว่าบัญชีการซื้อสมุนไพรตรงกับช่วงเวลาที่อาการของอ๋องสามเริ่มทรุดหลายครั้ง แต่เนื่องจากผ่านมาหลายปี จึงไม่อาจพิสูจน์จากเอกสารเพียงอย่างเดียวว่าทุกชุดถูกใช้กับอ๋องสามพ่ะย่ะค่ะ”หว่านชิงพยักหน้าเล็กน้อย นี่คือสิ่งที่ควรเป็น หลักฐานมีเท่าใด ก็พูดเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องแต่งสิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้ให้กลายเป็นความจริง เจ้าหน้าที่กล่าวต่อ“อย่างไรก็ตาม ชายมีแผลใต้คางยอมรับว่าเคยจัดหาสมุนไพรตามคำสั่งของคนในเครือข่ายองค์ชายใหญ่ และรู้ว่

“หว่านชิง”“อะไร”“วสันต์ปีหน้าจะเป็นอย่างไร”นางเลิกคิ้ว“ยังไม่ถึงฤดูหนาว ท่านถามหาวสันต์แล้วหรือ”“แค่ถาม”หว่านชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้ม“ถ้าท่านยอมกินยา ทำกายภาพ และไม่หาเรื่องเจ็บตัวอีก”“แล้ว”“วสันต์ปีหน้า ท่านอาจไม่ต้องนั่งรถเข็นตลอดเวลาแล้ว”เซียวจิ่งหยานมองนาง“จริงหรือ”“ข้าบอกว่าอาจ”“สำหรับข้า คำว่าอาจของเจ้าก็เพียงพอ”หว่านชิงนิ่งไป ประโยคนี้เหมือนสิ่งที่เขาเคยพูดกับนางเมื่อนานมาแล้วในวันที่ทั้งสองยังไม่ไว้ใจกัน วันที่นางเพิ่งบอกว่าเส้นประสาทที่ขาของเขายังตอบสนอง และอาจมีโอกาสกลับมาเดินได้ จากวันนั้นจนถึงวันนี้ พวกเขาผ่านไฟพิษ คำใส่ร้าย ความไม่ไว้ใจ การจากลา และการกบฏ มาด้วยกัน หว่านชิงมองเขา“เช่นนั้นก็มีชีวิตไปให้ถึงวสันต์ก่อนเถอะเพคะ”เซียวจิ่งหยานยิ้ม“ได้” ครั้งนี้ไม่มีศัตรูซ่อนอยู่หลังคำพูดนั้น ไม่มีแผนการที่ต้องปิดบังกัน เหลือเพียงคนสองคนที่ยังมีบาดแผลต้องรักษา และแผ่นดินที่กำลังเริ่มฟื้นตัวหลังผ่านคืนอันยาวนานส่วนสิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อวสันต์มาถึงนั้น ยังมีเวลาอีกมากให้พวกเขาค่อย ๆ เดินไปหา ฤดูวสันต์มาเยือนเมืองหลวงอีกครั้งหลายเดือนผ่านไปนับจากคืนกบฏ ร่องร

“เช่นนั้นถาม”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนคนที่เผชิญกองทัพกบฏได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า กำลังไม่กล้าถามคำถามง่าย ๆ“เจ้า...”หว่านชิงรอ“ตั้งครรภ์หรือ”นางยิ้ม“สองเดือนกว่าแล้วเพคะ”เซียวจิ่งหยานนิ่งสนิท หว่านชิงโบกมือตรงหน้า“ฝ่าบาท”ไม่มีคำตอบ“เซียวจิ่งหยาน”เขากะพริบตา“จริงหรือ”“ข้าจะโกหกเรื่องนี้ทำไม”“แน่ใจแล้ว”“ตรวจสามครั้ง”“หมอหลวงรู้หรือยัง”“รู้”“ชุนฮวา”“รู้”“เฟิงอวี้”“ยัง”เซียวจิ่งหยานลุกขึ้นทันที หว่านชิงตกใจ“ท่านจะไปไหน”“ตามหมอหลวง”“ข้าบอกว่าตรวจแล้ว”“ตรวจอีกครั้ง”“เซียวจิ่งหยาน”“ข้าจะให้คนเตรียม”หว่านชิงคว้าแขนเขา“นั่งลง”ฮ่องเต้แห่งแผ่นดินหยุด แล้วนั่งลงจริง ๆ หว่านชิงมองอย่างขบขัน“ผู้ใดเห็นเข้าคงไม่เชื่อว่าท่านคือคนเดียวกับที่ทำให้ขุนนางทั้งท้องพระโรงไม่กล้าหายใจดัง”“เรื่องนี้ไม่เหมือนกัน”“ต่างอย่างไร”เซียวจิ่งหยานมองหน้าท้องที่ยังแทบไม่เห็นความเปลี่ยนแปลง ก่อนยื่นมือไปอย่างลังเล“แตะได้หรือ”หว่านชิงหัวเราะ“ลูกท่านนะ”เขาจึงวางมือลงเบา ๆ เบาจนแทบไม่ได้สัมผัส หว่านชิงมองเขาในวินาทีนั้น นางนึกถึงคืนแรกที่ตื่นขึ้นท่ามกลางเปลวไฟนางเคยคิดเพียงว่าจะรอดอย่า