Semua Bab เกิดใหม่ชาตินี้ข้าเป็นสตรีของอ๋องตัวร้าย: Bab 1 - Bab 10

ด้านนอกจวนตระกูลเจียงคึกคักผิดหูผิดตาตั้งแต่เช้า เนื่องจากเจียงจิ้งเฉิน คุณชายใหญ่ของตระกูลผู้หายหน้าไปจากเมืองหลวงนานถึงสามปี ได้เดินทางกลับมาพร้อมตำแหน่งแม่ทัพและความดีความชอบจากการปราบกบฏชายแดน ข่าวการกลับมาของเขาแพร่ไปทั่วเมืองหลวงตั้งแต่ขบวนรถม้ายังเดินทางมาไม่ถึงจวน บรรดาบ่าวรับใช้จึงพากันวิ่งวุ่นจัดเตรียมสถานที่ต้อนรับ แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสที่ปกติไม่ค่อยออกจากเรือนก็ยังพากันมายืนรออยู่หน้าประตูด้วยความยินดีเสียงฝีเท้าม้าใกล้เข้ามาทุกทีจนกระทั่งถึงจวน ทันทีที่บุรุษหนุ่มก้าวลงจากหลังม้า หลัวซูอวี่ก็รีบเดินเข้าไปหา น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลออยู่ในดวงตาจนแทบมองไม่เห็นใบหน้าบุตรชายตรงหน้าได้ชัดเจน"จิ้งเฉินกลับมาแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่ใจจะขาดทุกวัน เฝ้าภาวนาให้เจ้าปลอดภัยอยู่ตลอดทุกชั่วยาม"นางยื่นมือขึ้นลูบใบหน้าคมสันของบุตรชายอย่างห่วงหา ก่อนจะโผเข้าไปกอดเขาแน่นให้สมกับความคิดถึงที่เฝ้ารอการกลับมาของบุตรชายคนเดียวเจียงจิ้งเฉินยกมือโอบกอดมารดาไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ลูกไม่ดีเองขอรับท่านแม่ สามปีที่ชายแดนลูกกลับมาหาท่านไม่ได้ ตอนนี้ลูกกลับมาแล้วขอรับ""กลับมาก็ดีแล้ว"

หนิงเยว่หลีนอนหลับไปตั้งแต่หัววัน เพราะนางเลี่ยงออกมาตั้งแต่เมื่อวานจึงไม่มีใครมารบกวน เสี่ยวเชียนยกอาหารมาให้นางก็ไม่กิน สร้างความหนักใจให้เด็กสาวอยู่ไม่น้อยแม่นมหวังเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องในมือมีถาดใส่ยาต้มถ้วยหนึ่ง มีท่าทางกระวนกระวายตั้งแต่เสี่ยวเชียนบอกว่าหนิงเยว่หลีไม่ยอมกินข้าวเย็นแล้วยังหลับไปโดยไม่พูดไม่จา"จะทำอย่างไรดีเล่าป้าหวัง คุณหนูยิ่งไม่ค่อยสบายบ่อย ๆ แล้วยังมาอดข้าวอีก ต่อไปจะไม่อ่อนแอกว่านี้หรือ"เสี่ยวเชียนกระซิบอย่างเป็นกังวล กลัวว่าเจ้านายผู้น่าสงสารจะป่วยหนักยิ่งกว่านี้"เป็นใครก็กลืนไม่ลง เจอเรื่องกระทบกระเทือนใจขนาดนี้ คุณหนูยังเด็กนัก ไม่เคยเจอเรื่องสะเทือนใจมาก่อนย่อมยอมรับไม่ไหว"แม่นมหวังมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างเป็นห่วงและเจ็บปวดใจหนิงเยว่หลีลืมตาขึ้น นางลุกนั่งช้า ๆ มองมาที่บ่าวรับใช้ทั้งสองคน"แม่นม เสี่ยวเชียน"ทั้งคู่หยุดสนทนากันรีบเดินไปหานาง"คุณหนู เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ท่านหิวไหม"คำถามแรกของแม่นมหวังทำให้นางอบอุ่นใจ ตั้งแต่พ่อแม่สิ้นชีวิตนางก็มีแม่นมหวังเป็นที่พึ่งทางใจตลอดมาหนิ่งเยว่หลีเพียงยิ้มบางเบา"ข้าสบายดี ไม่ต้องห่วง""ข้าเห็นท

"หมายความว่าอย่างไร"สินเดิมของนางควรอยู่ครบถ้วนหลังจากที่ฮูหยินผู้เฒ่านำไปใช้หนี้ในจวนจนหมดแล้ว แม้หนี้จะไม่เล็กแต่เมื่อเทียบกับทรัพย์สินที่มีก็ไม่ถือว่ามาก ส่วนที่แยกออกมาใช้จ่ายแบ่งเป็นห้าส่วน ฮูหยินผู้เฒ่าดูแลสามส่วน อีกสองส่วนที่ใช้จัดการในจวนและใช้ส่วนตัวอยู่กับนางที่ผ่านมาค่าใช้จ่ายแทบทั้งหมดนางใช้ส่วนของนางจ่ายในจวน ตัวนางเองแทบไม่ได้ทำอะไร นอกจากมีเรื่องสำคัญจริง ๆ"เรื่องนี้บ่าวบังเอิญได้ยินพ่อบ้านพูดกับแม่บ้านเสิ่นในสวนเจ้าค่ะ พ่อบ้านหวงบอกว่าเปิดคลังเมื่อเดือนที่แล้ว สินเดิมของคุณหนูพร่องไปเกินครึ่งเจ้าค่ะ"หนิงเยว่หลีนิ่งงันก่อนนั่งลงสีหน้าไม่บอกอารมณ์ใด นางต้องถามพ่อบ้านให้รู้เรื่องก่อนเสี่ยวเชียนวิ่งออกมาตามหาพ่อบ้านหวงเจอเขากำลังคุมคนงานในสวนเข้าพอดี"ลุงหวง ฮูหยินน้อยอยากพบท่าน"หวงเยี่ยนมองเสี่ยวเชียนพลางสงสัย ฮูหยินน้อยไม่เคยเรียกพบเขาเลยตั้งแต่แต่งงานเข้ามา ยิ่งไปกว่านั้นนางยังนับถือเขาเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง การเรียกเข้าพบเช่นนี้เห็นได้ชัดว่านางกำลังวางอำนาจอยู่เหมือนกันแต่เขาเป็นคนใจเย็น มีเหตุผล นางนับเป็นเจ้านายคนหนึ่ง เมื่อเรียกหาเขาก็ควรไปพบ"อืม สักครู่จ

เจียงจิ้งเฉินเข้าวังกับเจียงจื่อเหวินตั้งแต่เช้า เพราะมีงานต้องสะสางให้เรียบร้อยฉินหรูเหยานั่งอยู่หน้าโต๊ะกำลังส่องกระจกดูความเรียบร้อยโดยมีซวงเอ๋อร์คอยช่วยไม่ห่าง"ท่านงดงามมากเจ้าค่ะคุณหนู มิน่าเล่าท่านแม่ทัพถึงอยู่แต่ในเรือน ไม่ไปเรือนอื่น บ่าวยินดีกับท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ"ซวงเอ๋อร์เยินยอนายตนอย่างภาคภูมิใจ ฉินหรูเหยาที่กำลังยิ้มอยู่หันมองบ่าวคนสนิท นางขมวดคิ้วน้อย ๆ ทำหน้าไม่ค่อยพอใจนัก"ซวงเอ๋อร์ อย่าล่วงเกินฮูหยินเช่นนั้น"ซวงเอ๋อร์ก้มหน้าลงอย่างกลัวความผิด"บ่าวพูดความจริงเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพโปรดปรานคุณหนูมาก บ่าวอยากให้คุณหนูเป็นฮูหยินแทนนางจริง ๆ เจ้าค่ะ""อย่าพูดเช่นนี้อีก เราเป็นผู้น้อยต้องเคารพทุกคน"ฉินหรูเหยาเอ่ยเสียงเรียบอบรมบ่าวของตน ซวงเอ๋อร์ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิมท่าทางของนางหวาดหวั่นไม่น้อย"บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ""ข้าจะไปเรือนฮูหยิน"กล่าวจบฉินหรูเหยาก็เดินนำหน้าออกจากเรือนหนิงเยว่หลีกำลังอ่านตำราและกินขนมถั่วทอด เสี่ยวเชียนนั่งเช็ดเครื่องเรือนอยู่ใกล้ ๆ และแม่นมหวังกำลังปักผ้า สตรีทั้งสามสนทนาเรื่องตอนอยู่ที่จวนตระกูลหนิงอย่างอารมณ์ดีก๊อกๆเสียงเคาะประตูไม่ดังมาก เสี่ยว

เจียงจิ้งเฉินจึงรีบอธิบาย"ท่านพ่อ เดิมทีลูกมิได้บอกว่าแต่งงานแล้วขอรับ นางรู้ภายหลังก็กลายเป็นภรรยาข้าไปแล้ว นางไม่ผิดหรอกขอรับ แต่ข้ารักนางจึงพานางกลับมาด้วย และนางรักลูก นางจึงยอมเสียชื่อเสียง แต่ท่านไม่ต้องห่วงนางเป็นคนเจียมตัวจะไม่เรียกร้องใด ๆ ขอแค่ได้อยู่รับใช้ข้า"เจียงจื่อเหวินหันมองบุตรชายเริ่มไม่ค่อยพอใจขึ้นมา"เจ้าไม่บอกนางว่ามีเมียแล้ว ปล่อยให้เข้าใจผิดได้อย่างไร ทำไมถึงไม่รักษาศักดิ์ศรีของตระกูลได้ขนาดนี้ ต่อเมื่อความจริงเปิดเผยก็ยังไม่หยุดจนเรื่องบานปลาย ยุ่งเหยิงมาถึงจวน เจ้าเอาอะไรคิด!"เจียงจื่อเหวินจ้องบุตรชายอยู่นาน ก่อนเอ่ยเสียงเย็นลงกว่าเดิม"ไม่ได้รักนางก็เรื่องหนึ่ง แต่เจ้าแต่งนางเข้าตระกูลแล้ว จะทำเหมือนนางไม่มีตัวตนไม่ได้"เจียงจิ้งเฉินคุกเข่าลงต่อหน้าบิดา สารภาพความในใจตามตรง"ลูกยอมรับผิดทุกอย่างขอรับ แต่ลูกอยู่กับเยว่หลีไม่ได้""เจ้าต้องอยู่ มิเช่นนั้นไม่ต้องมาเรียกข้าว่าพ่อ!"เขาตวาดใส่บุตรชายคนเดียวแล้วกระทืบเท้าออกไปทันทีคำสั่งของบิดายังคงก้องอยู่ในหัวเขาตลอดทางกลับเรือน เขาไม่อยากมาแต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งบิดาได้ที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าคือคนในเรือนนั้นไม่ม