เข้าสู่ระบบเจียงจิ้งเฉินเข้าวังกับเจียงจื่อเหวินตั้งแต่เช้า เพราะมีงานต้องสะสางให้เรียบร้อย
ฉินหรูเหยานั่งอยู่หน้าโต๊ะกำลังส่องกระจกดูความเรียบร้อยโดยมีซวงเอ๋อร์คอยช่วยไม่ห่าง "ท่านงดงามมากเจ้าค่ะคุณหนู มิน่าเล่าท่านแม่ทัพถึงอยู่แต่ในเรือน ไม่ไปเรือนอื่น บ่าวยินดีกับท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ" ซวงเอ๋อร์เยินยอนายตนอย่างภาคภูมิใจ ฉินหรูเหยาที่กำลังยิ้มอยู่หันมองบ่าวคนสนิท นางขมวดคิ้วน้อย ๆ ทำหน้าไม่ค่อยพอใจนัก "ซวงเอ๋อร์ อย่าล่วงเกินฮูหยินเช่นนั้น" ซวงเอ๋อร์ก้มหน้าลงอย่างกลัวความผิด "บ่าวพูดความจริงเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพโปรดปรานคุณหนูมาก บ่าวอยากให้คุณหนูเป็นฮูหยินแทนนางจริง ๆ เจ้าค่ะ" "อย่าพูดเช่นนี้อีก เราเป็นผู้น้อยต้องเคารพทุกคน" ฉินหรูเหยาเอ่ยเสียงเรียบอบรมบ่าวของตน ซวงเอ๋อร์ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิมท่าทางของนางหวาดหวั่นไม่น้อย "บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ" "ข้าจะไปเรือนฮูหยิน" กล่าวจบฉินหรูเหยาก็เดินนำหน้าออกจากเรือน หนิงเยว่หลีกำลังอ่านตำราและกินขนมถั่วทอด เสี่ยวเชียนนั่งเช็ดเครื่องเรือนอยู่ใกล้ ๆ และแม่นมหวังกำลังปักผ้า สตรีทั้งสามสนทนาเรื่องตอนอยู่ที่จวนตระกูลหนิงอย่างอารมณ์ดี ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูไม่ดังมาก เสี่ยวเชียนเป็นคนเดินไปเปิดประตู ทันทีที่เห็นหน้าผู้มาเยือนนางก็หน้าบึ้งขึ้นมาทันใด "มาทำไม ที่นี่ไม่ต้อนรับคนหน้าด้าน" ฉินหรูเหยาหน้าเสียเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ข้ามาธุระ ไม่นานก็กลับ" หนิงเยว่หลีกับแม่นมหวังมองผู้มาใหม่ แม่นมหวังก็ไม่พอใจอยู่เช่นกัน "ให้เข้ามา" หนิงเยว่หลีสั่ง แต่เสี่ยวเชียนยังลังเลขวางทางไว้ "แต่ว่า..." "อย่าเสียมารยาทกับแขก" นางวางตำราลง เสี่ยวเชียนจึงยอมให้เข้ามา ฉินหรูเหยาเดินเข้ามาซวงเอ๋อร์ก็รีบประคองทันทีพลางส่งสายตาให้เสี่ยวเชียนอย่างระวังตัว ฉินหรูเหยายอบกายอ่อนน้อม ยิ้มบาง ๆ ให้หนิงเยว่หลี "คารวะพี่หญิง" นางก้มหน้าต่ำลงกิริยานอบน้อม เจียมตัว ผู้ใดพบเห็นย่อมใจอ่อนในความสุภาพอ่อนช้อย "มีธุระใดกับข้า" "หรูเหยามาอยู่ที่นี่มีเพียงท่านแม่ทัพให้พึ่งพา เห็นสมควรว่าควรมาคารวะพี่หญิงเจ้าค่ะ" เสี่ยวเชียนถลึงตาใส่ฉินหรูเหยา เจอซวงเอ๋อร์ตวัดสายตากลับมา แม่นมหวังก็เริ่มกังวล "คนในจวนต่างรู้ว่าข้าเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้อง" ฉินหรูเหยาอ้ำอึ้ง และเอ่ยประโยคต่อมา "หรูเหยาก็ไม่มีพี่น้องเจ้าค่ะ มาอยู่ที่จวนท่านแม่ทัพเห็นว่าเราต่างก็...มีคนรักคนเดียวกันควรผูกสัมพันธ์กันไว้ก็ไม่เสียหายนี่เจ้าคะ" หนิงเยว่หลีเลิกคิ้วสูง มองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เนิ่นนานจนฉินหรูเหยาวางตัวไม่ถูก ซวงเอ๋อร์เห็นเจ้านายของตนเงียบไปจึงจับแขนนางไว้แน่นกว่าเดิม สตรีผู้นี้ใช้สายตาเหยียดหยามผู้อื่น ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก คุณหนูเป็นบุตรสาวผู้มีพระคุณของท่านแม่ทัพ ขนาดพ่อแม่ของเขายังไม่มองนางต่ำต้อยเช่นนี้เลย "เจ้าจะบอกให้ข้าปรองดองกับเจ้าคิดว่าข้าสนิทสนมกับเจ้าถึงเพียงนั้นหรือ" "เรื่องท่านแม่ทัพ ข้ากับเจ้าไม่ต้องผูกสัมพันธ์กันก็ได้ หมดธุระก็ออกไปได้แล้ว" ฉินหรูเหยาหน้าเสียอยู่แล้วคราวนี้ นางรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา คนอื่นต่างเห็นชัดว่านางหน้าแดงเรื่อ "ข้า..." "กลับเรือนไปเสีย เสี่ยวเชียน!" เหมือนรู้งาน เสี่ยวเชียนเข้ามาขวางหน้าเอาไว้ ถลึงตา เท้าเอวกดดันทั้งคู่ออกไป "ส่งคนออกไป แล้วเอาน้ำมาราดหน้าเรือน" หนิงเยว่หลีออกคำสั่ง เสี่ยวเชียนคว้าถังน้ำตักในตุ่มหน้าเรือนสาดไล่ฉินหรูเหยาออกไป "ไปสิ ชิ้ว ๆ" ทั้งคู่ถกเท้าแทบไม่ทัน ฉินหรูเหยาพาซวงเอ๋อร์เร่งฝีเท้าเดินออกไป "ไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าวเก่งไหมเจ้าคะ" "เจ้าทำได้ดีมาก" หนิงเยว่หลีหันกลับมานั่งอ่านตำราต่อ "คุณหนูเจ้าคะ นางจะไม่ไปฟ้องท่านแม่ทัพหรือเจ้าคะ" แม่นมหวังพูดขึ้นบ้าง เพราะตอนนี้ฝ่ายนั้นเป็นที่โปรดปรานเหลือเกิน "ให้เขาฟ้องไปเถอะแม่นม ข้าไม่สนใจหรอก" กล่าวจบนางก็อ่านตำราต่ออย่างไม่สนใจอีก ที่เรือนเล็ก ซวงเอ๋อร์แค้นใจยิ่งนัก "ทำไมทำกับเราเช่นนี้เจ้าคะ ถือว่าเป็นฮูหยินแล้วรังแกใครก็ได้หรือ" ยิ่งพูดซวงเอ๋อร์ยิ่งเดือดดาลแทนเจ้านาย ฉินหรูเหยาไม่ได้ตอบทันที นางเพียงก้มมองชายกระโปรงที่เปียกเล็กน้อย สีหน้าซีดลง แต่แววตากลับนิ่งกว่าที่ควรจะเป็น "ซวงเอ๋อร์" ฉินหรูเหยานิ่งสงบ "เงียบเถอะ อย่าพูดอีกเลย" ซวงเอ๋อร์เห็นฉินหรูเหยาหน้าแดงก็หยุดพูดรีบเข้ามาจับมือนางเอาไว้ "โธ่ คุณหนูเจ้าคะ ท่านดีขนาดนี้ยังไม่ได้รับความยุติธรรม ท่านจะไหวหรือเจ้าคะ" ฉินหรูเหยาไม่ตอบแม้แต่คำเดียวนางยังเงียบ นัยน์ตารื้น ๆ ขึ้นมา ยิ่งทำให้ซวงเอ๋อร์สงสารจับใจ เจียงจิ้งเฉินกลับมาที่จวนแล้วเข้าพบเจียงจื่อเหวินที่ห้องหนังสือทันที "หารือกับกลุ่มแม่ทัพวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง" เจียงจื่อเหวินถามบุตรชายถึงความคืบหน้าที่ชายแดน "ตอนนี้ยังเงียบอยู่ขอรับท่านพ่อ พวกโจรกบฏที่หัวหน้าเพิ่งตายไปยังไม่กล้าทำอะไร" เจียงจื่อเหวินพยักหน้ารับฟังบุตรชายพลางครุ่นคิด "อืม ถึงอย่างไรก็อย่าเพิ่งประมาท ติดตามข่าวเป็นระยะ ตอนนี้เจ้าเพิ่งรับตำแหน่งใหม่ พวกมันไม่กล้าลงมือต่อ ในภายหน้ายังไม่แน่นอน" "ขอรับ" เจียงจิ้งเฉินรับคำบิดาพลางยกชาขึ้นจิบไปด้วย "เจ้าอยู่ชายแดนสามปี คงไม่รู้ข่าวของเมืองหลวง" "ข่าวอะไรหรือขอรับ" "เจ้าไปชายแดนหลังฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน ตอนนั้นยังไม่มีผู้สำเร็จราชการ" เจียงจิ้งเฉินวางจอกชาลงช้า ๆ ฮ่องเต้ยังทรงพระเยาว์ จะมีผู้สำเร็จราชการก็ไม่น่าแปลกอันใด "เป็นใครหรือขอรับ" เจียงจื่อเหวินเคร่งขรึมลงกว่าเดิม "เป็นพระอนุชาของอดีตฮ่องเต้ ชื่อลั่วเหยียนเจิง" เจียงจิ้งเฉินนิ่งเงียบก่อนเอ่ยถาม "แซ่ลั่วหรือขอรับ เหตุใดแซ่ลั่ว" เจียงจื่อเหวินส่ายหน้า เขาเองก็จนใจค้นหาคำตอบ "อ๋องลั่วผู้นี้ไม่มีผู้ใดรู้จัก เขาควบคุมราชสำนัก ส่งตัวไท่ซางหวงไปอยู่อารามนอกเมืองหลวง กุมอำนาจขุนนางทั้งหมด" มือหนากำแน่นเมื่อได้ฟังความจากบิดา เมืองหลวงต้าเซิ่งตกต่ำถึงขนาดมีคนนอกอยู่เหนือราชวงศ์แล้วหรือไร "ทำเกินไปแล้ว" "ใช่ เขามีอำนาจเกินไป แม้แต่ฝ่าบาทยังไว้วางใจเขามาก ในเมืองหลวงนี้ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงแม้แต่ชื่อเขา" เสียงของบิดาเข้มต่ำลง เจียงจิ้งเฉินสลักภาพบุรุษสูงศักดิ์เอาไว้ในใจ คนผู้นี้ต่ำช้าเหลือประมาณ อยู่เมืองหลวงมีอำนาจล้นมือ แต่หากไปชายแดนเขาเชื่อว่าไม่มีทางเอาชนะเหล่าแม่ทัพได้ เจียงจื่อเหวินมองบุตรชายอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้เอ่ยแย้งความคิดนั้น "อย่าประมาทเขา" เจียงจิ้งเฉินชะงักไปเล็กน้อย "เขาทำเยี่ยงนี้ ไม่ถูกต้องนะขอรับ" "คนที่น่ากลัวที่สุดไม่จำเป็นต้องลงมือให้ผู้ใดเห็น" การสนทนาเงียบลงไปครู่ใหญ่ เจียงจิ้งเฉินถึงได้เอ่ยขึ้น "ลูกเข้าใจแล้วขอรับ"ปริศนาโคมข้อสุดท้ายไม่ได้ยากอย่างที่หนิงเยว่หลีคิดนางอ่านอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยคำตอบออกมาอย่างมั่นใจ หญิงชราผู้ดูแลถึงกับปรบมือหัวเราะ ก่อนหยิบด้ายแดงเส้นหนึ่งส่งให้ทั้งสองคน"ตอบถูกจริง ๆ ด้วย ปีนี้พวกเจ้าสองคนมีวาสนาต่อกันเสียแล้ว"หนิงเยว่หลีชะงัก มองด้ายแดงในมือ แล้วรีบวางมันลงบนโต๊ะ"ท่านยาย ข้าเพียงมาเล่นเท่านั้นเจ้าค่ะ ไม่ได้จริงจัง""เล่นก็เล่นสิ แม่นางจะรีบร้อนปฏิเสธไปทำไมกันเล่า"หญิงชราหัวเราะแล้วหันไปมองลั่วเหยียนเจิง "บุรุษผู้นี้ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย"หนิงเยว่หลีเหลือบมองคนข้างตัว เขากำลังยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มเย็นชาแบบที่นางเคยเห็นยามเขาอยู่ในราชสำนัก หากเป็นรอยยิ้มที่ดูพอใจจนเกินไป ราวกับคำพูดของหญิงชราเป็นเรื่องที่เขาได้ยินแล้วชอบใจอย่างยิ่ง"ไปกันเถิด"เขาลุกขึ้น หนิงเยว่หลีมองด้ายแดงบนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนเดินตามออกไปโดยไม่ได้หยิบติดมือมาด้วยทั้งสองเดินออกจากลาน ท่ามกลางผู้คนที่หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆแสงโคมส่องลงบนถนนเป็นแนวยาว เสียงหัวเราะของหนุ่มสาวดังขึ้นเป็นระยะ กลิ่นขนมหวานลอยปะปนกับกลิ่นดอกไม้จากร้านค้าสองข้างทางหนิงเยว่หลีเดินเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่ามีบา
หลังจากชายชราจากไปพร้อมขันทีและทิ้งหีบของขวัญสองหีบไว้เบื้องหลัง หนิงเยว่หลีก็ใช้เวลาทั้งบ่ายนั่งคิดอยู่ในร้านชาอย่างเงียบ ๆยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกหลอกให้เดินเข้าไปในเรื่องที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งชายชราผู้นั้นคือไท่ซ่างหวงจริง ๆคนที่ครั้งหนึ่งนางเคยคิดว่าเป็นเพียงคนแก่ประหลาดที่ชอบแอบออกจากจวนอ๋อง กลับเป็นอดีตฮ่องเต้ผู้ซึ่งคนทั้งแผ่นดินต้องก้มศีรษะให้ และหลานชายที่เขาเรียกว่าเจ้าเด็กนั่น ก็คืออ๋องลั่วที่นางเคยหวาดกลัวจนแทบไม่อยากเข้าใกล้ที่สำคัญกว่านั้น เรื่องที่นางคิดว่าเป็นความโชคดีหลายครั้งในชีวิต กลับมีมือของคนผู้หนึ่งซ่อนอยู่เบื้องหลังแทบทั้งหมดยาในวันที่นางป่วย คนที่สืบเรื่องสินเดิมเรื่องโจรที่จินอวี้ แม้กระทั่งราชโองการให้หย่าขาดจากเจียงจิ้งเฉิน ทุกอย่างล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา"เหตุใดคนผู้นั้นจึงชอบทำเรื่องประหลาดนัก"หนิงเยว่หลีพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้มลงจัดสมุดบัญชีต่อสามเดือนต่อมาที่จวนอ๋องลั่วเหยียนเจิงก็กำลังนั่งอยู่ในเรือนรับรองด้วยสีหน้าเรียบเฉย"นางไปหรือไม่"ขันทีคนสนิทที่เพิ่งกลับมาจากด้านนอกก้มหน้ากลั้นยิ้ม"ท่านอ๋องถามเป็นครั้งที่สามแล้วนะพะย่ะค่ะ"ล
หลังจากเรื่องราวทั้งหมดสงบลง หนิงเยว่หลีจึงเพิ่งมีเวลานั่งจัดบัญชีร้านของตนอย่างจริงจังช่วงหลายวันที่ผ่านมาเกิดเรื่องมากมายจนแทบไม่มีเวลาได้หายใจ ทั้งเรื่องตระกูลเจียง เรื่องสินเดิม ร้านจินอวี้ และคดีที่เกี่ยวข้องกับราชสำนัก แต่ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้วนางมีบ้านของตัวเอง มีร้านชาของตัวเองไม่ต้องคอยเอาใจใคร และไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์มาหยิบของของนางไปใช้โดยไม่ถามอีก ชีวิตเช่นนี้สงบกว่าที่คิดหนิงเยว่หลีวางพู่กันลง แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ นางกำลังคิดว่าจะจัดหาชาชุดใหม่เข้าร้านเมื่อใด เสียงรถม้าก็ดังขึ้นหน้าประตูเสี่ยวเชียนรีบเดินเข้ามา"คุณหนู มีคนจากจวนอ๋องลั่วมาหาเจ้าค่ะ"หนิงเยว่หลีชะงัก นางยังไม่ทันได้พูดอะไร เสี่ยวเชียนก็รีบกล่าวต่อ"แต่...ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นท่านอ๋องเจ้าค่ะ"หนิงเยว่หลีถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว"เช่นนั้นเป็นผู้ใด""ไม่ทราบเจ้าค่ะ เป็นรถม้าคันใหญ่ ยังไม่เห็นคนลงมาเห็นแต่ขันทีคนหนึ่ง"หนิงเยว่หลีจึงลุกออกไปดูด้วยตัวเอง ทันทีที่เดินถึงหน้าประตู นางก็เห็นชายชราคนเดิมกำลังลงจากรถม้า"ไท่ซางหวงเสด็จ"หนิงเยว่หลีหยุดฝีเท้า มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองขันทีที่ยืนอย
เช้าวันต่อมา ร้านชาของหนิงเยว่หลีเพิ่งเปิดประตูได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็มีคนจากจวนอ๋องลั่วเดินเข้ามา คนผู้นั้นแต่งกายเรียบร้อย ท่าทางสุขุม และถือป้ายคำสั่งของจวนอ๋องมาด้วยทันทีที่เห็นตราบนป้าย บ่าวในร้านก็พากันยืดหลังตรงขึ้น หนิงเยว่หลีที่กำลังตรวจบัญชีอยู่หลังโต๊ะเงยหน้ามอง ก่อนจะจำได้ว่าเป็นคนที่ติดตามลั่วเหยียนเจิงเมื่อวานนางวางพู่กันลงอย่างสงบ"มีธุระอันใดหรือเจ้าคะ"ชายผู้นั้นประสานมือ กล่าวอย่างสุภาพ"ท่านอ๋องให้ข้ามาซื้อชา"หนิงเยว่หลีเลิกคิ้วเล็กน้อย "ต้องการชาแบบใด""ชาที่ดีที่สุดในร้านทั้งหมด"ภายในร้านเงียบลงทันทีเสี่ยวเชียนที่กำลังจัดห่อชาอยู่ด้านข้างค่อย ๆ หันมามองนายของตน หนิงเยว่หลีเองก็เงียบไปครู่หนึ่ง นางนึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมา ตอนท่านอ๋องมาถึงร้าน นางบอกว่าชาหมดแล้วและปิดร้านใส่หน้าเขาวันนี้เขาก็ส่งคนมาซื้อชาที่ดีที่สุดทั้งหมดไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนผู้นั้นคงกำลังเอาคืน หนิงเยว่หลีเกือบเผยความรู้สึกแต่สุดท้ายก็เก็บสีหน้าไว้ได้"ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ ร้านของข้ามีกฎชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย"ลูกค้าหนึ่งคนซื้อชาได้ตามจำนวนที่กำหนดเท่านั้น ไม่ว่าลูกค้าผู้นั้นจะเป็นผู้ใดก
หลังเรื่องราวในราชสำนักสงบลง ชื่อของลั่วเหยียนเจิงก็เปลี่ยนไปอีกครั้งจากอ๋องสำเร็จราชการผู้มีอำนาจเหนือขุนนางทั้งหลาย กลายเป็นอ๋องลั่วผู้มีหน้าที่เพียงให้คำปรึกษาแก่ฮ่องเต้อำนาจในมือเขาลดลงมาก แต่ความเกรงกลัวของผู้คนกลับไม่ได้ลดลงตามไปด้วย ตรงกันข้ามดูเหมือนคนทั้งเมืองหลวงจะยิ่งระวังตัวมากกว่าเดิมเสียอีกเพราะตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่า บุรุษที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นอ๋องผู้คิดแย่งบัลลังก์ แท้จริงกลับเป็นผู้ที่ปกป้องราชบัลลังก์มาตลอดและเมื่อไม่มีเรื่องการเมืองให้ต้องปวดหัว ลั่วเหยียนเจิงจึงเพิ่งค้นพบว่า ชีวิตของเขาว่างอย่างน่าประหลาดเช้าวันหนึ่ง หลังจากประชุมกับฮ่องเต้เสร็จ เขากลับมานั่งอยู่ในห้องหนังสือเป็นเวลานานโดยไม่มีงานใดรออยู่กองงานบนโต๊ะเหลือน้อยจนดูโล่งตาไท่ซางหวงที่กำลังนั่งกินขนมอยู่ด้านข้างมองเขาแล้วหัวเราะ"เป็นอย่างไรบ้าง"ลั่วเหยียนเจิงเงยหน้า "อะไร""ชีวิตคนว่างงานอย่างไรล่ะ""ข้าไม่ได้ว่าง""เช่นนั้นเจ้ากำลังทำอะไรอยู่"ลั่วเหยียนเจิงเงียบ ไท่ซางหวงยิ้มกว้าง"เห็นหรือไม่ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่มีอะไรทำ"ลั่วเหยียนเจิงขมวดคิ้ว "ท่านปู่กลับไปวังหลวงเถิด""ไม่ไป อยู่ที่นี่สนุกกว
หลายปีที่ผ่านมา เขาอยู่กับทหารกลุ่มหนึ่งที่รอดชีวิต รอจนกว่าจะพบว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลัง"แล้วเหตุใดนางถึงทำเช่นนั้น"เจียงจิ้งเฉินถามเสียงแผ่ว รองแม่ทัพฉินมองเขา "เพราะนางต้องการเจ้า"ทั้งจวนเงียบสนิท"ตอนนั้นข้าบาดเจ็บจนคิดว่าตัวเองคงอยู่ได้อีกไม่นาน"เขาหันไปมองฉินหรูเหยา"นางจึงเริ่มคิดว่า หากข้าตายเจ้าจะได้เป็นแม่ทัพคนใหม่"เจียงจิ้งเฉินกำหมัดแน่น รองแม่ทัพฉินพูดต่อ"นางคิดจะเป็นภรรยาของแม่ทัพคนใหม่"ฉินหรูเหยาร้องขึ้นทันที "ไม่จริง!""จริงหรือไม่ เจ้ารู้ดีที่สุด"รองแม่ทัพฉินไม่แม้แต่จะขึ้นเสียง"เจ้าจงใจทำตัวอ่อนแอ ทำให้ทุกคนสงสาร ทำให้เจียงจิ้งเฉินคิดว่าเจ้ารักเขาเพราะเขาช่วยเจ้าไว้"เจียงจิ้งเฉินหน้าซีด ภาพในอดีตไหลกลับเข้ามาในหัว หญิงสาวที่คอยมองเขาด้วยดวงตาอ่อนโยน คำพูดว่าไม่ต้องการอะไรเพียงอยากอยู่ข้างเขา ทุกอย่างที่เขาเคยเชื่อ"ข้าจับนางมาจากฝ่ายศัตรู"รองแม่ทัพฉินกล่าว"นางกับมารดาถูกจับเป็นเชลยตอนกองทัพกวาดล้างค่ายศัตรู มารดาของนางป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา ส่วนตัวนางนั้นเสนอตัวเข้ามาดูแลข้า"เขาหยุดไปครู่หนึ่ง"ตอนนั้นข้าเห็นว่านางว่าง่าย เชื่อฟัง และไม่สร้างปัญหา ข







