로그인
ด้านนอกจวนตระกูลเจียงคึกคักผิดหูผิดตาตั้งแต่เช้า เนื่องจากเจียงจิ้งเฉิน คุณชายใหญ่ของตระกูลผู้หายหน้าไปจากเมืองหลวงนานถึงสามปี ได้เดินทางกลับมาพร้อมตำแหน่งแม่ทัพและความดีความชอบจากการปราบกบฏชายแดน ข่าวการกลับมาของเขาแพร่ไปทั่วเมืองหลวงตั้งแต่ขบวนรถม้ายังเดินทางมาไม่ถึงจวน บรรดาบ่าวรับใช้จึงพากันวิ่งวุ่นจัดเตรียมสถานที่ต้อนรับ แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสที่ปกติไม่ค่อยออกจากเรือนก็ยังพากันมายืนรออยู่หน้าประตูด้วยความยินดี
เสียงฝีเท้าม้าใกล้เข้ามาทุกทีจนกระทั่งถึงจวน ทันทีที่บุรุษหนุ่มก้าวลงจากหลังม้า หลัวซูอวี่ก็รีบเดินเข้าไปหา น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลออยู่ในดวงตาจนแทบมองไม่เห็นใบหน้าบุตรชายตรงหน้าได้ชัดเจน "จิ้งเฉินกลับมาแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่ใจจะขาดทุกวัน เฝ้าภาวนาให้เจ้าปลอดภัยอยู่ตลอดทุกชั่วยาม" นางยื่นมือขึ้นลูบใบหน้าคมสันของบุตรชายอย่างห่วงหา ก่อนจะโผเข้าไปกอดเขาแน่นให้สมกับความคิดถึงที่เฝ้ารอการกลับมาของบุตรชายคนเดียว เจียงจิ้งเฉินยกมือโอบกอดมารดาไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ลูกไม่ดีเองขอรับท่านแม่ สามปีที่ชายแดนลูกกลับมาหาท่านไม่ได้ ตอนนี้ลูกกลับมาแล้วขอรับ" "กลับมาก็ดีแล้ว" สองแม่ลูกกอดกันอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางเสียงหัวเราะและคำพูดแสดงความยินดีของคนในจวน บรรยากาศที่เงียบเหงามานานหลายปีกลับมาคึกคักอีกครั้ง การกลับมาของเจียงจิ้งเฉินในวันนี้ทำให้ตระกูลเจียงได้ชีวิตชีวาที่หายไปกลับคืนมา เจียงจื่อเหวินผู้เป็นบิดาเดินเข้ามาตบไหล่บุตรชายเบา ๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ได้ข่าวว่ากบฏกลุ่มนั้นมียอดฝีมืออยู่ไม่น้อย เจ้าเก่งมากลูกพ่อที่สามารถปราบพวกมันได้ ทำให้ชายแดนกลับมาสงบสุขได้อีกครั้ง" "ขอรับท่านพ่อ กว่าจะปราบสำเร็จ ลูกก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่หลายครั้งเหมือนกัน" "กลับมาคราวนี้จะอยู่ให้ย่าชื่นใจนานหรือไม่" ฮูหยินผู้เฒ่ารอให้ลูกหลานได้พูดคุยกันเสียก่อนจึงเอ่ยขึ้นบ้าง แม้จะพยายามวางท่าครัดเคร่งสมฐานะผู้อาวุโส แต่แววตาที่มองหลานชายกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู เจียงจิ้งเฉินหันไปยิ้มให้นางแล้วตอบอย่างมั่นใจว่า "ชายแดนไม่มีปัญหาแล้วขอรับท่านย่า อย่างน้อยต้าเซิ่งของเราคงสงบสุขไปได้อีกนาน" คำตอบนั้นทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มจนแทบไม่เห็นดวงตา นางพยักหน้าหลายครั้งด้วยความพอใจ ก่อนจะเรียกหลานชายเข้ามาใกล้ "เฉินเอ๋อร์ มานี่มาลูก ให้ย่าดูเจ้าใกล้ ๆ หน่อย" เจียงจิ้งเฉินก้าวเข้าไปหา ก่อนที่หลัวซูอวี่จะหันไปทางหนิงเยว่หลีซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเหล่าผู้อาวุโส นางจูงมือสะใภ้เข้ามาใกล้แล้วพยักหน้าให้นางเล็กน้อย หนิงเยว่หลีย่อกายอย่างอ่อนน้อมต่อหน้าสามี "นี่เยว่หลีอย่างไรเล่า" หนุ่มสาวทั้งสองต่างมองหน้ากันโดยไม่ได้เอ่ยออกมา "เจ้าจำภรรยาของตัวเองไม่ได้หรือ" เจียงจิ้งเฉินมองสตรีตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของนางงดงามอ่อนหวาน กิริยาสงบเสงี่ยมสมกับที่เป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลเจียง เขารู้ว่านางคือภรรยาที่ตนแต่งงานด้วยเมื่อสามปีก่อน แต่วันนั้นหลังจากพิธีคำนับฟ้าดินเสร็จสิ้น ราชโองการด่วนก็ส่งมาถึง เขาจึงไม่มีแม้แต่โอกาสจะเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวด้วยตนเอง ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาจึงไม่เคยเห็นใบหน้าของนางอย่างชัดเจนเลยสักครั้ง "เยว่หลี เจ้า...สบายดีหรือ" "สบายดีเจ้าค่ะ" หนิงเยว่หลีตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะลดสายตาลงตามมารยาท สำหรับนาง บุรุษตรงหน้าคือสามีที่ไม่เคยพบหน้า เขาจากไปหลังพิธีแต่งงานโดยทิ้งนางไว้ในตระกูลเจียงเพียงลำพัง และเป็นบุรุษคนเดียวกับที่ชาติก่อนทำให้นางต้องใช้ชีวิตอยู่กับความผิดหวังไปจนวาระสุดท้าย ในชั่วขณะที่ได้เห็นใบหน้าของเขาเป็นครั้งแรก หัวใจของนางกลับสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้ สามปีที่ผ่านมานางเคยจินตนาการอยู่หลายครั้งว่าสามีของตนจะเป็นคนเช่นไร บางครั้งถึงกับคิดว่าหากวันหนึ่งเขากลับมา นางอาจจะดีใจจนไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ที่แท้บุรุษผู้นี้ก็มีใบหน้าเช่นนี้เอง ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ ก่อนจะถูกความทรงจำจากอีกชีวิตหนึ่งกดทับลงอย่างรวดเร็ว หนิงเยว่หลีหลุบตาลงกว่าเดิม ชาติก่อนนางอาจเคยเฝ้ารอเขาอย่างโง่งม แต่ชาตินี้นางไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นอีกแล้ว เจียงจิ้งเฉินเองก็รู้สึกว่าภรรยาของตนดูแตกต่างจากที่คาดไว้เล็กน้อย เขานึกว่านางคงดีใจที่ได้พบหลังจากรอมานาน อย่างน้อยก็น่าจะมีท่าทีตื่นเต้นอยู่บ้าง แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับสงบนิ่งจนแทบไม่แสดงอารมณ์ใดออกมา เขากำลังจะเอ่ยถาม ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปยังรถม้าคันหนึ่งซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล เจียงจิ้งเฉินเดินกลับไปที่รถม้า เลิกม่านขึ้นคล้ายกำลังพูดคุยกับใครบางคนภายในรถ เพียงไม่นานก็มีมือเรียวขาวยื่นออกมาจับมือของเขาไว้ จากนั้นสตรีผู้หนึ่งจึงก้าวลงมาจากรถโดยมีเขาประคองอยู่ข้างกาย หนิงเยว่หลีเงยหน้าขึ้นมองไปยังเบื้องหน้า สตรีผู้นั้นมีใบหน้างดงามอ่อนหวาน ดวงตากลมใสดูไร้พิษภัย สวมอาภรณ์เรียบง่ายดูแตกต่างจากบรรดาสตรีในจวนตระกูลเจียงอยู่ไม่น้อย นางเดินเคียงข้างเจียงจิ้งเฉินอย่างสำรวม ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเหล่าผู้อาวุโสแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม เจียงจิ้งเฉินมองทุกคน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติราวกับเรื่องที่กำลังจะพูดเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย "นี่ฉินหรูเหยาขอรับ นางจะมาอยู่ที่จวนของเรา" รอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าจางลงทันที "นางเป็นใคร" เจียงจิ้งเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "นางเป็นบุตรสาวของรองแม่ทัพฉินขอรับ" เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสามปีที่ชายแดนให้ทุกคนฟัง บิดาของฉินหรูเหยาเคยช่วยเหลือเขาหลายครั้งในยามคับขัน อีกทั้งยังสละชีพในสนามรบ ก่อนตายได้ฝากฝังบุตรสาวไว้กับเขา ส่วนฉินหรูเหยาเองก็คอยดูแลเขายามเจ็บป่วยในช่วงที่อยู่ชายแดน หากไม่มีนาง เขาอาจไม่มีชีวิตรอดกลับมาถึงเมืองหลวงในวันนี้ เมื่อได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าก็อ่อนลงทันที "ที่แท้ก็เป็นบุตรสาวของผู้มีพระคุณของเฉินเอ๋อร์ โธ่เอ๋ย" นางถอนหายใจอย่างเห็นอกเห็นใจเมื่อมองหญิงสาวตรงหน้า "รองแม่ทัพฉินสละชีพเพื่อบ้านเมืองถึงเพียงนั้น ตระกูลเจียงของเราจะทอดทิ้งบุตรสาวของเขาได้อย่างไร ในเมื่อเขามีบุญคุณต่อหลานชายของข้า หรูเหยาก็ถือเป็นคนที่ตระกูลเจียงต้องดูแลเช่นกัน" ฉินหรูเหยาก้มหน้าลง สีหน้าซาบซึ้งจนดวงตาเริ่มแดงก่ำ "ขอบพระคุณท่านย่าเจ้าค่ะ" หนิงเยว่หลียังคงยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว นางรู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบและเป็นอย่างที่คิด "ท่านย่า" เจียงจิ้งเฉินเอ่ยขึ้น สีหน้าของเขาจริงจังขึ้นกว่าเดิม "ข้ากับหรูเหยา เป็นสามีภรรยากันแล้ว"ปริศนาโคมข้อสุดท้ายไม่ได้ยากอย่างที่หนิงเยว่หลีคิดนางอ่านอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยคำตอบออกมาอย่างมั่นใจ หญิงชราผู้ดูแลถึงกับปรบมือหัวเราะ ก่อนหยิบด้ายแดงเส้นหนึ่งส่งให้ทั้งสองคน"ตอบถูกจริง ๆ ด้วย ปีนี้พวกเจ้าสองคนมีวาสนาต่อกันเสียแล้ว"หนิงเยว่หลีชะงัก มองด้ายแดงในมือ แล้วรีบวางมันลงบนโต๊ะ"ท่านยาย ข้าเพียงมาเล่นเท่านั้นเจ้าค่ะ ไม่ได้จริงจัง""เล่นก็เล่นสิ แม่นางจะรีบร้อนปฏิเสธไปทำไมกันเล่า"หญิงชราหัวเราะแล้วหันไปมองลั่วเหยียนเจิง "บุรุษผู้นี้ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย"หนิงเยว่หลีเหลือบมองคนข้างตัว เขากำลังยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มเย็นชาแบบที่นางเคยเห็นยามเขาอยู่ในราชสำนัก หากเป็นรอยยิ้มที่ดูพอใจจนเกินไป ราวกับคำพูดของหญิงชราเป็นเรื่องที่เขาได้ยินแล้วชอบใจอย่างยิ่ง"ไปกันเถิด"เขาลุกขึ้น หนิงเยว่หลีมองด้ายแดงบนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนเดินตามออกไปโดยไม่ได้หยิบติดมือมาด้วยทั้งสองเดินออกจากลาน ท่ามกลางผู้คนที่หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆแสงโคมส่องลงบนถนนเป็นแนวยาว เสียงหัวเราะของหนุ่มสาวดังขึ้นเป็นระยะ กลิ่นขนมหวานลอยปะปนกับกลิ่นดอกไม้จากร้านค้าสองข้างทางหนิงเยว่หลีเดินเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่ามีบา
หลังจากชายชราจากไปพร้อมขันทีและทิ้งหีบของขวัญสองหีบไว้เบื้องหลัง หนิงเยว่หลีก็ใช้เวลาทั้งบ่ายนั่งคิดอยู่ในร้านชาอย่างเงียบ ๆยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกหลอกให้เดินเข้าไปในเรื่องที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งชายชราผู้นั้นคือไท่ซ่างหวงจริง ๆคนที่ครั้งหนึ่งนางเคยคิดว่าเป็นเพียงคนแก่ประหลาดที่ชอบแอบออกจากจวนอ๋อง กลับเป็นอดีตฮ่องเต้ผู้ซึ่งคนทั้งแผ่นดินต้องก้มศีรษะให้ และหลานชายที่เขาเรียกว่าเจ้าเด็กนั่น ก็คืออ๋องลั่วที่นางเคยหวาดกลัวจนแทบไม่อยากเข้าใกล้ที่สำคัญกว่านั้น เรื่องที่นางคิดว่าเป็นความโชคดีหลายครั้งในชีวิต กลับมีมือของคนผู้หนึ่งซ่อนอยู่เบื้องหลังแทบทั้งหมดยาในวันที่นางป่วย คนที่สืบเรื่องสินเดิมเรื่องโจรที่จินอวี้ แม้กระทั่งราชโองการให้หย่าขาดจากเจียงจิ้งเฉิน ทุกอย่างล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา"เหตุใดคนผู้นั้นจึงชอบทำเรื่องประหลาดนัก"หนิงเยว่หลีพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้มลงจัดสมุดบัญชีต่อสามเดือนต่อมาที่จวนอ๋องลั่วเหยียนเจิงก็กำลังนั่งอยู่ในเรือนรับรองด้วยสีหน้าเรียบเฉย"นางไปหรือไม่"ขันทีคนสนิทที่เพิ่งกลับมาจากด้านนอกก้มหน้ากลั้นยิ้ม"ท่านอ๋องถามเป็นครั้งที่สามแล้วนะพะย่ะค่ะ"ล
หลังจากเรื่องราวทั้งหมดสงบลง หนิงเยว่หลีจึงเพิ่งมีเวลานั่งจัดบัญชีร้านของตนอย่างจริงจังช่วงหลายวันที่ผ่านมาเกิดเรื่องมากมายจนแทบไม่มีเวลาได้หายใจ ทั้งเรื่องตระกูลเจียง เรื่องสินเดิม ร้านจินอวี้ และคดีที่เกี่ยวข้องกับราชสำนัก แต่ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้วนางมีบ้านของตัวเอง มีร้านชาของตัวเองไม่ต้องคอยเอาใจใคร และไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์มาหยิบของของนางไปใช้โดยไม่ถามอีก ชีวิตเช่นนี้สงบกว่าที่คิดหนิงเยว่หลีวางพู่กันลง แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ นางกำลังคิดว่าจะจัดหาชาชุดใหม่เข้าร้านเมื่อใด เสียงรถม้าก็ดังขึ้นหน้าประตูเสี่ยวเชียนรีบเดินเข้ามา"คุณหนู มีคนจากจวนอ๋องลั่วมาหาเจ้าค่ะ"หนิงเยว่หลีชะงัก นางยังไม่ทันได้พูดอะไร เสี่ยวเชียนก็รีบกล่าวต่อ"แต่...ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นท่านอ๋องเจ้าค่ะ"หนิงเยว่หลีถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว"เช่นนั้นเป็นผู้ใด""ไม่ทราบเจ้าค่ะ เป็นรถม้าคันใหญ่ ยังไม่เห็นคนลงมาเห็นแต่ขันทีคนหนึ่ง"หนิงเยว่หลีจึงลุกออกไปดูด้วยตัวเอง ทันทีที่เดินถึงหน้าประตู นางก็เห็นชายชราคนเดิมกำลังลงจากรถม้า"ไท่ซางหวงเสด็จ"หนิงเยว่หลีหยุดฝีเท้า มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองขันทีที่ยืนอย
เช้าวันต่อมา ร้านชาของหนิงเยว่หลีเพิ่งเปิดประตูได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็มีคนจากจวนอ๋องลั่วเดินเข้ามา คนผู้นั้นแต่งกายเรียบร้อย ท่าทางสุขุม และถือป้ายคำสั่งของจวนอ๋องมาด้วยทันทีที่เห็นตราบนป้าย บ่าวในร้านก็พากันยืดหลังตรงขึ้น หนิงเยว่หลีที่กำลังตรวจบัญชีอยู่หลังโต๊ะเงยหน้ามอง ก่อนจะจำได้ว่าเป็นคนที่ติดตามลั่วเหยียนเจิงเมื่อวานนางวางพู่กันลงอย่างสงบ"มีธุระอันใดหรือเจ้าคะ"ชายผู้นั้นประสานมือ กล่าวอย่างสุภาพ"ท่านอ๋องให้ข้ามาซื้อชา"หนิงเยว่หลีเลิกคิ้วเล็กน้อย "ต้องการชาแบบใด""ชาที่ดีที่สุดในร้านทั้งหมด"ภายในร้านเงียบลงทันทีเสี่ยวเชียนที่กำลังจัดห่อชาอยู่ด้านข้างค่อย ๆ หันมามองนายของตน หนิงเยว่หลีเองก็เงียบไปครู่หนึ่ง นางนึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมา ตอนท่านอ๋องมาถึงร้าน นางบอกว่าชาหมดแล้วและปิดร้านใส่หน้าเขาวันนี้เขาก็ส่งคนมาซื้อชาที่ดีที่สุดทั้งหมดไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนผู้นั้นคงกำลังเอาคืน หนิงเยว่หลีเกือบเผยความรู้สึกแต่สุดท้ายก็เก็บสีหน้าไว้ได้"ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ ร้านของข้ามีกฎชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย"ลูกค้าหนึ่งคนซื้อชาได้ตามจำนวนที่กำหนดเท่านั้น ไม่ว่าลูกค้าผู้นั้นจะเป็นผู้ใดก
หลังเรื่องราวในราชสำนักสงบลง ชื่อของลั่วเหยียนเจิงก็เปลี่ยนไปอีกครั้งจากอ๋องสำเร็จราชการผู้มีอำนาจเหนือขุนนางทั้งหลาย กลายเป็นอ๋องลั่วผู้มีหน้าที่เพียงให้คำปรึกษาแก่ฮ่องเต้อำนาจในมือเขาลดลงมาก แต่ความเกรงกลัวของผู้คนกลับไม่ได้ลดลงตามไปด้วย ตรงกันข้ามดูเหมือนคนทั้งเมืองหลวงจะยิ่งระวังตัวมากกว่าเดิมเสียอีกเพราะตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่า บุรุษที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นอ๋องผู้คิดแย่งบัลลังก์ แท้จริงกลับเป็นผู้ที่ปกป้องราชบัลลังก์มาตลอดและเมื่อไม่มีเรื่องการเมืองให้ต้องปวดหัว ลั่วเหยียนเจิงจึงเพิ่งค้นพบว่า ชีวิตของเขาว่างอย่างน่าประหลาดเช้าวันหนึ่ง หลังจากประชุมกับฮ่องเต้เสร็จ เขากลับมานั่งอยู่ในห้องหนังสือเป็นเวลานานโดยไม่มีงานใดรออยู่กองงานบนโต๊ะเหลือน้อยจนดูโล่งตาไท่ซางหวงที่กำลังนั่งกินขนมอยู่ด้านข้างมองเขาแล้วหัวเราะ"เป็นอย่างไรบ้าง"ลั่วเหยียนเจิงเงยหน้า "อะไร""ชีวิตคนว่างงานอย่างไรล่ะ""ข้าไม่ได้ว่าง""เช่นนั้นเจ้ากำลังทำอะไรอยู่"ลั่วเหยียนเจิงเงียบ ไท่ซางหวงยิ้มกว้าง"เห็นหรือไม่ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่มีอะไรทำ"ลั่วเหยียนเจิงขมวดคิ้ว "ท่านปู่กลับไปวังหลวงเถิด""ไม่ไป อยู่ที่นี่สนุกกว
หลายปีที่ผ่านมา เขาอยู่กับทหารกลุ่มหนึ่งที่รอดชีวิต รอจนกว่าจะพบว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลัง"แล้วเหตุใดนางถึงทำเช่นนั้น"เจียงจิ้งเฉินถามเสียงแผ่ว รองแม่ทัพฉินมองเขา "เพราะนางต้องการเจ้า"ทั้งจวนเงียบสนิท"ตอนนั้นข้าบาดเจ็บจนคิดว่าตัวเองคงอยู่ได้อีกไม่นาน"เขาหันไปมองฉินหรูเหยา"นางจึงเริ่มคิดว่า หากข้าตายเจ้าจะได้เป็นแม่ทัพคนใหม่"เจียงจิ้งเฉินกำหมัดแน่น รองแม่ทัพฉินพูดต่อ"นางคิดจะเป็นภรรยาของแม่ทัพคนใหม่"ฉินหรูเหยาร้องขึ้นทันที "ไม่จริง!""จริงหรือไม่ เจ้ารู้ดีที่สุด"รองแม่ทัพฉินไม่แม้แต่จะขึ้นเสียง"เจ้าจงใจทำตัวอ่อนแอ ทำให้ทุกคนสงสาร ทำให้เจียงจิ้งเฉินคิดว่าเจ้ารักเขาเพราะเขาช่วยเจ้าไว้"เจียงจิ้งเฉินหน้าซีด ภาพในอดีตไหลกลับเข้ามาในหัว หญิงสาวที่คอยมองเขาด้วยดวงตาอ่อนโยน คำพูดว่าไม่ต้องการอะไรเพียงอยากอยู่ข้างเขา ทุกอย่างที่เขาเคยเชื่อ"ข้าจับนางมาจากฝ่ายศัตรู"รองแม่ทัพฉินกล่าว"นางกับมารดาถูกจับเป็นเชลยตอนกองทัพกวาดล้างค่ายศัตรู มารดาของนางป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา ส่วนตัวนางนั้นเสนอตัวเข้ามาดูแลข้า"เขาหยุดไปครู่หนึ่ง"ตอนนั้นข้าเห็นว่านางว่าง่าย เชื่อฟัง และไม่สร้างปัญหา ข







