เข้าสู่ระบบเจียงจิ้งเฉินเค้นเสียงต่ำ หน้าตาของเขาตอนนี้ราวกับจะฉีกนางออกเป็นชิ้น ๆ เขาไม่เข้าใจว่าภายใต้ใบหน้าอ่อนหวานและกิริยานิ่งสงบ นางจะปากคอเราะร้ายได้ถึงเพียงนี้
ดูถูกสามีแล้วยังไม่ให้เกียรติผู้อื่น ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก "เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครถึงกล้าด่าสามีตัวเอง ตระกูลหนิงไม่ได้อบรมเจ้ามาหรือไร!" หมัดของเขากำแน่นขึ้น หนิงเยว่หลีมองกิริยานั้นแล้วเงียบลง เจียงจิ้งเฉินก็พยายามสงบใจ "ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็ต้องยอมรับหรูเหยาอยู่ดี ข้าทำอย่างที่เจ้าคิดไม่ได้หรอก" เขาเอ่ยออกมาในที่สุด คิดอะไรหรือ เขาคิดว่านางใจไม้ไส้ระกำ หรือเห็นแก่ตัวกันแน่ถึงได้พูดประโยคนี้ออกมา "เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่อยากทำอะไรก็ทำ" "ย่อมเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว" มือที่กำแน่นเมื่อครู่คลายลง สายตาวูบไหวคราหนึ่งก็ปรับเป็นปกติแทบไม่ทันจับสังเกต แต่หนิงเยว่หลีก็มองเห็นได้ทัน "หากพูดจบแล้วเชิญกลับไปเถิดเจ้าค่ะ" "เจ้า นี่เจ้าไล่ข้าหรือ" เหมือนเขาจะเดือดดาลขึ้นมาอีกรอบ "ไม่ได้ไล่เจ้าค่ะ ข้าไม่มีเรื่องจะพูดและไม่มีเรื่องให้ฟัง" "หนิงเยว่หลี! เจ้านี่มัน...เหลือขอ!" เขาชี้หน้านางอย่างเหลืออดแล้วกระทืบเท้าออกไปทันที เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของเขาดังห่างออกไปตามทางเดิน ก่อนจะเงียบลงในที่สุด ภายในห้องเหลือเพียงความเงียบงัน หนิงเยว่หลีนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้มีน้ำตาสักหยดอย่างที่เจียงจิ้งเฉินคงคาดเอาไว้ นางเพียงยกมือขึ้นจัดแขนเสื้อที่ถูกรั้งจนยับเล็กน้อย แล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ แม่นมหวังมองนางอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าเอ่ยถามในสิ่งที่อยู่ในใจ ส่วนเสี่ยวเชียนนั้นมองไปทางประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนหันกลับมามองเจ้านายของตนเอง หนิงเยว่หลีเห็นสีหน้าของทั้งสองคนก็ยิ้มบาง ๆ "ไม่ต้องมองข้าเช่นนั้น ข้าไม่เป็นไร" "แต่คุณหนู..." "เขาพูดจบแล้วก็กลับไปแล้วมิใช่หรือ เช่นนั้นก็ปล่อยเขาไปเถิด" "คุณหนู คุณชายใหญ่ไม่ไว้หน้าท่านเลยนะเจ้าคะ" เสี่ยวเชียนพูดขึ้นหลังจากเสียงฝีเท้าเจียงจิ้งเฉินเงียบไป แม่นมหวังได้แต่ลูบหลังนางเบา ๆ หากไว้หน้าเขาคงไม่พาคนอื่นเข้าจวนมาเหยียดหยามนางเช่นนี้หรอก ถ้าให้เกียรตินางก็คงไม่ทำให้นางต้องเสียใจซ้ำ ๆ เช่นนี้ เจียงจิ้งเฉินเดินออกจากเรือนด้วยความหงุดหงิด เขายังรู้สึกถึงความเย็นชาของนางติดอยู่ในใจ ทั้งที่เดิมทีตั้งใจจะกลับมาพูดคุยกันดี ๆ หลังจากไม่ได้พบหน้ากันถึงสามปี แต่สุดท้ายกลับต้องทะเลาะกันตั้งแต่ยังไม่ทันได้พูดถึงเรื่องสำคัญด้วยซ้ำ ยิ่งคิดถึงน้ำเสียงเรียบนิ่งของนาง เขาก็ยิ่งหงุดหงิดจนฝีเท้าเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อมาถึงเรือนที่จัดไว้ให้ฉินหรูเหยาและเห็นสตรีที่กำลังรอเขาอยู่ สีหน้าบึ้งตึงนั้นกลับค่อย ๆ คลายลงเมื่อเห็นใบหน้าที่อ่อนโยนกับสายตาน่าสงสารของนาง "หรูเหยา" "ท่านแม่ทัพ" ฉินหรูเหยาดึงเก้าอี้มาให้เขานั่งลง เทน้ำชาให้ดื่มอย่างรู้งาน การกระทำของสตรีสองคนช่างแตกต่างกันยิ่งนัก คนหนึ่งก้าวร้าวอีกคนอ่อนหวาน เจียงจิ้งเฉินดื่มชาพลางนึกเปรียบเทียบในใจ หากหนิงเยว่หลีดีกับเขาได้ครึ่งหนึ่งของฉินหรูเหยาคงดีกว่านี้ เฮอะ นางช่างไร้มโนธรรมยิ่งนัก ที่ผ่านมาเขามองนางผิดไปจริง ๆ ฉินหรูเหยาหันมองซวนเอ๋อร์คล้ายจะบอกว่าให้ออกไปข้างนอก ซวนเอ๋อร์จึงเดินออกไปแล้วปิดประตูมิดชิด "ท่านแม่ทัพสีหน้าไม่ค่อยดีเลยเจ้าค่ะ เกิดอะไรขึ้น" นางนั่งลงข้างเขา มือบางกุมมือแกร่งเอาไว้ สัมผัสอ่อนโยนทำให้เขาผ่อนคลาย ดวงตาแข็งกระด้างเมื่อครู่อ่อนลงในทันใด "ไม่มีอะไรมากเจ้าอยู่ที่นี่ให้สบายใจเถิด คิดว่าเป็นบ้านของเจ้าเอง" ฉินหรูเหยามองเขาอยู่ครู่หนึ่งคล้ายยังไม่วางใจ "แต่ที่นี่เป็นจวนของฮูหยิน หากข้าอยู่แล้วทำให้นางไม่สบายใจ..." "เจ้าคิดมากไปแล้ว" เจียงจิ้งเฉินขัดขึ้นทันที "ข้าพาเจ้ากลับมาเอง ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์ไล่เจ้าออกไป" ฉินหรูเหยาก้มหน้าลงอย่างว่าง่าย ไม่ได้เอ่ยปากเถียงเขาอีก "เจ้าพักให้สบายเถิด เรื่องอื่นข้าจะจัดการเอง" เขายกมือขึ้นใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยบนแก้มเนียนของนางไปมาช้า ๆ สายตาที่มองนางล้วนเต็มไปด้วยความรัก นางช้อนสายตามองเขาแววตาดูเศร้าขึ้นมาชวนให้คนมองเจ็บปวดหัวใจ "ข้าทำให้ท่านกับฮูหยินแตกแยกกันหรือไม่เจ้าคะ ท่านกับนางทะเลาะกันมาหรือ" ฉินหรูเหยายังรู้จักสำนึกผิดแล้วอีกฝ่ายเล่ารู้จักกาลเทศะอย่างนี้หรือไม่ "เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเจ้าอย่าคิดมากเลย อย่าลืมว่าเจ้ายังมีข้าอยู่" มือที่กุมกันไว้คลายออกมาโอบกอดกระชับนาง ฉินหรูเหยาขยับเข้ามาแนบชิดซบใบหน้าลงกับอกแข็งแกร่ง ช่างดูอ่อนแอน่าปกป้อง "ข้ายอมตามมาที่จวนเพราะข้ารักท่าน เป็นข้าที่ผิดต่อนางท่านอย่าโทษนางเลยเจ้าค่ะ คนผิดคือข้าคนเดียว ผิดที่รักท่านมากจนยากจะถอนตัวถอนใจ" เสียงหวานเว้าวอนและสั่นไหวน้อย ๆ เจียงจิ้งเฉินกระชับกอดนางด้วยแขนสองข้างแน่นขึ้นอีกแทนคำพูดภายในใจ นางกอดตอบแน่นราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน "หรูเหยา ข้ารักเจ้าเหลือเกิน" หลังจากนั้นทั้งสองไม่ได้พูดอะไรอีก บรรยากาศภายในเรือนกลับคืนสู่ความสงบ ราวกับเรื่องวุ่นวายเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ซึ่งความสงบเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่หนิงเยว่หลีต้องการอีกแล้ว นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะในเรือนของตนเอง มองถ้วยชาที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างครุ่นคิด คำพูดของเจียงจิ้งเฉินยังคงติดอยู่ในใจ 'เจ้าเป็นภรรยาของข้า ย่อมต้องเข้าใจข้า' เข้าใจอย่างนั้นหรือ หนิงเยว่หลีหัวเราะในใจอย่างเย็นชา หากเป็นเช่นนั้นนางก็ควรเริ่มทำความเข้าใจเสียทีว่า ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ สิ่งใดเป็นของนางและสิ่งใดที่ถูกพรากไปจากนางบ้าง หนิงเยว่หลีบอกกับแม่นมหวังว่าวันนี้นางจะตรวจบัญชีทรัพย์สินหลังจากเปิดดูคร่าว ๆ ไปเมื่อวาน "แม่นมช่วยไปหยิบบัญชีให้ข้าทีเถิด" "คุณหนูจะตรวจบัญชีจริง ๆ หรือเจ้าคะ" "ทำไมหรือ" "ก็คุณหนูยกให้ฮูหยินผู้เฒ่าจัดการไปตั้งแต่แรกแล้ว หากพูดเรื่องนี้ขึ้นมา บ่าวกลัวว่าจะมีปัญหาตามมาภายหลังเจ้าค่ะ" หนิงเยว่หลีมองนางอยู่ครู่หนึ่ง "เมื่อก่อนข้าเป็นคนมอบให้ท่านย่าดูแลเองจริง ๆ" นางจำได้ดีว่าตอนแต่งเข้าจวน นางไม่เคยคิดว่าต้องระแวงคนในครอบครัวของสามี สินเดิมทั้งหมดจึงถูกส่งเข้าคลังของตระกูลตามคำแนะนำของผู้อาวุโส ตอนนั้นนางคิดเพียงว่าทุกคนล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน "ตอนนี้ข้าอยากตรวจดูด้วยตัวเอง" นางเปลี่ยนใจแล้วนางจะเอาทรัพย์สินมาจัดการทั้งหมดเอง ได้ยินดังนั้นแม่นมหลิวมีสีหน้าลังเล "ป้าหวัง คุณหนูสั่งท่านจะไม่ทำตามหรือ" เสี่ยวเชียนกระซิบท้วงติง เมื่อเห็นแม่นมหวังทำหน้าเหมือนอยากพูดอะไรแต่ไม่ยอมขยับสักที หนิงเยว่หลีจึงทำท่าจะไปหยิบเอง "คุณหนูเจ้าคะ" นางหยุดเดินหันกลับมาหา ทั้งสงสัยและสนใจท่าทางของอีกฝ่าย "อะไรอีก" แม่นมหวังทำหน้าอึดอัดก่อนเอ่ยว่า "เรื่องนี้ เกรงว่าจะต้องถามพ่อบ้านก่อนเจ้าค่ะ" "ทำไมล่ะ" แม่นมหวังยังลังเลไม่รู้จะพูดว่าอย่างไรดี เม้มริมฝีปากแน่นมือที่วางอยู่ข้างลำตัวกำชายเสื้อจนยับ นางอยู่รับใช้คุณหนูมาตั้งแต่ยังเด็ก รู้ดีว่าสินเดิมของหนิงเยว่หลีมีมากเพียงใด และรู้ดียิ่งกว่านั้นว่าหากพูดความจริงออกไป เรื่องนี้ย่อมไม่จบลงง่าย ๆ "พูดมาเถิด" หนิงเยว่หลีเอ่ยเสียงเรียบ "มีอะไรก็พูดตามตรง" แม่นมหวังสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ก่อนตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด "สินเดิมของคุณหนู แทบไม่มีในคลังแล้วเจ้าค่ะ"ปริศนาโคมข้อสุดท้ายไม่ได้ยากอย่างที่หนิงเยว่หลีคิดนางอ่านอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยคำตอบออกมาอย่างมั่นใจ หญิงชราผู้ดูแลถึงกับปรบมือหัวเราะ ก่อนหยิบด้ายแดงเส้นหนึ่งส่งให้ทั้งสองคน"ตอบถูกจริง ๆ ด้วย ปีนี้พวกเจ้าสองคนมีวาสนาต่อกันเสียแล้ว"หนิงเยว่หลีชะงัก มองด้ายแดงในมือ แล้วรีบวางมันลงบนโต๊ะ"ท่านยาย ข้าเพียงมาเล่นเท่านั้นเจ้าค่ะ ไม่ได้จริงจัง""เล่นก็เล่นสิ แม่นางจะรีบร้อนปฏิเสธไปทำไมกันเล่า"หญิงชราหัวเราะแล้วหันไปมองลั่วเหยียนเจิง "บุรุษผู้นี้ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย"หนิงเยว่หลีเหลือบมองคนข้างตัว เขากำลังยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มเย็นชาแบบที่นางเคยเห็นยามเขาอยู่ในราชสำนัก หากเป็นรอยยิ้มที่ดูพอใจจนเกินไป ราวกับคำพูดของหญิงชราเป็นเรื่องที่เขาได้ยินแล้วชอบใจอย่างยิ่ง"ไปกันเถิด"เขาลุกขึ้น หนิงเยว่หลีมองด้ายแดงบนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนเดินตามออกไปโดยไม่ได้หยิบติดมือมาด้วยทั้งสองเดินออกจากลาน ท่ามกลางผู้คนที่หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆแสงโคมส่องลงบนถนนเป็นแนวยาว เสียงหัวเราะของหนุ่มสาวดังขึ้นเป็นระยะ กลิ่นขนมหวานลอยปะปนกับกลิ่นดอกไม้จากร้านค้าสองข้างทางหนิงเยว่หลีเดินเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่ามีบา
หลังจากชายชราจากไปพร้อมขันทีและทิ้งหีบของขวัญสองหีบไว้เบื้องหลัง หนิงเยว่หลีก็ใช้เวลาทั้งบ่ายนั่งคิดอยู่ในร้านชาอย่างเงียบ ๆยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกหลอกให้เดินเข้าไปในเรื่องที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งชายชราผู้นั้นคือไท่ซ่างหวงจริง ๆคนที่ครั้งหนึ่งนางเคยคิดว่าเป็นเพียงคนแก่ประหลาดที่ชอบแอบออกจากจวนอ๋อง กลับเป็นอดีตฮ่องเต้ผู้ซึ่งคนทั้งแผ่นดินต้องก้มศีรษะให้ และหลานชายที่เขาเรียกว่าเจ้าเด็กนั่น ก็คืออ๋องลั่วที่นางเคยหวาดกลัวจนแทบไม่อยากเข้าใกล้ที่สำคัญกว่านั้น เรื่องที่นางคิดว่าเป็นความโชคดีหลายครั้งในชีวิต กลับมีมือของคนผู้หนึ่งซ่อนอยู่เบื้องหลังแทบทั้งหมดยาในวันที่นางป่วย คนที่สืบเรื่องสินเดิมเรื่องโจรที่จินอวี้ แม้กระทั่งราชโองการให้หย่าขาดจากเจียงจิ้งเฉิน ทุกอย่างล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา"เหตุใดคนผู้นั้นจึงชอบทำเรื่องประหลาดนัก"หนิงเยว่หลีพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้มลงจัดสมุดบัญชีต่อสามเดือนต่อมาที่จวนอ๋องลั่วเหยียนเจิงก็กำลังนั่งอยู่ในเรือนรับรองด้วยสีหน้าเรียบเฉย"นางไปหรือไม่"ขันทีคนสนิทที่เพิ่งกลับมาจากด้านนอกก้มหน้ากลั้นยิ้ม"ท่านอ๋องถามเป็นครั้งที่สามแล้วนะพะย่ะค่ะ"ล
หลังจากเรื่องราวทั้งหมดสงบลง หนิงเยว่หลีจึงเพิ่งมีเวลานั่งจัดบัญชีร้านของตนอย่างจริงจังช่วงหลายวันที่ผ่านมาเกิดเรื่องมากมายจนแทบไม่มีเวลาได้หายใจ ทั้งเรื่องตระกูลเจียง เรื่องสินเดิม ร้านจินอวี้ และคดีที่เกี่ยวข้องกับราชสำนัก แต่ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้วนางมีบ้านของตัวเอง มีร้านชาของตัวเองไม่ต้องคอยเอาใจใคร และไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์มาหยิบของของนางไปใช้โดยไม่ถามอีก ชีวิตเช่นนี้สงบกว่าที่คิดหนิงเยว่หลีวางพู่กันลง แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ นางกำลังคิดว่าจะจัดหาชาชุดใหม่เข้าร้านเมื่อใด เสียงรถม้าก็ดังขึ้นหน้าประตูเสี่ยวเชียนรีบเดินเข้ามา"คุณหนู มีคนจากจวนอ๋องลั่วมาหาเจ้าค่ะ"หนิงเยว่หลีชะงัก นางยังไม่ทันได้พูดอะไร เสี่ยวเชียนก็รีบกล่าวต่อ"แต่...ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นท่านอ๋องเจ้าค่ะ"หนิงเยว่หลีถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว"เช่นนั้นเป็นผู้ใด""ไม่ทราบเจ้าค่ะ เป็นรถม้าคันใหญ่ ยังไม่เห็นคนลงมาเห็นแต่ขันทีคนหนึ่ง"หนิงเยว่หลีจึงลุกออกไปดูด้วยตัวเอง ทันทีที่เดินถึงหน้าประตู นางก็เห็นชายชราคนเดิมกำลังลงจากรถม้า"ไท่ซางหวงเสด็จ"หนิงเยว่หลีหยุดฝีเท้า มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองขันทีที่ยืนอย
เช้าวันต่อมา ร้านชาของหนิงเยว่หลีเพิ่งเปิดประตูได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็มีคนจากจวนอ๋องลั่วเดินเข้ามา คนผู้นั้นแต่งกายเรียบร้อย ท่าทางสุขุม และถือป้ายคำสั่งของจวนอ๋องมาด้วยทันทีที่เห็นตราบนป้าย บ่าวในร้านก็พากันยืดหลังตรงขึ้น หนิงเยว่หลีที่กำลังตรวจบัญชีอยู่หลังโต๊ะเงยหน้ามอง ก่อนจะจำได้ว่าเป็นคนที่ติดตามลั่วเหยียนเจิงเมื่อวานนางวางพู่กันลงอย่างสงบ"มีธุระอันใดหรือเจ้าคะ"ชายผู้นั้นประสานมือ กล่าวอย่างสุภาพ"ท่านอ๋องให้ข้ามาซื้อชา"หนิงเยว่หลีเลิกคิ้วเล็กน้อย "ต้องการชาแบบใด""ชาที่ดีที่สุดในร้านทั้งหมด"ภายในร้านเงียบลงทันทีเสี่ยวเชียนที่กำลังจัดห่อชาอยู่ด้านข้างค่อย ๆ หันมามองนายของตน หนิงเยว่หลีเองก็เงียบไปครู่หนึ่ง นางนึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมา ตอนท่านอ๋องมาถึงร้าน นางบอกว่าชาหมดแล้วและปิดร้านใส่หน้าเขาวันนี้เขาก็ส่งคนมาซื้อชาที่ดีที่สุดทั้งหมดไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนผู้นั้นคงกำลังเอาคืน หนิงเยว่หลีเกือบเผยความรู้สึกแต่สุดท้ายก็เก็บสีหน้าไว้ได้"ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ ร้านของข้ามีกฎชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย"ลูกค้าหนึ่งคนซื้อชาได้ตามจำนวนที่กำหนดเท่านั้น ไม่ว่าลูกค้าผู้นั้นจะเป็นผู้ใดก
หลังเรื่องราวในราชสำนักสงบลง ชื่อของลั่วเหยียนเจิงก็เปลี่ยนไปอีกครั้งจากอ๋องสำเร็จราชการผู้มีอำนาจเหนือขุนนางทั้งหลาย กลายเป็นอ๋องลั่วผู้มีหน้าที่เพียงให้คำปรึกษาแก่ฮ่องเต้อำนาจในมือเขาลดลงมาก แต่ความเกรงกลัวของผู้คนกลับไม่ได้ลดลงตามไปด้วย ตรงกันข้ามดูเหมือนคนทั้งเมืองหลวงจะยิ่งระวังตัวมากกว่าเดิมเสียอีกเพราะตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่า บุรุษที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นอ๋องผู้คิดแย่งบัลลังก์ แท้จริงกลับเป็นผู้ที่ปกป้องราชบัลลังก์มาตลอดและเมื่อไม่มีเรื่องการเมืองให้ต้องปวดหัว ลั่วเหยียนเจิงจึงเพิ่งค้นพบว่า ชีวิตของเขาว่างอย่างน่าประหลาดเช้าวันหนึ่ง หลังจากประชุมกับฮ่องเต้เสร็จ เขากลับมานั่งอยู่ในห้องหนังสือเป็นเวลานานโดยไม่มีงานใดรออยู่กองงานบนโต๊ะเหลือน้อยจนดูโล่งตาไท่ซางหวงที่กำลังนั่งกินขนมอยู่ด้านข้างมองเขาแล้วหัวเราะ"เป็นอย่างไรบ้าง"ลั่วเหยียนเจิงเงยหน้า "อะไร""ชีวิตคนว่างงานอย่างไรล่ะ""ข้าไม่ได้ว่าง""เช่นนั้นเจ้ากำลังทำอะไรอยู่"ลั่วเหยียนเจิงเงียบ ไท่ซางหวงยิ้มกว้าง"เห็นหรือไม่ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่มีอะไรทำ"ลั่วเหยียนเจิงขมวดคิ้ว "ท่านปู่กลับไปวังหลวงเถิด""ไม่ไป อยู่ที่นี่สนุกกว
หลายปีที่ผ่านมา เขาอยู่กับทหารกลุ่มหนึ่งที่รอดชีวิต รอจนกว่าจะพบว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลัง"แล้วเหตุใดนางถึงทำเช่นนั้น"เจียงจิ้งเฉินถามเสียงแผ่ว รองแม่ทัพฉินมองเขา "เพราะนางต้องการเจ้า"ทั้งจวนเงียบสนิท"ตอนนั้นข้าบาดเจ็บจนคิดว่าตัวเองคงอยู่ได้อีกไม่นาน"เขาหันไปมองฉินหรูเหยา"นางจึงเริ่มคิดว่า หากข้าตายเจ้าจะได้เป็นแม่ทัพคนใหม่"เจียงจิ้งเฉินกำหมัดแน่น รองแม่ทัพฉินพูดต่อ"นางคิดจะเป็นภรรยาของแม่ทัพคนใหม่"ฉินหรูเหยาร้องขึ้นทันที "ไม่จริง!""จริงหรือไม่ เจ้ารู้ดีที่สุด"รองแม่ทัพฉินไม่แม้แต่จะขึ้นเสียง"เจ้าจงใจทำตัวอ่อนแอ ทำให้ทุกคนสงสาร ทำให้เจียงจิ้งเฉินคิดว่าเจ้ารักเขาเพราะเขาช่วยเจ้าไว้"เจียงจิ้งเฉินหน้าซีด ภาพในอดีตไหลกลับเข้ามาในหัว หญิงสาวที่คอยมองเขาด้วยดวงตาอ่อนโยน คำพูดว่าไม่ต้องการอะไรเพียงอยากอยู่ข้างเขา ทุกอย่างที่เขาเคยเชื่อ"ข้าจับนางมาจากฝ่ายศัตรู"รองแม่ทัพฉินกล่าว"นางกับมารดาถูกจับเป็นเชลยตอนกองทัพกวาดล้างค่ายศัตรู มารดาของนางป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา ส่วนตัวนางนั้นเสนอตัวเข้ามาดูแลข้า"เขาหยุดไปครู่หนึ่ง"ตอนนั้นข้าเห็นว่านางว่าง่าย เชื่อฟัง และไม่สร้างปัญหา ข







